hósdagur 18. juni 2020síða 19

FRÍGGJADAGUR 19. JUNI 2020 SOSIALURIN 48 19 Nøvn Vagn Frode Nielsen, Arkitekt, Hillerød, er død, 91 år Vagn Nielsen voksede op på land­ et i Tvingstrup nær Horsens. Efter endt tømreruddannelse videre­uddannede Vagn Nielsen sig til arkitekt på Teknisk Skole i Hors­ens. Efter få år som arkitekt i det jyske, flyttede Vagn Nielsen med familien til Københavnsområdet, hvor Vagn Nielsen deltog i flere store byggeprojekter for Preb­ en Hansens og Poul Claus­ens tegne­stuer, bl.a. på atom­for­søgs­ stationen Risø, Slagt­eri­skolen i Roskilde og senere Hvidovre Hospi­tal og Hove-senderen. Midt i 60’erne blev Vagn Nielsen udsendt som arkitektkonduktør på 1. etape af opførelsen af Statshospitalet i Tórshavn. I de to år på Færøerne blev Vagn Nielsen betaget af naturen og kulturen på øerne, og i 1979 kaldte endnu et job i Tórshavn. Denne gang bosatte Vagn Nielsen sig permanent i Tórshavn, hvor han blev i 40 år. Vagn Nielsen arbejd­ede aktivt som arkitekt og bygge­leder i mere end 52 år i Dan­ mark og på Færøerne. Vagn Nielsen udførte bl.a. ar­ bejder for Tórshavn Kommune, her­under byggemodningen af Færøernes største parcel­hus­ud­ stykn­ing i Hoyvík, afsluttende med jobbet som byggeleder af op­førelsen af den smukke Hoy­ vík­ar Kirkja, der er placeret som et skib, skuende ud over det hav, der er så vigtig en del af fær­ing­ernes dagligliv. Andre store bygg­erier var bl.a. opførelsen af ind­købs­ centret SMS og Nordens Hus i Tórshavn. Ind imellem tegnede Vagn Nielsen projekter for privat­per­ soner, det være sig parcelhuse, re­noveringsprojekter m.m. i Dan­ mark, Sverige og på Færøerne, alt med innovativ tænkning og frem­ tids­syn. Privat var Vagn Nielsen et soci­ alt og gæstfrit menneske, der var respekteret og vellidt, og som altid optrådte korrekt i hverdag som i fest. På sine mange spadsereture gennem Tórshavn slog han mang­ en en sludder af med venner og be kendte. Vagn Nielsen efterlader sig tre børn, fem børnebørn, ni oldebørn samt bonusfamilier. Susan og Øssur hava gullbrúdleyp Í morgin, leygardagin 20. juni, er hálv øld liðin, síðani Susan og Øssur Berghamar vórðu vígd hjún. Susan er ættað úr Hounslow uttan fyri London, og tað var í Onglandi, at tey bæði vórðu gift. Í fyrstu atløgu búsettust tey í Føroyum, men á sumri í 1972 fóru tey til Danmarkar at taka lut í Operation Josva, sum um hetta mundið var evangeliskt tiltak í Danmark. Tað ferðaðust um alt landið, og miðdepilin var á Fyn. Tað var hetta árið, at hugsanin kveiktist til tað, sum vísti seg at verða lívskallið hjá Susan og Øssuri Berghamar. Tá var samferðslan og samskiftið millum útisetar og tey heima ikki soleiðis, sum tað er nú. Á vitjan í Keypmannahavn hittu tey ungar føroyingar, sum nýliga vóru komnir niður at lesa og læra. Hesi longdust eftir andaligum føroyskum felagsskapi av tí slagnum, sum tey vóru von við heima á landi. Tað festi í hjá Susan og Øssuri, sum búsettust í leigaðari íbúð á Amager, har tey bjóðaðu føroyingum at hittast til kristiliga samkomu – hvørt fríggjakvøld. Hetta var á heysti í 1973, og hetta vóru fyrstu fetini í víðfevnda kristiliga og sosiala virkinum, sum hevur verið í Kristnastovu í 47 ár. Beinrakna navnið Kristnastova er kent úr Havn, og Øssur og pápi hansara, málmaðurin Sigurd Berghamar, høvdu hugsað um júst hetta navnið. Susan og Øssur eiga tveir synir – Andrew og Kristin Filip – sum báðir – við konum og børnum búgva í Danmark. Andrew var smá­drongur, tá ið foreldrini fóru til verka í Keypmannahavn, og yngri beiggin var føddur, meðan tey framvegis búðu í íbúðini á Oxford Allé. Í fyrstuni hevði Øssur arbeiði, samstundis sum tey royndu at røkja tænastuna, men tað mundi ganga illa upp saman við støð­ugt vaksandi arbeiðnum í Kristna­ stovu, sum í 1979 flutti í húsini á Birmavej 36, har stovnurin fram­ vegis heldur til. Nú eru nøkur ár síðani, at tey bæði, Susan og Øssur, fluttu út í Ganløse, norðanfyri Keyp­manna­ havn, at búgva, og nýtt ættar­lið tók við leiðsluni í Kristna­stovu. Tey bæði eru framvegis knýtt at arbeiðnum, og at vitja á ríkis­ sjúkra­húsinum og á føroyska sjúk­lingahotellinum og at hava samband við einsligar og eldri føroyingar liggur teimum fram­ vegis á hjarta. Fleiri ættarlið av landsmonnum okkara heima á landi minnast við tøkk aftur á útisetaárini og sam­ bandið og samskiftið við tey bæði, sum í morgin halda gullbrúdleyp, og tað eru nógv dømi um tey, sum nú hava ábyrgd í samkomum kring landið, og sum kendu tað so­ leiðis, at tey í Kristnastovu fingu barlast, ið er komin væl við. Susan, sum var einkarbarn, vaks upp í bretskari mentan, og tað er áhugavert at tosa við hana um bretsk samfelagsviðurskifti, skúlaskap, skaldskap og list í breið­um høpi. Hon hevur sínar egnu áskoðanir og sín eyðkenda stíl, sum er gjøgnumførdur og, ja, rætti­liga susanskur. Øssur hjá Tinnu og Sigurdi Berg­hamar í Havn vaks upp saman við trimum systrum í Rættará og við Dalavegin. Hann er rom­antiskur tjóðskaparmaður, skald og tónasmiður og fylgir væl við tí, sum gongur fyri seg heima í Føroyum. At hjartagóða, blíða og fyri­ komandi gullbrúðarparið – ein fusión millum London og Føroyar -vóru kallinum líðin at flyta til Keypmannahavnar og í felag, kærleika, trúfesti og áhaldni at lyfta stóru uppgávuna, sum tey kendu var teirra kall, eru vit mong, sum takka fyri – eitt ættarlið fyri og annað eftir. Hjartaliga til lukku góðu tit bæði og takk fyri vinalag og samfelag øll hesi árini. Sanna og Jóannes