týsdagur 23. juni 2020síða 10

Mikudagur 24. juni 2020 · Nr. 49 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Til minnis um Per Højgaard Tað vóru sorgarboð, ið bórust mær hósdagin í farnu viku. Per er farin. Maðurin, pápin, sonurin, journalisturin, men fyri meg fyrst og fremst vinurin, er farin. Bert 49 ára gamal. Góði Per Ikki hevði eg væntað, at eg skuldi skriva minningarorð um teg. Ein mann í bestu árum. Tað kennist ikki rætt. Eg eri meira enn fjórðingsøld eldri enn tú. Tað átti at verið øvugt. Tú hevur drigist við heilsu­ trupulleikar stóran part av lív­ inum, men ta styrkina tú ikki hevði kropsliga, hevði tú sinnis­ liga. Tú hevði mót upp á lívið. Stóð ongantíð í stað, og onki tóktist óført hjá tær. Tú koyrdi bara á. Ongin gav sær far um, at likamið argaði við­hvørt. Tú læt tær ikki sjúkuna lynda, men at enda gjørdist bardagin ov stórur, og sjúkan vann. Tú hevur verið mær ein góð­ ur vinur og dyggur stuðul í so mong ár. Tað er óskiljandi, at tú ikki ert longur. Seinasta tíðin hevur tó verið stríggin, og eg uggi meg við, at tú nú hev­ur fingið frið. Mánadagin ringdi Maikin og segði mær, hvønn veg tað bar hjá tær. Lukkutíð var eg júst lendur í Keypmannahavn fyri fyrstu ferð síðani koronu­far­ sóttin fór at herja um okk­ara leiðir. Eg fór beina leið á Bispebjerg Hospital at siga tær farvæl. Hendan løtan er ein teirra, ið festir seg í minnið. Í meira enn ein tíma hildu vit í hondini á hvørjum øðrum. Vit sam­skiftu, hóast tú ikki átti orð. Men egnabráið segði mær, at tú skilti. Skilti, hvussu nógv eg helt av tær. Men eisini, at end­in var nær. Dugdi alt og kundi alt Eg minnist einu ferðina vit skuldu gera eina upptøku í sam­ bandi við Náttúrulundina við Streymin. Vit vóru farnir í bátin og stimaðu aftur og fram við brúnna, so myndirnar gjørd­ust so nógvar og góðar sum gjørligt. Tú bað um at verða settur av á einum av stabb­unum undir brúnni, so tú kundi filma, meðan eg stimaði framvið. Streymhart var. Eg gav mær ikki far um vandan, ið kundi standast av hesum. Hevði tú fingið eitt herðindi tá, hevði tað ikki verið lukkuligt. Men tú læt ikki sjúkuna stýra tær. Tvørturímóti læt tú henni ikki við teg koma og livdi lívið til fulnar. Eisini ta løtuna. Eg minnist, at tá tú onkuntíð kundi gerast móður kropsliga, kundi tú bara leggja teg niður eina lítla løtu, løða, og so var tað áfram við fullari ferð aftur. Tú hevði altíð nógv jørn í eld­in­um, og alskurin til lívið var stór­ur. Tú hevði nøs fyri politikki. Útbúgvin journalistur, arbeitt á flestu miðlum í Føroyum og var eisini partur av Tíðinda­stov­uni á Christiansborg. Flestu minnast teg helst frá ótroytti­liga dekninginum, tá full­veldis­ samráðingarnar koyrdu upp á tað harðasta á Christians­borg síðst í farnu øld. Eisini vart tú miðlaráðgevi í táverandi Eik Banka og hjá Tórshavnar komm­ unu. Vit komu at kennast, eftir at eg var valdur á Fólkating í 2007, og tú komst at arbeiða á skrivstovuni hjá mær. Vit funnu beinanvegin stevið, og okkara arbeiði er væl skjal­prógvað í bókini tú skrivaði um tíð­ ina,  Okkara maður á Christi­ans­ borg. Tá eg var afturvaldur í 2019, vart tú skjótur inni á Christ­ iansborg aftur. Tað er løgið at hugsa sær, at tú vart við til setanarorðaskiftið á Fólkatingi í oktober – og nú enda­orða­skiftið er í dag, ert tú ikki long­ur okkara millum. Familjumaður og vinur Tað var skjótt, at tú fórt frá at vera starvsfólk til at vera vin­ur. Ikki bara hjá mær, men all­ari familjuni. Vit hava havt mangar góðar løtur saman – bæði heima hjá okkum á Oyr­ar­bakka og í hugnaligu íbúðini hjá tykkum á Christianshavn. Vit hava eisini mangan ferðast saman – bæði í arbeiðsørindum og privat. Mangar ógloymandi løtur – fyri bæði meg og Edfríð. Góðu Ingrid, Artur, Barba og Hákun. Pápi tykkara er farin, men minnini eiga tit rík. Tit skulu vita, at pápi tykkara hev­ur sett varðar eftir seg. Fyrst og fremst í tykkum, hansara kæru børnum, men sanniliga eis­ini í samfelagnum. Hann var vitugur og arbeiðssamur sum fáur. Góðu Nicolina og Johan Eli. Seinastu árini hava verið tung hjá tykkum. Ongi foreldur eiga at siga barni sínum farvæl. Mín­ ir tankar eru hjá tykkum og familjum tykkara í hesi sváru tíð. Góða Maikin. Tú hevur altíð staðið sum ein klettur undir lið­ ini á Peri. Meðan hann al­samt gjørdist veikari, gjørdist tú sterkari. Tú gjørdist einsa­møll við børnunum, áðrenn tú gjørd­ ist einkja. Eg veit, at sorg­in er stór. Og ongi fløvandi orð kunnu fylla tómrúmið tú kenn­ir eftir Peri beint nú. Men Per livir víðari í tær og tínum kæru børnum. Góði Per. Takk fyri tíðina tær untist her á fold. Hvíl í friði, kæri vinur Edmund Joensen Poul Jóhan 70 ár Mánadagin 22. juni fór Poul Jó­ han Djurhuus á Glyvrum um tey sjeyti. Vøggan stóð í høvuðs­ staðn­um, og Poul Jóhan er havnarmaður á Skálafjørðinum, har hann hevur búð í mong ár. Barnaheimið var úti í Grøn­ landi í Havn. Poul Jóhan er eink­ arsonur Hervør, sum er ættað úr Húsavík, og Andrew Djurhuus, sum var ættaður innan Glyvur, og sum var ein av stovnarunum av bilstøðini Auto, har hann koyrdi hýruvogn í mong ár. And­ rew andaðist í 1999, og Hervør býr framvegis í húsunum úti í Grøn­landi. Poul Jóhan lærdi innan handils­yrkið hjá Valdemar Lüt­ zen, og eftir lokna útbúgving fór hann til Onglands, har hann gekk á Moorlands Bible College, sum er bíbliuskúli, har fleiri før­ oyingar hava gingið. Frá heilt ungum av var Poul Jóhan virkin í samkomuni í Eb­ enezer, og hann var tann­ár­ing­ ur, tá ið hann saman við øðrum fór at halda sunnudagsskúla á Hvítanesi. Eftir at hava arbeitt sum ferð­ andi sølumaður hjá Farodane, legði Poul Jóhan miðskeiðis í áttati árunum arbeiðið frá sær og fór í fulltíðartænastu innan kristi­ligt arbeiði. Poul Jóhan giftist í 1973 við Else, sum er ættað úr Keyp­ manna­havn. Hon flutti til Før­ oya miðskeiðis í sekstiárunum saman við manni sínum Brynleif Hansen. Hann var við flog­far­ inum, sum datt niður í Mykinesi í 1970, og Else sat einkja við fýra smábørnum. Tað var vorðið sum uppgáva, sum Poul Jóhan tók á seg at vera í faðir stað hjá fýra børnum. Vitnisburðurin hjá børnunum er, at hann hevur ikki bara verið í faðir stað, men at hann er pápi teirra. Else og Poul Jóhan fingu tvey børn. Barnaflokkurin er Billy, Filip, Miriam, Anita, And­ rew og Hervør Sabina. Tveir teir elstu synirnir búgva uttanlands, og hini búgva øll í Eysturoy. Barnabørnini eru 19, og nú er tað av álvara farið at leggjast aftrat í næsta ættarliðnum. Umframt í heimasamkomuni, sum er Berøa í Saltangará, so ferðast hjúnini kring landið og eisini uttanlands við góðum hjarta­lagi at vitja og uppmuntra og kveikja og tala í samkomum. Else er manninum góður stuðul, og gestablídnið er stórt. Tey hava verið nógv uppi í verkinum í Zarepta, og tey hava í skiftum verið í Kristnastovu í Keyp­ manna­havn og á Malta í Hirts­ hals, og í nógv ár hevur Poul Jó­ han verið við í hjálpararbeiði í Eyst­ureuropa. At vitja í fanga­ hús­um í Rumenia og bera fang­ um glaða boðskapin hevur Poul Jó­han kent sum serligan forrætt og avbjóðing. Ein av uppgávunum hevur verið á møtum at umseta úr eingil­skum. Eitt nú tá ið arg­ent­ inski prædikumaðurin Luis Pal­ au vitjaði í Føroyum síðst í átta­ ti­árunum og eisini, tá ið Tom Ro­berts vitjaði her í fjør. Heilt serligt mundi tað vera at umseta, tá ið rumenski presturin Richard Wurmbrand var í Føroyum seinna­partin av sjeytiárunum og m. a. helt fundir í ítróttar­høll­ ini á Hálsi. Tá var nógv øsing, mót­mæli og skriving um tað, sum gesturin greiddi frá um for­ fylg­ing av kristnum í Rumenia, og hvussu hann og onnur kristin vórðu pínd og plágað í fanga­ hús­um. Eftirtíðin hevur víst, at veru­ leikin mundi vera ógvusligari og ótespiligari, enn Wurmbrand megn­aði at greiða frá. Wurm­ brand hjúnini og teirra lív og boð­skapur høvdu so stórt árin á Else og Poul Jóhan, at tey kall­ aðu dóttrina upp eftir Sabinu Wurm­brand. Hóast hann er náddur til dusts­ins ár, so er Poul Jóhan fram­vegis virkin og arrangørur. Eitt nú skipar hann fyri bíbliu og sangferðum við Norrønu, hann hevur kristiligu tíðinda­ tæn­astuna, og saman við sam­ verk­armonnum sínum er hann í At­lantic mission. Hjartaliga til lukku við runda føð­ingardegnum Poul Jóhan. Else og tær og øllum tykkara verð­ur ynskt alt tað besta. Jóannes Myndin er av Peri, tá hann vitjaði á Christiansborg í sambandi við setanarorðaskiftið 1. oktober 2019. Undir liðini á honum situr systirin, Svanna Højgaard Joensen NØVN