hósdagur 6. august 2020síða 19

FRÍGGJADAGUR 7. AUGUST 2020 SOSIALURIN 60 19 Komandi partur Andrew sigldi eisini nógv undir krígnum. Hesum greiðir hann frá í komandi parti. Við "Norðfarinum" Árið eftir fór eg við Norðfarinum, og vit róðu eisini út við bátum í Grønlandi. Johan, bróður, var skipari. Hann var rokskipari, og hann var eisini ein góður lærumeistari hjá okkum ungu. Vit fiskaðu eisini nógv. 1931 var fyrsta árið, at eitt skip hevði fingið 100.000 fiskar. Men tað kom kortini ikki so nógv burtur úr fíggjarliga. Hetta var jú ringasta tíð við heimskreppu og øllum tí, sum harvið fylgdi. Vit fiskaðu eina ferð uppí hana í Grønlandi, og fóru inn í Føroyingahavnina at landa. Vit landaðu alt sjálvir, og tóku alt umborð aftur, og vit fingu 100 kr. í part fyri tað. Útróðurin var strævin. Tað var felags fiskarí í Grønlandi, allir fingu sama part mótsatt sjálvdráttinum. Vit høvdu seks tímar frívakt um samdøgrið. Arbeiðið var skipað soleiðis, at nakrir vóru við bátinum, meðan aðrir arbeiddu fiskin umborð. Bátarnir kundu gott fáa uppí fleiri ferðir um dagin. "Norðfarið" hevði motor – ein Tux­ham 80/96 hestar. Sum nýbygt skip var "Norð­ farið" eitt tað fremsta skipið í flotanum tá. Tað var bygt eins og ein slupp. Eg fór at læra til motorpassara veturin 1931/32, og tað árið varð eg smyrjari, t.v.s. 2. motorpassari. Var í veðrinum, tá ið "Laura" og "Immanuel" fórust Eg hevði gingið ein vetur á motor­pass­ ara­skúla, og kundi nú vera smyrjari. Tað var hetta árið, 1932, tá ið "Laura" og "Imm­anuel" gingu burtur við tilsamans 38 monnum. Við "Immanuel" var tann tá ný­valdi formaðurin í fiskimannafelagnum, Hans Jacob Havstreym. Vit fóru heim 23. mars við 700 skipp­und­ um, og vit vóru á veg yvir aftur til Íslands. Veðrið var framúr vánaligt. Eg var staddur í maskinrúminum og hevði júst fingið lensipumpuna at taka við aftur aftaná, at hon hevði verið tipt av træspønum, sum komu í ventilarnar, og sum stavaðu frá byggingini av skipinum. Tá fingu vit ein slíkan sjógv, at eingin kloddi var eftir á skipinum uttan miðseglið. Tað brast so hart í henni, at onkur helt, at síðan var sligin inn, og at vit fóru at søkka, men so galið var tað kortini ikki. Brotið slongdi skipsbátin tvørtur um skipið og til sjós, og sprongdi í ferðini lúnn­ ing­arnar upp av. Øll skottini stóðu í lastini, men saltið var kortini farið yvir í annað borðið, so skipið fekk slagsíðu. Í lastini var ein tóm krubba, og har stóðu allir spakarnir. Tóma krubban varð nú fylt við salti, so fólkið mátti fara í lastina við tallerkum, pottalokum, fjalum og berum hondum fyri at fáa skipið á rættkjøl aftur. Skaðin á hetta bara trý ára gamla skipið var so stórur, at vit vendu og fóru heimaftur. Eitt brot kom afturat, sum legði "Norð­ farið" skerflata, og tá væntaðu vit ikki, at hon reistist aftur. Stórseglið fyltist við sjógvi og helt lúnningini í vatnskorpuni. Tá gjørdi Magnus Veihe í Porkeri tað bragd, at hann fór við lissu um miðjuna út á seglið, har tað lá niður í sjógvin, og við flekiknívi fekk hann skorið hol á seglið, so sjógvurin rann út, og skipið rættaði seg aftur. Stýrihúsið fór ikki, men allir rútarnir fóru. Tað var ein kappi í maskinrúminum upp í stýrhúsið, og nógvur sjógvur kom niður, og tveir fjalir av dúrkinum í stýrihúsinum komu sendandi niður í mask­inrúmið. Men lukkutíð raktu teir ikki olju­rørið og motorurin steðgaði ongantíð. "City" og "Havgásin" vóru eisini á hesum leiðum, men eg veit ikki um onnur skip. Tey vendu eisini aftur vegna skaðan, tey fingu í illveðrinum. Eg havi annars hoyrt, at annað av skipunum "Laura" ella "Imm­ an­uel" hevði ein stakk av fiski á dekkinum. Tey vóru nevniliga á veg heim. Tey vóru tískil so tung í sjónum, og vóru verri fyri enn vit vóru. Var tað ikki tí, at Norðfarið var so avbera sterkt og væl bygt, so er ivasamt um vit bóru boð í bý ta ferðina. Hjúnini Johan Andreas og Kristina Godtfred. Fyrsta skipið, Andrew var við, var Mercur á garnaveiðu eftir sild Norðfarið var eitt framkomið skip í 1930-unum Johan Godtfred, beiggi Johan, var kendur skipari á Norðfarinum