hósdagur 8. oktober 2020síða 7

FRÍGGJADAGUR 9. OKTOBER 2020 SOSIALURIN 71 7 tíð, áðrenn vit sóu, at hetta við stuðul­skinnara og at byggja meiri og meiri undir sjálvan fótin, sum høgra beinið styttist í mun til vinstra, ikki varð nakað lív fyri Jógvan, sigur mamman. – Hvør nýggjur skinnari var tyngri og kendist sum eitt fremm­ant likam á honum. Og uttan skinnara datt fóturin á lið­ ina, so at hann royndi at ganga á sjálvum øklaknútinum, har var stutt sagt einki, ið bar fótin uppi, legg­ur hon aftrat. – Jógvan fór til gongu við skinn­ara, tá hann var eitt ára gamal, og eftir at hava baksast við sjey ymiskar skinnarar, ynsktu vit at fáa møguleika at tosa við læknan um at taka fót­ in, sigur Judit Eliasen síðani. Høvdu tey varðveitt fótin, hevði Jógvan havt tveir føtur á sama beini, sín egna, ið varð hild­in uppá pláss av skinnara, og ein eyka protesufót undir fyri at náa somu longd sum tað fríska beinið. – Fyri hvønn nýggjan skinn­ ara, ið vit fingu, vórðu vit meir sannførd um, at rættast var at taka sjálvan fótin, ið kortini ikki kundi bera Jógvan, og fáa skapt eitt meiri støðugt fundament at seta eina eftirgjørda beinprotesu á - nevniliga hansara egna hal, sigur Judit Eliasen. Harðasta avgerðin Tey tosaðu aftur við læknarnar um valmøguleikarnar, sum tey høvdu fingið, og læknin helt, at tey skuldu fara aftur til Føroya at hugsa seg um, áðrenn tey tóku endaliga avgerð um, hvat tey ynsktu. – Vit kenna ongan annan í Føroyum, sum hevur hetta brek­ ið, og tí høvdu vit ongan annan at tosa við um tað. Eg leitaði nógv á netinum, og á Instagram funnu vit eina familju í Svøríki, sum hevur eina lítla gentu við sama breki. Tey foreldrini høvdu valt at amputera. Tann gentan klár­aði seg ómetaliga væl. Hon rann, dansaði og hoppaði, sum hini børnini, sigur hon. – Eg læs nógvar greinar bæði um amputering og leinging, sig­ ur hon og leggur aftrat, at hon tó skjótt bleiv veruliga sannførd um, at tey áttu at amputera fótin hjá Jógvani. Helmar ivaðist eitt sindur í eina tíð, men til endans – Ivin var ræðuligur, og hetta var tann harðasta avgerðin, eg nakrantíð havi tikið – Tað fyrsta Jógvan ger, tá hann vaknar um morgunin, er at siga: “mamma, beinið á"