hósdagur 8. oktober 2020síða 8

FRÍGGJADAGUR 9. OKTOBER 2020 SOSIALURIN 71 8 vórðu tey samd um, at hetta var tað rætta fyri Jógvan. – Ivin var ræðuligur, og hetta var tann harðasta avgerðin, eg nakrantíð havi tikið, sigur mamm­an rørd, og leggur síðani aftrat, at Jógvan fær jú ikki fótin aftur, tá hann er tikin. Jógvan varð eitt ár í mai 2019, og í september sama ár fóru tey til Danmarkar, og Jógvan fór und­ir skurð. – Tað var ræðuligt hjá mær, tá hann varð doyvdur inni á skurð­stovuni. Tað var harðasti dagurin í lívinum. Eg var mest bang­in fyri, um eg hevði tikið ta røttu avgerðina. Men tá vit komu út aftur, og Jógvan var far­in undir skurð, føldi eg, at ein byrða var tikin frá okkum, sigur hon. – Samstundis, sum hetta hevur verið torførasta avgerðin, eg havi tikið, hevur tað eisini verið tann besta avgerðin, eg havi tikið. Eg havi ikki angrað tað, sigur hon eisini. Tá skurðviðgerðin var av, vóru tey innløgd í nakrar dagar, og Jógvan fekk heilivág í beinið í tveir dagar og kundi ikki flyta seg. – Tá hann hevði fingið slang­ ur­nar úr beininum, var hann beinaveg áhugaður í at flyta seg og spæla. Vit fingu ikki protesu­ na tá, tí skurðurin mátti lekjast og hann var í gipsi, sigur hon. Lært at ganga tríggjar ferðir Familjan fer síðani heim aftur til Føroya at bíða eftir protesuni, og fimm vikur seinni fór Jógvan til gongu aftur við gipsi á. – Sjey vikur seinni fór vit niður, og Jógvan fekk protesu til beinið. Hann vildi ikki ordiliga bein­anvegin, men hann vandi seg skjótt við nýggja beinið. Tað gingu nakrir fáir dagar, og so gekk hann aftur. Hann hevur lært seg at ganga tríggjar ferðir, sigur mamman. Judit og Helmar hava síðani skurðin ikki havt samband við Ríkis­sjúkrahúsið, men tey hava havt samband við fyritøkuna Sahva, sum ger protesurnar, og sum tey eisini síggja á Klaks­ víkar Sjúkrahúsi 10. hvørja viku, har tey eru til kontroll við Jógvani. Jógvan hevur vant seg við til­ veruna við protesuni, og hann klárar seg ómetaliga væl. Judit og Helmar hava tó eisini fingið at vita, at knæið hjá honum er leyst, og tey kunnu vænta, at okkurt skal gerast við tað seinni. – Tað fyrsta Jógvan ger, tá hann vaknar um morgunin, er at siga: “mamma, beinið á”. Onkun­tíð tá hann er eitt sindur móður, setur hann seg niður, og vil hava tað av eina løtu. Onkun­tíð tekur hann tað eisini av sjálvur, og onkuntíð sleppur syst­kinabarnið hjá honum at seta beinið á aftur, sigur hon frá. – Tá Jógvan var minni, hugs­ aðu vit nógv um, um hann nakrantíð fór at klára at ganga. Tá minnist eg, at ein fysio­tera­ peutur segði við meg, at Jógvan nokk skuldi fara til gongu, tá hann ætlaði sær til gongu, sigur Judit Eliasen rørd. – Og hann hevur víst hvønn dag síðani, at hann kann alt tað sama sum øll hini børnini. Fót­ urin hevur ikki tálmað honum enn, leggur hon aftrat. – Vit vita, at tað er stór menn­ ing innan protesur av ymiskum slagi, og jú eldri Jógvan verður, jú minni partur av samlaða kroppinum verður protesan, so vit eru sannførd um, at Jógvan kemur at fáa eitt gott lív, og protesan kemur altíð at verða ein týðandi partur av hansara lívi, sigur hon. Hóast Judit er vís í, at hon og Helm­ar tóku røttu avgerðina, tá tey valdu at taka fótin hjá Jógvani, hugsar hon eisini um, at Jógvan kanska ikki fer at halda tað, tá hann verður eldri. – Enn hevur hann ongar spurn­ingar, og hann tykist ikki keddur av protesuni. Hann er eisini so lítil enn, og hann skilur sjálv­sagt ikki, hvat er hent. Men tað fer nokk at koma okkurt, sigur hon. – Vit vilja fegin, at hetta skal verða ein natúrligur partur av lívinum og lívssøguni hjá hon­um, og tí goyma vit einki fyri honum ella øðrum, sigur mamman. – Vit eru bilsin av, hvussu gott hetta fyrsta árið við protesuni hevur verið. Vit eru ovfarin av, hvussu væl hann hevur klárað seg, og at hann dagliga vísur okk­um, at hann kann alt tað, sum øll onnur kunnu, sigur hon iva­leys. ANNIKA@SOSIALURIN.FO – Tá Jógvan var farin undir skurð, føldi eg, at ein byrða var tikin frá okkum Fyri einum ári síðani varð fóturin hjá Jógvani tikin Jógvan trívist og mennist, sum hann skal. Hann hevur lært seg at liva við protesu