hósdagur 8. oktober 2020síða 12

FRÍGGJAGUR 9. OKTOBER 2020 SOSIALURIN 71 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 12 JÓN MCGAVIN NÝGGJUR HANDILSLEIÐARI Nyggjur handilsleiðari er settur hjá Valdemar Lützen Byggibúð. Jón Mc­ Gav­in, sum í Mars 2019 bleiv útlærdur sum Sølumaður í fyritøkuni, er í dag settur sum nýggjur handilsleiðari. Jón hevur verið ein týðandi part­ur av sølutoyminum hjá Valdemar Lützen. Fyritøkan hevur havt stóra fram­ gongd hesi árini, og liggur hansara partur ikki eftur. Jón hev­ur havt høv­ uðsábyrgdina av Bosch maskinum, har hann hevur verið við til at voksið um vøruúrvælið. Valdemar Lützen er í dag ein av stórstu forhandlarum av bláum Bosch, ikki bara í Føroyum, men í øllum norðanlondum, við 46 veggjafakum við maskinum og tilhoyri. Vald­e­mar Lützen á Skálatrøð vilja hervið ynskja Jón hjartaliga tillukku við nyggja starv­ inum, og ynskja góðan byr framyvir. Ikki vardi tað meg, at Ólavur skuldi fara so skjótt frá okkum, sjálvt um ein visti, at Ólavur var sjúk­ur, men ikki deyðasjúkur, tí hann hevði hvørki kreft ella aðra ólekiliga sjúku, men nóg illa til, at hann skuldi doyggja so knapp­liga. Tíðin var komin, og hjarta og lungur vóru út­slit­in. Ja, skjótt er, so er ein bara rykt­ur burtur. Nei, hetta vardi meg ikki, tá ið vit seinastu ferð tosaðu saman, tað gjørdu vit al­tíð, um ikki dagliga, so ofta. Magny og Ólavur áttu eingi børn, men tá ið vit tosaðu sam­ an, spurdu tey altíð eftir okkara børn­um, sum um tey vóru teirra egnu. Tosað varð um dagsins mál og pol­itikk, tí tað kundi Ólavur ikki sleppa, og tað upptók hann nógv, sjálvt um hann og Magny hava búð í Esbjerg í fleiri ár. Tos­ ið kom eisini inn á sjúku og sjúk­ r­a­húsið. Ólavur leið nógv av pso­reasis, sum plágaði hann heilt nógv. Hann royndi alt fyri at fáa lekidóm. Hann var bæði í Ís­landi og í Ísrael, men einki hjálpti. Tá ið tú tosaði við Ólav, trúði tú næstan, at tú tosaði við ein lækna, jú, Ólavur visti væl um ana­tom­iina, hann var jú útbúgvin sjúkrasystur og hevði sítt lívs­starv innan psykoatriina á Lands­sjúkrahúsinum. Hetta ar­beiðið upptók hann nógv sum persónur og starvsfólk. Nú út­ bygg­ingar av Lands­sjúkr­a­hús­i­ num fara fram, fylgdi hann liv­ andi við í gongdini, eisini í hvussu hansara arbeiðsumráðið bleiv handfarið undir bygg­ing­ ini. Hann misti ongantíð á­hug­an og yvirlet onki til tilvildina. Ólav­ur var ein skilagóður, gløgg­ ur og sera vitugur maður. Pol­ itiskt var hann borgarligur sam­ bands­maður. Ólavur var sonur Olaf Peter­ sen, lærara, úr Saltnesi og Katr­ inu nevnd Tinna, fødd Olsen úr Tjørn­uvík. Nógv í slektini eru upp­kallaði eftir henni. Ólavur var ógvu­liga familjukærur og kom ofta inn á ættarbondini. Hann var uppkallaður eftir báð­ um abb­u­num. Tað vóru ser­liga tveir persónar, umframt for­eldr­ ini, abbar og ommur, sum Ólav­ ur sum oftast vendi aft­ur til. Tað var omman í Tjørn­u­vík, mamma at mammuni, og abbabeiggjan Fríð­rikk­ur Petersen, próstur, sum var beiggi abban í Saltnesi. Fríðrikkur var sum yngri fyrst tjóð­skap­ar­maður, yrkti tjóð­sang okkara “ nr.2” - Eg oyggj­ar veit . . og nógv annað bæði áðrenn og eftir, at hann var blivin sambandsmaður - mest áðr­enn. Yrkjaragávurnar hevði hann frá fleiri síðum ikki minst frá Sjóvarbóndanum, Hans Andriasi, Janusi og fleiri. Nakað, sum gjørdi,at Ólavur helt so nógv av Sambandinum var júst tí, at Fríðrikkur var har. Eg minn­ist einaferð, at Ólavur segði, at tjóðskaparmenninir ikki nýtt­ist at fara so illa við abba­beiggj­anum, tá teir yrktu um hann í Sambandstáttinum m.a. Fríð­ rikkur var júst skorin fyri gall­ið, og yrkt varð : Nú fletta teir sambandsrossið. Men Ólav­ur gleddist eisini um, hvussu fitt og menniskjaliga Fríðrikkur svar­ aði aftur: Gallið tað er tikið, eg falli tó ei í fátt, hjarta tað er eftir og heilin á sama hátt. Fríðrikkur var jú stórur yrkj­ ari, so væl lá fyri at svara aftur. Søgan um sambandsrossið var ofta havd á loftið, tá prátið fall á próst, og Ólavur endurtók søg­una mangan, meðan hann flenti sín serliga eyðkenda og góð­lynta látur, tí hann sá eisini tað skemtiliga og humoristiska í aft­ur­svarinum hjá prósti. Ofta tosaðu Ólavur og eg um fam­ilju. Vit vóru eisini av somu slekt, Miðgerðarslektini. Ólavur het eftir báðum abbunum, sum sagt, annar úr Saltnesi og hin úr Tjørnuvík, har var so sjálv­andi eisini onnur omman frá, omma í Tjørnuvík, sum hann al­tíð rópti hana. Ólavur helt, at omma hansara í Tjørnuvík var nakað heilt serligt, eitt sindur ráð­arík og avgerðandi við hvørt, men sera vitug, fitt, hjartagóð og menniskjalig. Hon bleiv so ein mál­iska “omma í Tjørnuvík” um tær kvinnur, sum skaraðu fram­ úr og dugdu meira enn onnur. Nú er so hesin láturin tagn­að­ur, og hetta prátið liðugt, ein dapur tanki at vita sær ong­an­tíð at hoyra málið á Ólavi aft­ur. Í lýsingini til jarðarferðina bleiv ynskt, at minningargáva kundi latast til missiónshúsið á Argj­um. Hetta var sjálvandi ikki uttan grund, tí har gjørdi Ólav­ur eitt stórt arbeiði innan kirkju - og missiónshúsið, sum vóru í einum og sama húsi, og har var Ólavur eisini deknur eina tíð. Hendan gongdin var Ól­avi ikki ókend, tí pápin hevði havt somu gongd, har hann hevði verið lærari, og umframt at vera lærari passaði hann bæði deknastarv og miss­i­óns­hús. Ólavur gekk trúliga í fað­ir­sins fótasporum. Meðan pápin var lærari í Vík og Tjørnuvík, bleiv Ólavur føddur har. Hann kom soleiðis sum smádrongur, at trakka sínar barnaskógvar har norð­uri, til hann sum 12 ára gam­al flutti út á Argir, har páp­in bleiv fyrstilærari, og Ólavur bleiv síðani argjamaður burt­ urav. Ólavur giftist við Magny ætt­ að úr Sørvági. Tey giftust 5/7 - 8o og upplivdu sostatt 4o ára brúdleypsdagin fáar dagar, áðr­ enn Ólavur doyði. Ólavur fór sum ungur maður í læru sum sjúkrasystur og fekk starv á Landssjúkrahúsinum. Hetta bleiv so hansara lívsstarv, sjálvt um hann hevði okkurt ann­að innimillum. Magny og Ólavur vóru be­ stýr­ar­apar á sjómansheiminum Lívd í Føroyingahavnini. Eisini har kom útbúgvingin sum sjúkr­a­systur Ólavi tilgóðar. Hann fung­eraði sum lækni, tá ið onkr­ir minni skaðar vóru at taka sær av. Tey vóru har í 3 ár - 1982 - 83 og 84 og trivust sera væl, men tá var eisini slutt í Før­ oy­ing­a­havnini. Tað var ein frálík tíð, og livimátin var góð­ur, með­ an tey vóru í Grønlandi. Ólavur og eg komu at kenn­ ast serliga væl frá KrF. Tað gjørdu Niels Pauli, formaður í KrF og eg eisini. Vit tóku pre­li­ mi­ner­prógv sama ár í sama flokki í Vágs skúla. Meginpartin av tíðini øll tey 4 ár­ini, eg var í løgtinginum sat Ólav­ur sum skrivari, so sjálv­ andi hevði eg nógv at gera sam­ an við honum,og var eg javnan úti á Argjum, har Magny og Ólav­ur høvdu bygt sær nýggj hús. Líkamikið nær eg kom á gátt, varð eg altíð væl móttikin av bæði Magny og Ólavur, eitt par sum tú kanst siga um, at bæði vóru trúgv og álítandi. Eg fór úr ting­i­num og nakað eftir seldu Magny og Ólavur húsini og fluttu til Danmarkar. Í Es­ bjerg búði Marjun systur Magny og børn hennara, so tað var so líkatil, at Magny og Ólav­ur fluttu til Esbjerg. So nú er gott hjá tær, góða Magny, nú tú ert blivin einsamøll at hava Marj­un og hennara hjá tær. Magny, eg havi eisini hug at nevna fyrstu ferð, vit bæði hitt­ ust. Tað var á Jóansøku í Vági í 1956. Tá vóru tú og aðrar sør­ vágs­gent­ir við gomlu Dúgvuni til kapp­róður á Jóansøku, men við ongari dreingjamanning. Eg og aðr­ir róðu við vestanbátinum Smyrli, og vit mundu vunnið á Jó­an­søku á Tvøroyri í 1955, í­millum tey nýggju 5 mann­a­før­ ini, og tí mótmælti Firvaldur, at vit sluppu at rógva ímillum tey nýggju 5 mannaførini í Vági 1956. Hans Jakki Hjelm var for­ mað­ur í Vágs Kappróðrafelag, so sjálvt um tað var Jóan­søk­u­ morg­un, lovaði hann okkum at sleppa at rógva við Dúgvuni í­móti Firvaldi, Sílinum og Fíp­ uni Føgru. Vit à Smyrli vóru í góð­ari trening, so vit avgjørdu ikki at gevast at títta, fyrrenn Fir­vald­ur gavst. Teir góvust ong­ an­tíð, so títtað bleiv alt mál­ið. Dúgvan bleiv nr.1, hon vann við einum skuti framman fyri Fir­ vald. Tá vóru sørvágsgentur glað­ar. Tær fóru aftur til Sør­ vágs við steypi av jóansøku, sum vágsdreingir høvdu vunn­ið teimum. Tað sama hendi í Vest­ manna sama ár, tá vunnu vit eis­ini dreingjaróðurin við Dúgv­ uni við nærum somu dreingj­a­ mann­ing sum í Vági. Tær vunnu ikki, men steyp høvdu tær við sær aftur til Sør­vágs. Manningin á Dúgvuni í Vági var: Janus Erhardsen, Tor­grím Toftum, Jákup Olsen, Niels P. Danielsen, Arni Olsen, Álv­ur Kirke, Hans Poulsen vant­ar á myndini. Góða Magny, mín samhugi verð­ur við tær. Tú hevur mist tín besta vin, sum var tað dýra­ bær­asta, tú hevði. Komandi dag­ ar verða langir og tungir. Bert Harrin kann troysta og styrkja teg. Eg lýsi hervið frið yvir minn­ ið um mín góða vin, Ólavur Pet­ er­sen. Jákup Olsen Minningarorð um vinmannin Ólavur Petersen á Argjum føddur 7/8 - 1940 - deyður 14/7 - 2020 Manningin á Dúgvuni í Vági var: Janus Erhardsen, Tor­grím Toftum, Jákup Olsen, Niels P. Danielsen, Arni Olsen, Álv­ur Kirke, Hans Poulsen vant­ar á myndini Ólavur Petersen