hósdagur 29. oktober 2020síða 22

FRÍGGJADAGUR 30. OKTOBER 2020 SOSIALURIN 76 22 Kajsa­ríkið og so varð alt nógv minni energiskt idéríkt kaotiskt klikkað musikalskt illsinnisglepssligt visionert hypokondriskt spontant frustrerandi percussionistiskt telefontosandi hugfarandi bombastiskt festligt kulinariskt irritabult hugnaligt krevjandi spyrjandi dømandi gevandi drønandi prátandi forteljandi syngjandi spælandi flennandi hart tað var knall tað var ball og trummerum og ferðin í verðini men nú verða ikki fleiri sprell vit minnast og hugsa okkum tað at vit øll endaðu í sama stað og har stóðst tú ótolin og bíðaði Kajsa ríkið har tú altíð ert klárur við einum projekti sum mann skal hjálpa tær við halt kipp tað hevði verið strævið men tað hevði verið stuttligt og so ein gourmetmála omaná takk fyri hurlivasan MPP T að hava verið nakrir tungir dagar at koma ígjøgnum, ein av bestu vinmonnum mínum, Kaj, svaka pettið, filosoffurin, verðins­mað­ urin og nærveran sjálv stakk av undan mær. Um nakar dugdi at liva í nú’inum, so var tað Kaj. Hann var ikki bangin fyri at siga sína meining og var nú heldur ikki altíð lættur at hava við at gera. Eg ivist ikki í, at hann hevur havt eitt langt kjak við Sankta Pætur, áðrenn hann er farin inn at stemma bassin hjá Pastorius. Man hann ikki hava lagt mær og mongum øðrum eitt gott pláss av hinumegin, og man hann ikki eisini longu hava funnið adressuna hjá Bach? Fyrstu ferð vit hittust ordiliga var í Skansastovu til fyrstu venjingina hjá Moirae í 1993-94 saman við tónleikarum úr Chase. Tað vóru ikki minuttir farnir, tá eg sá, at hetta menniskjað mátti eg læra nærri at kenna, og vit fullu eisini í hakk umgangandi, og skjótt bleiv tíðin alt ov knøpp til at viðgera allan tónleikin, vit vildu vísa hvørjum øðrum – serliga høvdu vit felags áhuga í Progrock. Hann viðgjørdi allar mínar spurningar við størsta álvara og bleiv mær ein stóriboyggi og kennari gjøgnum árini. Sjálvandi vóru vit ofta ósamdir, og fyrstu tíðina aftan á Taxi høvdu vit ikki tað heilt stóra sambandið, men tað vardi ikki leingi, so funnu vit aftur á somu gøtur og skapaðu tónleik saman aftur. Vit vóru júst í holtur við at arbeiða við nýggjum tilfari, og skuldi hann koma út til Nólsoyar hesa vikuna til Terja at taka restirnar av nøkrum slagverki upp til nakar grundir, vit júst høvdu høvdu spælt inn – uttan klikk, sjálvandi. Ein listarmaður  av natúr  bæði á gittar, bass og allan sláttur sum var nærhendis. Sangari, orðasmiðar, lagsmiður, arrangør og alt tað, sum inniber at vera tónleikari. Eg minnist góðar og djúpar løtur í Guttastovu í Leirvík kl. 100 við einum ekseptionellum góðum glasi av víni aftan á eina væla máltíð. Tað verður ómetaliga stórur saknur í tær Kaj, men eg veit, at tú kemur at vitja meg oftani jarðliga – bert í øðrum skapi. Takk fyri tað, tú legði eftir teg! Vit síggjast! Kim Hansen F yrstu ferð okkara vegir av álvara krossaðust, var tíðliga í nítiárunum, tá eitt dansiorkestur varð stovnað. Navnið kom Kaj við; Moirae – eitt navn úr grisku gudalæruni, sjálvandi. Vit tríggir Edmund Jacobsen, Mikkjal Mohr Joensen og eg vóru leivdir frá kollsiglda rokkbólkinum Chase, meðan Kim Hansen er unga nýggja sjórnuskotið, ið skjótt gerst annar av frontmonnum í bólkinum. Edmund og eg lósu hvør í sínum lagi í Danmark, og skjótt eru Terji Rasmussen og Hjalti Joensen komnir upp í, og tað varðir ikki leingi, so ráða Moirae fyri rokk­borgum í Føroyum. Ein av mongu bólkunum í før­oysku tónleikasøguni, har Kaj var stavnamaður. Har Kaj var, var lív, gleps og glentran; sum tá tarvkálvar stangast í vársólini. Hann var sum ein hvirluvindur. So kjokkfullur í hugskotum, at onkuntíð var ilt at fylgja við hjá okkum dólgum, ið royndu at hanga í velinum á flogvitinum úr Leirvík við kórstemmum, skeivum taktsløgum og serliga hans­ara skaldsliga tevi, sum eigur sítt serstaka pláss í føroyskum poppi. Var Kaj stigjavnur, raffineraður og gjøgn­um­gang­ andi hjartanemandi í sínum skaldskapi, so kundi hann sum fáur taka so dýran til í gerandispráti, at vart tú ikki vanur við slíka sjargon og roykin í lugarinum, mundi hetta helst upplivast sum levint og gangur á iva­somum lágum mentanarstigi. Men kendi tú Kaj, so visti tú, at sakin var júst tann øvugta. Hesin bragdligi leir­víkingurin var ein vitugur maður, væl lisin og somuleiðis eitt heitt og fevnandi menniskja, ið hevði hesi serligu evnini at gera tað einfalda fløkjasligt og tað fløkjasliga einfalt. Heimurin var hansara pallur, alheimurin hansara per­spektiv, og Føroyar hansara grundvøllur. Hansara ferðir við næra vinmanninum Jón McBirnie til Afrika at granska í rútmum hava fingið sagnakendan dám millum føroyskar tónleikarar. Og eg minnist meg ikki at hava verið í føroyskum tónleikahøpi, har navnið Kaj Johannsen ikki varð nevnt, og tú síðani straks hóm­aði í bros í eygunum á øllum. Ja, hann “var eitt ljós, sum eitt stjørnuhav”, sum skaldið sjálvur skrivar í meistarliga lagnum Meistarin. Jú, jú, Kaj kundi knarra. Men, tú ivaðist ongantíð í, at hann vildi øllum tað besta. Ikki minst tónleikinum, og tú kundi vera vísur í, at har Kaj var, har slapp líka­ sælan ongantíð upp í part. Og eg haldi heldur ikki, tað er nakað menniskja, ið hevur fingið okkum onnur at flenna so nógv, sum tá hann loysti frá posapandinum við málsligari fríglíming heilt uttan fyri kategori. Kaj var kortini so nógv meiri enn buldur og brak. Hann var eisini eyðmjúkur, og stillførur, og hevði hesi einastandandi evnini veruliga at gleðast vegna onn­ur, um tað gekk teimum væl. Hann unti sínum med­menniskjum viðrák, og hóast hann fylti nógv, har hann var, var tað ikki orsaka av einum stórum ego. Tvørturímóti. Gloymi ongantíð, tá vit høvdu út­gávukonsert í Mentanarhúsinum í Fuglafirði aftan á útgávuni »Can’t Erase It« við Lenu, so var Kaj á konsert. Hann hevði ikki so frægt sum biðið um frítt atgongumerki, ið hevði verið tað minsta, hon­um skuldi staðið honum í boði. Tvørturímóti; so kom hann aftur um pallin at heilsa upp á aftan á kon­ sertina við eini fløsku av besta víni við at ynskja til lukku við nýggju útgávuni. So seint sum fimm dagar áðrenn hansara brádliga deyða prátaðu vit um eina komandi verkætlan, sum Kaj og Kim Hansen høvdu í stoypiskeiðini. Kaj var drivin av visjónum fram um alt. Hann kundi spæla trumm­ur og slagverk, hann spældi bass, hann spældi guitar og hann sang, alt á sera høgum støði í mongum yms­um høpi. Men tá tað snúði seg um at skapa, so legði hann onki í, um tað var hann ella onkur annar, ið ljósið kastaðist á. Tað, ið taldi fyri Kaj, var at skapa nakað munagott. Og tað var júst tað, hann gjørdi. Kaj skapti, og hann gjørdi mun. Mongu vøkru heilsaninar á sosialu miðlum úr øllum herðashornum frá familju, vinum, kenningum og medmusikarum boða júst frá, at her var eitt háttvirt og elskað menniskja brádliga farið av foldum alt ov tíð­ liga. Og skelkurin er stórur og saknurin svárur. Nú Kaj Johannesen varð borðin seinasta teinin til sera vøkru og virðiligu jarðarferðina í Leirvík týs­ dagin, stendur hesin tankin eftir. Tað ræður ikki um, hvat tú leggur undir teg, men hvat tú leggur eftir teg. Kaj legði eftir seg upp í leypar av tónleiki, skaldskapi, nærveru, láturi og kærleika. Takk fyri løturnar, kærasti Kaj. Niclas Johannesen Kaj vildi øllum tað besta Hetta menniskjað mátti eg læra at kenna Kim Hansen: Niclas Johannesen: