hósdagur 5. november 2020síða 5

FRÍGGJADAGUR 6. NOVEMBER 2020 SOSIALURIN 78 5 – Sunnudagin koma lækn­a­ rnir tó og siga mær, at eg skuldi oman aftur á intensivdeildina, tí tølini als ikki vóru góð, eg hevði fepur og ongan matarlyst. Læknarnir vildu halda eyga við tølunum alla tíðina á skíggja­ num, og tað kundu teir ikki á seingjadeildini. Eg skuldi eisini í skannara, og har sóu læknarnir, at lunguni ikki sóu gott út, og at eg hevði ringan lungabruna, sigur hon. – Eg fekk tað ikki betur, meðan eg lá á intensivdeildini, sigur hon og greiðir frá, at hon minnist næstan einki frá døgunum á intensivdeildini, tí hon var so illa fyri. – Eg minnist, at eg havi ligið har. Eg minnist, at eg slapp at síggja lítlusystur mína og mann­ in av og á, sum plagdu at sita uttanfyri úthurðina, so vit sóu hvønn annan, meðan vit tosaðu í telefon saman, hugleiðir hon. Tvær ferðir um dagin komu ljós­møður inn og kannaðu barnið, og hon hevði tað gott alla tíðina. – Eg hugsaði alla tíðina, at um diddan hevði tað gott, skuldi tað nokk ganga, tí eg skuldi nokk klára meg, sigur ElsaMaria, sum tó seinni hevur ásannað, at tað hava verið fleiri, ið hava stúrt um hana hesar dagarnar. Manadagin hevði ElsaMaria tað eitt sindur betri enn dagin fyri, og enn einaferð væntaði hon, at hon fór at sleppa heim nokk­so skjótt. Men týsdagin var aftur heilt galið, tá hon fekk eitt herðindi hálvgun í ørviti av sjúku, pínu og andaneyð. – Tá eg skuldi upp at eta, var puls­urin uppi á 150. Tað kendist, sum var eg við at kvalast. Eg fekk ikki luft, og pulsurin fór ikki niður aftur. Eg var inni í ein­um kamari og har var bara ein úthurð. Eg havi ongantíð verið so svøk fyrr. Eg royni at hála slangur og annað av mær og rann yvir til úthurðina og bankaði og sparkaði hana, meðan eg stríddist við at fáa hana upp, men eg fekk hana ikki upp, tí eg var so veik, sigur hon frá. Ein sjúkrarøktarfrøðingur kom inn og fekk sissað Elsu­ Mariu, og hon sær tá, at tað standa fleiri folk uttanfyri og hyggja. Løtu seinni kemur ein lækni inn og sigur, at tey nú verða noydd til at taka barnið við keisaraskurði, tí ElsaMaria var so vánalig. – Eg var so kedd, tí eg vildi ikki, at hon skuldi takast við keisar­skurði í viku 33, og eg visti eisini, at av tí at eg var sjúk, fóru um­støðurnar ikki at vera góðar, sigur hon rørd. Olivia verður fødd Tveir tímar seinni er ElsaMaria í skurðstovuni. Stovan er full av læknum og fakfólki í and­lits­ verju, handskum og kittli. Hon sær bara eygu, og hon minnist ikki enn tann dag í dag, hvør hevur verið inni á skurðstovuni Eg sá einki annað enn eygu í nógvar dagar. Eg eri ikki eitt serstakliga sosialt menniskja, men hetta er eitt tað ringasta, eg havi upplivað