hósdagur 12. november 2020síða 24
‹ fyrra síða allar 32 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
FRÍGGJADAGUR 13. NOVEMBER 2020
SOSIALURIN 80
24
Óli Jacobsen
Óli Jacobsen
FF-blaðið var í síni tíð eitt fram
komið blað. Í 2006 var blaðið á
vitjan í Nólsoy og var inni á
gólvinum hjá Jens-Kjeld. Tá
skrivaði blaðið eina grein, sum
kann vera eitt ískoyti til tað,
sum annars er skrivað um Jens-
Kjeld.
Greinin kallaðist:
Fuglamaðurin og
lúsaserfrøðingur í Nólsoy
Nógvir sjáldsamir danir eru
komnir til Føroyar gjøgnum
árini, og hetta verður sagt í eini
avgjørt positivari merking. Teir
hava givið okkara samfelagi
íkast á nógvum økjum.
Ein teirra er Jens-Kjeld
Jensen, sum er ein av okkara
fremstu fuglafrøðingum. Vit
vóru í Nólsoy undan páskum
við donskum gestum. Teir vóru
púra bergtiknir, hóast teir bert
vóru har nakrar fáar tímar.
Jens-Kjeld er ikki nakar høgt
lærdur akademikari. Í veru
leikanum hevur hann bara 7
ára skúlagongd. Tað nærmasta
bókligum lærdómi er, at hann
er útlærdur kokkur.
Honum dámdi best at ferð
ast, og hetta førdi hann til
Nólsoyar, tá ið hann var heilt
ungur. Her kom hann at kenna
tann navnframa fuglafrøðingin
Niels á Botni. Tá fór hann at
hjálpa Niels. Hann hevði longu
tá lært at útstappað danskar
fuglar hjá einum manni í Køge,
sum var eins og Niels, og hevði
fingið áhuga fyri fugli. Hjá Niels
lærdi hann at útstappa før
oyskar fuglar.
Jens-Kjeld fann sær konu,
Mariu Gulklett, í Nólsoy. (Hon
er dóttir Mikkjal, sum var
høvuðskelda til ta røð um stór
hvalaveiðu í Suðuríshavinum,
sum vit høvdu í fjør.)
Tá ið Niels doyði, tók Jens
Kjeld yvir arbeiðið hjá honum.
Almenna starvið hjá Jens-Kjeld
er at stappa fuglar út, men hann
fæst eisini við so nógv annað.
Lundapisurnar, sum
funnu heima aftur
Væl dugur Jens Kjeld at greiða
frá viðurskifti um fugl, sum
vit onnur einki vita um. M.a.
um lunda. Lundin heldur til á
landi á sumri, men móti heysti
hvørvur hann. Eingin veit, hvar
hann fer, uttan tað, at hann er
til havs. Ringmerktir lundar
geva onga ábending. Teir eru
funnir á heilt ymiskum leiðum.
Men væl finnur lundin aftur.
Hann kemur altíð aftur - um
ikki í somu holu so í hvussu er
í sama stað.
Tað er eitt sera sjáldsamt
dømi um hetta. Fyri nøkrum
árum
síðani
oyddi
ein
oljudálking eitt stórt øki í
Fraklandi. Tá ið økið varð
reinsað aftur, ynsktu teir at fáa
lundapisur at sleppa har. Teir
fingu fatur í nøkrum pisum í
Mykinesi, ringmerktu tær, og
koyrdu tær í eina pappeskju,
og síðan vóru tær sendar
avstað við flogfari. Tá ein tíð var
fráliðin komu fleiri av hesum
pisunum aftur til Mykinesar, og
tær vórðu funnar aftur innan
fyri 100 metrar frá holuni,
haðani tær vóru tiknar. Tann
heilt stóra ósvaraða gátan er,
hvussu tær funnu heim aftur.
Eitt annað dulsmál viðvíkj
andi lunda er, hvussu teir kunnu
hava nevið fult av t.d. nebba
sild uttan at missa tær, tá tann
seinasta verður tikin! Tað hevur
verið upptalt, at ein sildberi
hevur havt 80 lodnumurtar og
2 nebbasildir í nevinum í senn
Víst hevur lundi ein feril av
einum agnhaldi í nevinum, men
kortini…..
Drunnhvítin flýgur
30.000 km árliga!
Jens-Kjeld er annars væl kendur
fyri sítt arbeiði við drunnhvíta.
Hann kallast so vegna hvíta
plettin á afturpartinum. Hetta
er ein ikki minni merkisverdur
fuglur. Hann vigar umleið 30
gramm, og hvørt ár fer hann
tann 15.000 km langa teinin til
Suðurafrika. Um várið kemur
hann aftur tann sama langa
vegin. Tað er einki við, at hann
sveimar sum aðrir fuglar, sum
ger ferðina lættari. Nei, hann
sveiggjar við veingjunum allan
vegin. Hvussu skjótt hann flýg
ur kann fáast ein ábending um,
tá vit vita, at ein drunnhvíti, sum
Jens-Kjeld fangaði í Nólsoy, var
ringmerktur 24 tímar framm
anundan í Skotlandi. Teinurin
her er 650 km. Teir koma aftur
í sama stað hvørt ár, og teir
gerast gamlir. Jens-Kjeld hevur
havt ein drunnhvíta á hondum,
sum var ringmerktur 32 ár
frammanundan sum vaksin.
Eggið hjá drunnhvíta vigar
bert 8 gramm, og drunnhvíti
bølir eggunum í einar 40 dagar,
sum er nógv longur enn hjá
fugli annars. Fyri at sleppa
undan, at rovdjór amast upp at
reiðrinum, vitjar drunnhvítin
bert reiðrið á nátt. Tá pisan
er klakt, verður hon fóðrað
hvørja nátt í 50 dagar. Tá er hon
ovurfeit, og tá kunnu foreldrini
rýma frá henni. Tá 8-12 dagar
eru farnir, hevur pisan mist so
mikið av vektini aftur, at ferðin
til Suðurafrika kann byrja.
Pisan kemur heim aftur, tá hon
er 2 ár og byrjar at yngla, tá hon
er 3-4 ár.
Í Nólsoy verður roknað
við, at her er heimsins størsta
koloni av drunnhvíta. Tað er
ringt at seta tal á, kanska 50-
100.000 fuglar. Ein orsøk til
hetta stóra tal er, at av eini ella
aðrari grund, er rottan ongantíð
komin til Nólsoyar. Aðra staðni
er tað hon, sum hevur beint fyri
drunnhvítanum eins og fyri
øðrum fugli.
Drunnhvítin býr í grótrúgv
um og holum, og hann fer upp
at flúgva um náttina. Hetta er
eitt ferðamannamál av teim
um stóru. Jens-Kjeld skipar
fyri ferðum, har hann merkir
drunnhvíta, og tá sleppa ferða
fólk við. Farið verður eystur
um á Nólsoynni, og knappliga
fer alt á flog. Hetta verður sagt
at vera eitt rættiligt uppliving.
Jens-Kjeld setur net upp, og
fuglur, sum kemur í netið,
verður ringmerktur. Á hendan
hátt hevur Jens Kjeld ringmerkt
25.000 drunnhvítar, og er hetta
eitt stórt íkast til kanningina av
lívinum hjá hesum lítla fugli.
Tvey kilo av músum
Jens-Kjeld arbeiðir eisini við
øðrum djórum, sum t.d. mýs,
sum tað er fitt av í Nólsoy. Tá
vit vóru har, væntaði hann
sær vitjan av einum lesandi úr
Bretlandi, sum skuldi kortleggja
lívið hjá músum. Her var nóg
mikið at studera, tí Jens-Kjeld
hevur tvey kilo av músum liggj
andi.
Funnið 199 nýggj lúsasløg
Afturat hesum er Jens-Kjeld
serfrøðingur í lúsum! Hetta er
ein kykna, sum fær okkum onn
ur at øtast og vamlast.
Jens Kjeld hevur saman við
Ricardo L. Palma úr New Zea
landi gjørt eina ritgerð um lús í
Føroyum. At hetta er eitt stórt
evni sæst av, at ritgerðin telur
heilar 24 síður.
Í ritgerðini verður sagt, at
í Føroyum eru skrásett 306
Tað man vera søguligt, at ein maður sum “bara” er kokkur, fær hægstu
akademiska viðurkenning. Men tað hevur Jens Kjeld fingið í fleiri umførum
Siðsøga
Jens-Kjeld
er ein brandur
Jens Kjeld greiðir frá um lýs. Marner á Skúr lurtar við andakt
Partur av fuglasavninum hjá Jens-Kjeld