týsdagur 29. desember 2020síða 44

Mikudagur 30. desember 2020 · Nr. 91 44 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hugleiðingar og minnir um mammu okkara, Kirstin í Ullvøruhúsinum Kirstin Guttesen æt hon, mamma okkara, til hon giftist pápa, Leivur Andreassen. Eftir hetta Kirstin Andreassen. Men mong mundu kenna hana sum Kirstin í Ullvøruhúsinum, tí har búði hon frá 1949-53 og aft­ ur árini 1959-77 saman við manni sínum, Leivuri, og børn­ un­um, Mariu og Jens, sum bæði vórðu fødd á miðhæddini.  Hennara barndómsheim lá ikki langt haðani, bert eini 200 metrar eystanfyri, uppi á Ting­ húsvegnum 22, har hon varð borin í heim 2. september 1924 sum nummar 5 í røðini av heili 11 systkjum. Lítla reyða húsið stendur har enn so eyðmjúkt, men samstundis so tignarligt og goymir eina ófatiliga ríka søgu. Summarið 1977 fluttu tey niðan í húsini á horninum mill­um Hoydalsvegin og Jústs­ gøtu, beint undir Viðarlundini. Pápi hevði gjørt sær eina hugna­liga jarnsmiðju í kjall­ar­ an­um og arbeiddi har so hugagóður, líka til hann fór heim til Harran 30. oktober 2004. Mamma búði síðani einsamøll í Jústsgøtu 1 nøkur ár eftir tað, inntil hon fór nið­ an á Lágargarð at búgva í 2013. Hon var ein ótrúliga góð og fitt mamma, omma og vermamma. Men hon var meira um­fevn­ andi enn bert at vera góð við síni. Hon var blíð við øll, sum komu á hennara leið og gjørdi ikki mannamun. Hon elskaði lívið, var fryntlig, hevði sunn­ an sans fyri skemti og var stutt­lig. Og hóast hon var langt uppi í fýrsunum, var hon fram­vegis á bylgjulongd við ommu­børnini og lang­ommu­ børn­ini og altíð við uppá tað, sum tey høvdu í huga, um tað so var at gera stovuna um til eitt spælipláss ella fara útum at gera ein kavamann ella spæla sjónleik.  Eitt serligt pláss í hjartanum høvdu systkini hjá henni, tey vóru jú tíggju og átta teirra fingu børn, so hon var fastur og mostur at 38 børnum.  Árini, vit búðu í Ullvøru­hús­ in­um, vóru serstøk. Hetta húsið lá og liggur framvegis mitt í býnum, so har var ein øgi­lig ferðsla, tí tað var so lætt at “detta inn”. Onkuntíð hava vit samanborið heimið hjá okk­ um við eina ferðsluríka jarn­ breyt­arstøð. Har komu, al­oft­ ast ikki fráboðað, familja og vin­fólk hvørt um annað av Toftum, Skálavík, Skopun og Nólsoy. Tey vóru so von at støkka inn á gólvið og vistu, at har møtti teimum henda blíða havnarkonan, sum kvikliga gykl­aði ein drekkamunn, heit­ ar vaflur og rabarbusúltutoy á borðið saman við einum hugna­ ligum práti, stuttligum við­ merk­ingum, og mangan hoyrd­ ist hjartaligur skellilátur út gjøgn­um gloppaðu vin­deyg­ uni. Serliga tá okkara mammu­ beiggjar komu at fáa sær morg­ ­un­mat ella seinna­parts­kaffi – Petur, Leivur, Gunnar og Óli Jógvan – hvør stuttligari enn annar og so hugna­ligir. Teir hjálptu hvørjum øðrum at mála, serliga tá onkur størri upp­gáva skuldi avgreiðast her í Havnini. Elsti bróðir hennara, okkara fitti mammubeiggi Jens Guttesen, hevði serligar tón­leikagávur at smíða vøkur løg, og tað hevði Leivur eisini. Og mangan komu teir fram­ við og spældu nýsmíðaðu løgini fyri henni á okkara lítla Andreas Christensen pianette inni í dagligstovuni. Har hava vit mangan sitið og eygleitt hesar fittu gávuríku mammu­ beiggjar, har teir við klaverið sótu murrandi, floytandi og forkláraðu um forminskaðar tertsar, transponering, modula­ tión og hví tónleikurin nú skifti frá mol til dur. Og mamma lurtaði og nikkaði og lat sum skilti hon alt, meðan hon film­ aði við einum fittum smíli yvir til okkara. Teir fingu nógv rós­ andi orð frá henni, sum teir eisini høvdu uppi­borið, og so var klárt at fara inn í køkin at fáa sær drekka­munn og heitar vaflur og súltutoy. Alt hetta huglagið flutti við niðan í Jústs­gøtu 1 á sumri 1977, tað hekk uppi í mammu og var ikki staðbundið til Ullvøru­ húsið sum so. Og pápi við sín­ um hita og serliga skemti bara gjørdi myndina enn meiri full­ komna. Tey vóru so ólík, men allíkavæl so knýtt at hvørjum øðrum við ektaðum kærleika og vinalagi.  Erling Guttesen var næst­ yngsti av brøðrunum. Hann flutti til Keypmannahavnar at búgva, tá hann var nøkur og tjúgu ár. Fínur tenorur og solo­ sangari eins og hinir brøðurnir og óvanliga skemtingarsamur og stuttligur. Mamma og vit vitjaðu ofta Erling og familj­ una um summarið, og hesar dag­ar saman við teimum minn­ast vit sum nakað heilt ser­ligt, tí huglagið var so lætt og skemtilyndið okkara mill­ um á somu bylgjulongd.  Og so systrarnar hjá mammu. Elsta systirin, Maja, gift við Júst í Túni á Toftum, har vit mang­an vitjaðu við mammu. Har vóru 8 systkinabørn og ógvi­liga rokaligt og spennandi. Gunn­hild eitt ár eldri enn mamma, stóð henni serliga nær, tí hon frá smábarni av gjørd­ist hálvsíðugt lamin av hervi­ligum kikhosta og hevði aðrar sjúkur at dragast við alt lívið. Her skal mamma fáa ser­ liga nógv rós fyri at taka sær so nógv av henni við umsorgan og kærleika. Eitt sindur yngri enn mamma vóru systrarnar Brynhild og Ingrid. Eisini tær sungu so vakurt. Brynhild eina ljósa sopranrødd, so kraftmikil og klár, at hon ikki hevði smæðst burtur á einum opera­palli.  Tey vóru øll so góð við hvønn annan, og heiti kærleik­in, sum bant øll systkini saman, var fyri­myndarligur og smittandi. Øll høvdu tey sett sítt álit á Jesus Kristus og valt Hann sum teirra besta vin og Harra. “Lat hitt lægra ljósið brenna” er ein sálmur um eina hending, har skip í ódnarveðri skuldi finna siglingarrennina inn í havn­ina, men fyri at sigla rætt skuldi ljósið frá vitanum inni á landi vera ájavnt við eitt lægri ljós niðri við sjóvarmálan. Men hetta kvøldið sóu teir bert ljósið frá vitanum. Lægra ljósið var sløknað. Skipið rendi á land, og fleiri ferðafólk drukn­ aðu. Ein hending, kendi evangel­ isturin, Moody, brúkti at lýsa, hvussu stóran týdning Guds børn hava her á fold at lýsa øðrum vegin til Frelsaran. Fyri okkum var mamma eitt bjart ljós í myrkr­ in­um, og hon lat altíð hitt lægra ljósið brenna.  Nú um dagarnar kemur ein fløga út við 22 sangum, hon gjøgn­um eitt áramál í bestu ár­ um sang inn á band fyri Evangel­ isku Røddina. Tá mamma fylti 85 ár, hevði Jógv­an Hammer savnað sangirnar saman í eina fløgu, sum hann hátíðarliga handaði henni á føðingar­degn­ um. Hon var tik­in á bóli, so glað, rørd og errin av fløguni, sum hon varð.  Nú hevur Regin Bjarnastein fyri okkum framleitt fløguna í einum munandi størri upplagi. Sera góð fløga í prýðiligum fløgu­húsa eru vit samd um.  Hendan tíðin undan jólum er nakað heilt serlig. Við gleði minnast vit aftur á øll jólini, vit hildu í Ullvøruhúsinum. Har hendi so ómetaliga nógv rund­anum mammu, tí hon var ein lyklafigurur í stóru familj­ uni. Jólagávur skuldu keypast fyri hendan og handan, køkur og marcipankonfekt gerast, onkur sangur skuldi syngjast inn á band, og ikki minst skuldi hon hvønn dag vera gestablíð við øll, sum komu ein inn­ keyps­túr til Havnar og løgdu leiðina framvið at heilsa uppá. Og jólaaftan, tá gásin var farin í ovnin, og heimagjørda heita reyðkálið í grýtuni luktaði so væl, vórðu vit bæði børnini send út við øllum jólagávunum til mostrarnar, mammu­beiggj­ ar­nar og fastrina og øll systk­ ina­børnini, sum búðu í Havn. Kalt í luftini, kavaflykrurnar duttu friðfult av himni, onkrar bjart­ar stjørnur blaktraðu á myrkabláa himmalhválvinum, og allastaðni møttu okkum heitir jólaskrýddir gluggar við hugnaligum kertilljósum og jóla­perum og blítt heilsandi vaks­ in og børn við stórum posum helst í somu ørindum sum vit. Ein sonn euforisk kensla, sum ein ofta aftur hev­ur upplivað bara við at lata tank­arnar renna aftur á hesa tryggu og góðu tíð saman við foreldrum okk­ara, sum góvu okkum hesi ríku barnaár. Og ikki minst lærdu okkum, hvør kjarnin í jól­unum er, at Frelsari heimsins varð føddur í Betle­ hem, av sonnum hin besti gleði­boðskapur, ein kann hugsa sær.  Mamma fór heim til Harran 20. januar 2019. Friður veri yvir minni hennara. Vit fara við hes­um at takka øllum, sum hjálptu til við jarðarferðini og erv­inum, og eina serliga tøkk bera vit røktarfólkinum á Heim­ara­stovu á Lágargarði, tí tit vóru so góð við mammu og passaðu hana so væl.  Maria og Jens MINNINGARORÐ Kirstin og langommudótturin Lea Guttesen systkini. Aftast f.v.: Petur, Leivur, Óli Jógvan, Jens, Erling, Brynhild og Gunnar. Fremst f.v.: Maja, Kirstin Gunnhild og Ingrid