hósdagur 17. desember 2020síða 17

FRÍGGJADAGUR 18. DESEMBER 2020 SOSIALURIN 90 17 Fráveran hevur havt sín kostnað Koronuárið hevur ávirkað nógv, og hjá summum hevur ávirkanin verið heilt stór. Samstundis sum vit hava broytt vanar og avmarkað okkum fyri ikki at bera nakra smittu víðari, hava vit ofrað trivnað og sálarligu heilsuna, sigur Ovi Brim, prestur STEINAR PATURSSON –V it hava lært at liva við hesum, so hvørt tað er komið. Tað er ikki fyri at lasta nakran, men vit hava asfalt­erað vegin, sum vit hava gingið á. Sálarliga heilsan og tann trivnaðurin, sum stendst av at vera menniskju saman og at hava nærveru, er nakað, sum vit hava ofrað í hesum árinum. Serliga er tað tey demensraktu, ið Ove Brim hevur hug at hugsa um, og sum hava merkt sviðan av frástøðuni, tí hjá teimum er tað kropsligi nærleikin, nartlið, ið munar. – At standa og vinka inn gjøgn­ um vindeygað hjá teimum, ið hava demens, er ikki tað sama. Har er tað nærveran, sum telur. Tað at halda í hondini. – Tað hevur absolutt verið ein kostnaður, og vit sum samfelag mugu viðurkenna, at onkur hevur borið handan kostnaðin, sigur Ovi Brim. Tung jól í væntu hjá summum Koppsetingin er nú í væntu, men hon er tó ikki komin upp á pláss enn, og tí er ikki at gloyma, at tað framvegis eru fólk, ið eru ávirkað av koronu. – Vit plaga at tosa um, at tað eru ikki øll, ið eru glað á jólum. Tað er rís-a-la-mandel, jólasangir, gávur, hugni og so framvegis. Men somu sangir og sami hugni kann eisini elva til, at tað birtir undir ein sakn hjá summum. Føgur er foldin kann kanska minna summi á, at hetta var árið, har vit ikki kundu vera saman upp á sama máta. Tøknin er ikki so áhugaverd Fyri mong hevur 2020 verið árið, har samveran - og ein stórur part­ur av tilveruni yvirhøvur - fór fram á netinum. Alskyns tal­gildir pallar hava staðið fyri sam­skift­inum, bæði í tí privata og tí vinnuliga. Men tøknin í sjálvum sær er ikki serliga áhugaverd, metir Ovi Brim, tí hana høvdu vit longu frammanundan. – Hetta við tøknini er kanska ikki so øgiliga spennandi. Vit vistu av, at tøknin var her framm­an­ undan. Tað, at alt er farið á netið, og at vit kunnu stroyma frá øllum, vistu vit frammanundan. Tað vistu vit longu, tá alt stongdi um hálvan mars. Heldur er lærdómurin frá 2020 tann, at vit sum menniskju hava tørv á felagsskapinum. – Tað, sum vit sum kirkja ella aðrir felagsskapir kunnu bjóða, tá vit aftur kunnu savnast, er felagsskapurin. Og tað haldi eg, at vit hava lært. Vit fáa ikki sama felagsskap av at sita í náttklæðum og hyggja eftir guðstænastu. Tað, sum má vera, er felagsskapurin, har vit koma saman við tí, sum vit eru, sigur Ovi Brim. – Eg beri mítt í mær, og tú berur títt í tær. Vit hittast í sama rúmi og eru saman eina løtu um tað sama. Harumframt er eisini lær­dóm­ urin um heimið, ið er okkum kært, sum vit kunnu taka við okkum. – Tá vit verða noydd at steðga á, eru nøkur løg av marglæti, materi­ alismu ella ferð, ið verða flust av, og vit koma inn á tað, sum er tað mest neyðuga. Tá alt stongdi um 12. mars, var tað fyrsta, sum øll gjørdu, at koma heim. "Kom heim", søgdu vit. – 12. mars boðskapurin, um eg kann siga so, var "kom heim til tað staðið, tú kennir. Kom heim aftur, og ver heima." Og vit komu hartil, at vit hugsaðu, at hesi eru tey nærmastu, sum eg fari at vera saman við. Og tað vóni eg so inni­liga, at fólk taka við sær, at hetta hevur týdning; hetta menn­ iskjaliga. Vit hava tað frægari enn so nógv onnur Eisini mugu vit minnast til, at hóast hetta árið hevur verið torført, so eru vit komin lutfalsliga snikka­leys gjøgnum tað í mun til so nógv onnur. – Vit kunnu ikki tosa um eina kreppu sum aðrastaðni, har tey líða neyð og ikki hava pengar til mat. Í so máta hevur tað verið gott hjá okkum. Nú hugsi eg ikki bara um koronu, men eisini flóttafólk og kríggj kring heimin. Hetta var støðan hjá okkum, men tað er hóast alt so nógv frægari enn so nógva aðrastaðni. Um jóltíðir plaga kirkjurnar kring landið at standa fullar, men kirkjujólini verða øðrvísi í ár, tí guðs­tænasturnar vera á netinum. – Jólaaftan eru kirkjurnar full­ ar, og hetta verður upp á onkran hátt fátækt ikki at vera saman ta løt­una. Hinvegin kunnu vit vera sam­an í teirri lítlu sosialu bobluni, fyri at nýta orðini hjá Bjarna á Steig. Vit kunnu vera saman og syngja jólasangir har og síggja guðstænastu í sjónvarpinum. Og tað vil so skapa ein ávísan felags­ skap, eisini tí vit vita, at restin av før­oyum hyggur eftir somu guðs­ tæn­astu. – Eg beri mítt í mær, og tú berur títt í tær. Vit hittast í sama rúmi og eru saman eina løtu um tað sama