hósdagur 17. desember 2020síða 27

FRÍGGJAGUR 18. DESEMBER 2020 SOSIALURIN 90 27 sjálvum og øðrum, at eg saktans kundi flúgva hesa leiðini – og eis­ini aðrastaðni so skjótt eftir van­lukk­una. Eg havi ongantíð verið rædd­ur umborð á flogfari, men kensl­an at flúgva aftur til Føroya var løgin og trupul at siga frá. Vit flugu við TF-FIK, og við mær sum manning var Sigurður Hau­kdal, flogskipari, og flog­tern­ur­nar, Margrét Pálsdóttir og Ólöf Jóns­dóttir. Haraftrat var Kjartan Norð­dal, flogskipari, við okkum til­reiðar at taka yvir, um eg onk­ur­svegna noyddist at lúta á hes­um flogtúrinum.” Páll var bilsin, tá fasta skuldi avstað. “Beint áðrenn vit fóru avstað úr Reykjavík vendir Sigurður, flog­skiparin, sær ímóti mær:” “Tú flýgur, ger so væl Páll.” “Tá vit nærkaðust Mykinesi og flog­vøllinum í Vágum, segði Sig­urð­ur við meg, at hevði eg hug, so kundi eg flúgva lágt uppi yvir vanlukkustaðið. Tað gjørdi eg, hóast eg fleiri ferðir hevði sæð tað á myndum. Vrakið, sum fram­vegis lá har, sást ógvuliga væl, hvítt omaná jørðini.” Motorbrek á farleiðini millum Bergen og Vágar Eftir stuttan steðg á flogføllinum í Vág­um varð flogið til Bergens og síðan til Keypmannahavnar. Morg­un­in eftir varð so flogið Keyp­mannahavn-Bergen-Vágar- Keyp­mannahavn. Eftir hesa rund­ferðina valdi Kjartan Norð­ dal at fara heim aftur til Ísland, tí Páll megnaði uppgávuna við ein glans. Men arbeiðið hjá hin­ um fýra av manningini var fram­ veg­is ikki liðugt hesa rund­ferð­ ina. “Hin 20. februar skuldu vit so triðu rundferðina millum hesi somu støðini, men orsakað av mjørka noyddust vit at lenda í Aal­borg, og haðani flugu við morg­unin eftir til Keyp­mann­a­ havn­ar. Hin 22. februar byrjaði fjórða rundferðin, sum skuldi enda í Keypmannahavn. Men á veg úr Bergen til Vágar fingu vit trup­ul­leikar við stýri­borðs­mot­ ori. Tá vit vóru lend í Vágum, noydd­ust vit at senda boð til Flug­félag Íslands eftir mek­an­ik­ ar­um. Teir komu morgunin eftir, og umvældu brekið. Hin 24. febr­ uar var TF-FIK aftur tilreiðar at fara á flog, og Ingimar Svein­ bjørns­son loysti Sigurð av sum flog­skip­ari. Hesaferð var ringurin Vágar-Bergen-Vágar- Keypmannahavn. Og haðani fór vit heim til Íslands - sum ferðafólk.” Stutt eftir hetta gekk sátt­ málin millum Flugfélag Íslands og SAS um hesa flogrutuna. “Tað var ikki orsakað av flog­ van­lukk­uni, men tí at avtalan gekk út,” sigur Páll. Og hann legg­ur aftrat: “Eftir hetta flugu vit ikki so ofta til Føroya. Men eg var kort­ ini nakrar túrar í Føroyum sum stýr­i­maður og seinni í minsta lagi ellivu ferðir sum flogskipari, bæði við gamla Fokker F-27 og við teimum nýggju F-50. Nýggju flog­førini líktist nógv teimum eldru, men hesi nýggjari vóru nógv øðrvísi. Tey kraftaðu nógv meira og vóru á allar betri flog­ før.” Sjálv vanlukkan í Mykinesi Meðan vit soleiðis hava sitið og tosa um, hvussu Páll kom fyri seg aftur eftir vanlukkuna, vend­ ir hann frásøgnini móti sjálvari van­lukkuni. “Bjarni Jensson og eg flugu frá Reykj­a­vík til Patreksfjarðar og aft­ur til Reykjavíkar sama dag, sum vit fóru við Før­oy­a­flo­g­ far­i­num. Um morgunin vóru veð­ur­vánirar ov vánaligar, og tað vant­aðu flogskiparar at flúgva til Patreksfjarðar. Tá vit komu aftur til Reykjavíkar, var veðr­ið so mikið batnað, at vit løgdu leiðina til Føroya. Nú vóru lík­ind­ini at flúgva góð. Tá vit komu til Føroya, var tað kortini ikki lendandi í Vágum, so vit flugu yvir Nólsoynni í einar 30 ella 40 minuttir í vónini um, at líkindini fóru at batna. Men seinni gjørt Bjarni av at flúgva til Berg­en. Vit lendu á Flesland- flog­vøll­inum í Bergen, og mann­ ing­in tók ein hýruvogn til eitt hot­ell í miðbýnum, væl vitandi um, at vit kanska noyddust heilt tíð­liga upp morgunin eftir, um veð­ur­líkindini batnaðu. Bjarni var flog­skipari, og hann kannaði veðri­ð ta náttina. At enda metti hann, at veðrið var batnað so mikið nógv, at tað var ráðiligt at gera eina roynd at flúgva til Før­ oya. Vit fóru klokkan 6 um morg­ un­in.” Minnist onki frá tí, flogfarið lætti í Bergen “Eg minnist einki frá sjálvari flog­ferðini úr Bergen til Føroyar hend­an morgunin. Hinvegin minn­ist eg, tá vit vóru í hýru­ vogn­i­num á veg av hotellinum og út á Flesland-flogvøllin. Vit hittu ein veðurfrøðing á flog­vøll­ i­num, fingu okkum morgunmat, og fóru síðan út í flogfarið.” Hetta er tað seinasta, Páll minn­ist. “Læknar hava sagt mær, at tað er púra vanligt og væl skilligt, at eg onki minnist seinastu tím­ ar­nar áðrenn vanlukkuna or­sak­ að av skaðanum, eg fekk í høvdið í stoyt­i­num. Eg minnist heldur ikki sjálvan stoytin. Tað fyrsta, sum eg minnist, var tá eg varð loyst­ur úr setrinum frammi í stýr­hús­i­num, og kendi hesa ovur­honds gleðina av at vera á lívi. Eg minnist eisini, tá eg varn­ að­ist brotnaða flúgvaran. Eg hugdi aftur eftir, og sá eitthvørt, sum eg ongantíð hevði sæð fyrr, tað varð velið, sum var brotnað av flogfarinum, og lá har í haga­ num fyri seg. Eg minnist eisini, tá vit gingu oman í bygdina í Myk­i­nesi – Valgerður (flog­tern­ an) og ein eldri mykinesmaður. Eftir tað minnist eg alt væl. Radarin tók feil av radiosignalinum í Mykinesi Páll Stefansson dylir ikki fyri, at um­støður­nar kring vanlukkuna harma hann almikið. “Vit royndu at lenda í Før­oy­ um í undir ógvuliga ringum veð­ ur­lík­i­ndum,” sigur hann. Tað varð leingi hildið loynilig, hvør orsøkin var til, at TF-FIL rakti Knúk. Tað var púra greitt, at kósin var skeiv, og at flogið varð ov lágt. “Eg tosaði tvær ella tríggjar ferð­ir við umboð fyri danska Loft­ferðsl­ustýrið, sum kannaði van­lukkuna. Vit tosaðu um or­ søkina til vanlukkuna. Tvey ella trý ár eftir hendingina í Mykinesi bað ein av yvirmonnunum hjá komin út í bók í Íslandi Bjargingarfólk upp við vanlukku­ flog­fari undir Knúki í Mykinesi Páll Stefansson, stýrimaður, minnist einki frá sjálvari hendingini MYND: INGIBJØRG JACOBSEN