leygardagur 23. januar 1999síða 17

í pengar vóru rætt og slætt til einki Nú eru vit komin har til, at ein leynd er sett til at kanna møgu- leikarnar fyri at gera ein barnagarð bygdini, og um eini 2-3 ár rokni eg við, at vit kunnu taka hann í lýtslu. sigur Gunn Joensen Í ár er ein miljón sett av til lorarbeiðið og grundckið er fingið il vega. Kommunan ætlar at fáa í lag samstarv millum skúlan og barnagarðin. I løtuni eru meiri enn 60 børn í dagrøktarskipanini i kommununi og ein lítil bíðilisti er Stórur áhugi er í bygdini fyri barna- garðinum. - Tað fer ikki dagur framvið uttan at eg fár at vita, hvussu nógv fólk gleða seg til barnagarðin. Tey ótoln- ast kortini ikki, tí tey vita sum er, at tað tekur sína tíð og at fíggjarorkan ikki er góð. Og mannfólkini í bygdaráðnum streingja líka nógv á sum kvinnurnar at fáa barnagarðin. Vit hava gott samstarv øll somul og tað er kanska tí, at vit ikki eru polit- iskt vald, sigur Gunn Joensen. Av ødrum stórmálum í Vest- manna kommunu er ferjulegan, ið ár eftir ár mergsýgur kommununa peningaliga. Herfyri setti bygda- ráðsforkvinnan ein hvøkk í landsins myndugleikar, tá ið hon lýsti ekið við ferjuleguna til leigu. Lands- Nr. 15 - 23. JANUAR 1999 stýrismaðurin í vinnumálum svaraði bygdaráðnum aftur, men Vestmanna kommuna heldur ikki. at knúturin um ferjuleguna er loystur fyrr enn landið átekur sær at rinda fyri ein stórri part av ti, ið iløgan á sinni kostaði. At so stórur partur av fíggjar- orkuni fer til ferjuleguna ger, at vit fáa ikki barnagarðin upp at standa so skjótt vit vilja og annars fáa gjørt nakað fyri tey gomlu og brekaðu, ið vit veruliga ynskja. Ferjulegan hevur verið ein av størstu knútunum hjá okkum í nógv år og øll upp- skotini vit eru komin við til lands- stýrið eru kveistrað av borðinum við umberingum. Men vit gevast ikki, sigur Gunn Joensen. Brævið sum hvarv Við fullum starvi til dagligt umframt starvið sum bygdaráðsforkvinna í eini miðal stórari bygd í Føroyum sigur tað seg sjålvt, at nóg mikið er at takast við. - Tað kann vera strævið, men eg vil siga, at eg eri spard fyri keði- ligum uppringingum frá ónggdum fólki. Eg hevði í grundini ikki rokn- að við, at tað fór at vera soleiðis. men tað er sjálvandi lættari at sita í bygdaráðnum, tá ið tú ert vanligur limur. Tá ið eg stilladi upp aðru ferð tíðindablað eyði eg ikki roknað vit at fingið lest atkvødur - Eg merki einki til, at eg verði undirmett, tí eg eri konufólk og eg taldi, at flest fólk hava virðing fyri konufólki. Men tá ið tað kemur til andsins myndugleikar er stødan ein nnur. Teir virða ikki javnstødu- Ogina, sum teir sjålvir hava sett í verk. Eitt bræv, sum vit hava sent andsstýrinum er eftir ollum at dóma horvid hóast tað bæði er sent í posti og telefaxi. Slíkt eigur ikki at henda. Teir eiga at ganga undan og slóða fyri. - Konuf6lk, sum fáa sær eina stóra útbúgving, eru til reiðar at taka av avbjóðingum so sum at koma í nevndir og ráð. Og vit síggja. at fleiri um ikki nóg nógvar koma framat í dag. Men vit vita sam- stundis, at kvinnur krevja nógv av sær sjálvum, at tær skulu hava ein åvisan førleika, áðrenn tær bjóða seg fram. Tad er kanska ein spurn- ingur um tíð til líka nógvar kvinnur sum menn eru í nevndum og ráðum. - Og tað at arbeiðið kann vera ótakksamt so og so spælir eisini inn. Í løtuni er tað sera trupult hjá okkum at arbeiða í kommununi, tí vit hava ongar pengar at arbeiða við, og tað ger tað eitt sindur óhugaligt. Um tað er neyðugt fyri kvinnur Bygdaráðsarbeiðið krevur nógv og nógva tíð, men við vælvild frá arbeiðsgevaranum á Fiska- virking hevur Gunn Joensen beinleiðis linju úr kommunu- skrivstovuni. - Fólk kunnu altíð koma í samband við meg, sigur Gunn Joensen. Mynd: Jens Kr. Vang at vera virknar á arbeiðsmarknað inum fyrr at hava eitt gott sjálvsáli sigur kvinn heimagangand ) nú hevur eitt fulltíðarstarv umframt ábyrgdina fyri eini miðalstórari bygd Tað haldi eg ikki. Sjálvsálitið eigur at verða bygt upp frá barns he sum eiga tor beini av og ta uppgåvuna eldur fyrst og fremst, men eisini ansingarstovnurin og Um tað sum tú tekst við antin tað er heima ella úti eydnast ávirkar tað sjálvsálitið, - tað at tú gert nakað sum munar. Avbjóðingarnar tú tekur styrkja teg sjálvsagt. At ein kona. sum tað jú oftast er, gongur heima og passar hús og familju og følir, at hon ger eitt gott arbeiði eiga vit at skúlin virða. Tað er upp til hvønn einstakan at gera av, hvussu tey velja. Við hvort hevur ein varhugan av, at konufólk kenna seg trýst at fara út at arbeiða, men eisini her er vend komin í, sigur Gunn Joensen Loddar dýpið Í samrøduni hevur Gunn Joensen nomið eitt sindur við tey sokallaðu bleytu økini, barnaansing. kor hjá eldri og brekaðum, og hetta eru oki. ið eyðkenna áhugamál hjá kvinnum - I einum bygdaráð ber ikki til at skúgva alt til viks og bert arbeiða við hesum málum. Alt skal hanga saman, og sum er hava vit einki val Tað hevur verið siðvenja. at konu fólk serliga taka sær av teim bleytu økjunum og hava lættari við at síggja. hvussu tørvurin er á ti ymiska tað kemst av, at te og hvar Hinvegin vil eg siga, at y; ráðnum í Vestmanna stuðla menn inar kvinnurnar í hesum Gunn Joensen heldur. at tað er eim fyrimunur hjá sær sum ráðsforkvinna at arbeiða mill nógv fólk hon ger á Fiska virking. Nógvar eru glósurnar. sum igjøgnum luftina, men tað skortar heldur ikki upp á góð ráð og viðmerkingar til tað ymiska Eg verði viðfarin akkurát á sama SUM tara hátt sum eg var áðrenn eg gjørdist forkvinna í bygdaráðnum. Fólk kunnu altíð koma í samband við meg. Við vælvild frá arbeiðsgevar anum á Fiskavirking havi eg bein leiðis linju úr kommunuskrivstov uni á skrivstovuna, har eg dagligt. Tað er nærum ein fortreyt fyri. at tað skal ganga. Og tá id eg eri millum so nógv fólk fái eg altíð at vita, um tað er eitthvort fólk eru Onøgd við ella hava viðmerking til undir vanligum práti. Eg fái loddað dýpið á ein natúrligan máta og tað dámar mær væl. Meiningarnar og hugskotini eru nógv og tað kann siti til > åvirka tær avgerðir. ið verða tiki Hevur tænt sínum endamáli Eg haldi avgjórt. at kvinnurørs Var uppa SI síðani og pláss tá fyri 30 hon hevur avrikað It kanska gera okk Hon hevur gjørt o49n enn siga, at tíðin er Konufólk kunnu koma så uttan kvinnurørsluna Sál} r ti int hvat nstød arbeiða út frå hem: 0 dømi un at KV nur 0 forleika sum el um javnstø av sporinum og tað endar ofta við at lógin Sun verður hildin til gjøld so er tað ikki naka leiki hjá kvinnum at bjóða seg { bara tær vilja. Í dag sígg fleiri konufólk taka við leiðandi annars krevjandi størvum. Vit síggja í fiskivinnuni í Vestmanna. at f | kvinnur hava leiðandi størv og tað kemst av tær hava ing á økinum - á Fisk num í Vestmanna Javnstødukjakid gongur ógvu liga nógv uppá munin millum mann og kvinnu. Í tí dagliga merki eg einki til. at vit ikki hava javi millum kynini. At býtið av arbeiðs tikið h UKIð uUtbu INNUSKUIA uppgávum í einum hermi ikki er sc javnt ber ikki til at bro ) eimi lóg. Tað må vera innarbeitt frå barni av og ti er tað uppgåvan hjá for eldrum at læra børnini síni tað I 0 > } Oft I lut i Su c kað Í k No fela k B Das C B } 3 in ut ra } } tyk Så ) skult 0 S íVÍSA I orju ollur løma virði ) k tér O samtykt. Tað s 3 um eitt orðaskifti. men eisini tað verður kveistrad til viks uttan nak að ley skulu stríðast fyri hvorjun ernstøkum ynski tev hava un tilboð M dóttir mín / tarnað hevur ávirkað alt okkara liv og hóast hon ikki býr heima hjá okkum hevur tú hana í huganum alla tíðina. Tað materiella hevur einki at siga og tú sært trup- ulleikarnar hjá teimum brekaðu oðr- vísi nú tú hevur fingið tað so tætt inn at tær. Okkara samfelag er als ikki til hesi fólk, ti forðingarnar eru so nógvar fyri at fáa eitt brúkiligt og virðiligt lív. sigur Gunn Joensen at enda í viðtali Pråt við kvinnur | ' í leiðandi størvum | Hetta er sætta og seinasta samrødan í greinarød, har vit tosa við kvinnur í leiðandi stórvum um javnstødu, um hvussu ein sameinar urbeiði og familjuliv, karrierumøguleikar og fordómar ímóti kvinnum | á arbeiðsmarknaðinum. Næsta leygardag fara vit at tosa við Turið Debes Hentze, forkvinnu í Javnstødunevndini. Hon fer at taka samanum og at nema við spurningar, ið hava verið umrøddir í