hósdagur 29. apríl 1999síða 14

14 tíðindablaðið Nr. 59 — 26. MARS 1999 Eldraár og tilvera So skilagóð ein neyv lýsing av uppaling og skúla er fyri tarv og verk teirra vaksnu, eins neyðugt tykist tað mær, vit skúla hvønn annan soleiðis, at vit eru tilvitandi um ellisárini. At vit við pensiónsaldur kunnu hugsa við ímilieum máli av livsgledi, at nú verður farið til verka á | () !H}}} B Fl ran hátt við sama endamáli, at tilveran kann kennast mn haldsrik u ættarlidini, so framtíðin mangan ýtt í tí endamálsorðing. Á d verður ereinað = sum skipar starv og virk- yngru. Tað revst nakað av førningt og em teirra ráðandi er, at ungdómur- ør mer væl fyri til tess at inna inndomsverk } i at Sæð út frá hesi áskoðan, } } t t it ein framtíðar endamåls »ttl ii enda. at tey. 5 : in er um, I pensionsaldur, koma í eima undarliga sinnisstødu, ti nú mitt yrkismal Hí såamiet ASK rokkið vísa endamálsorðing lívsneyðugt í nútíð num. at fólkið mál av kunn- g førleika til tey ymisku yrkini. sva, at eldra arsamtel mongu og Nutidin bædi handaligu og anda- - alt avgerandi! gu Vandi er i allari vælferð. og Tad eg royni at siga er sk | irmeta einfalt hetta, at framtíðin eldru í s elag sum hugtak lættliga kann sk di køva ein annars væl kveikt skulu umrødast an loga. Tá mannalívið verður sett inn í eitt fram- eftir farandi tíðarskeið, so kemur hugsanin lættliga sníkjandi. at nú nærkast og málið er rokkið Í staðin tykist mær týdn- ingarmikið at vísa á, at mannalívið er ein saman- hangandi eind við høgum lívsvirði. Ein livandi vøkst- ur. sum við at vera til bæði er mál og endamál. Tilveran eigur ikki at verða avmark- að við hugtøkum. sum bein- leiðis ella óbeinleiðis spyrja eftir nyttu og nýtsluvirði So skilagóð ein neyv lys- ing av uppaling og skula er fyri starv og verk teirra vaksnu, ein neyðugt tykist tað mær. at vit skúla hvønn annan soleiðis, at vit eru tilvitandi um ellisárim. At vit við pensiónsaldur kunnu hugsa við rímiligum máli av livsgledi, at nú verður farið til verka á annan hátt við sama endamåli — at tilveran kann kennast innihaldsrík. Nú miðalaldurin hækkar, og markið fyri pensiOnini lækkar. er tað umráðandi at umhugsa støðu pensionist- Eldraárið 1999 Til tess at økja um samlada trivnaðin í samfelagnum er neyðugt, at hin einstaki borg- arin, yngri sum eldri, trívist og tessvegna hevur megi til at føra eitt mál av gagnligari orku yvir til samfelagið anna. Á ein hátt burdi sam- felagið sett skúlar ella krea- tiv verkstød á stovn, har pensionistar kundu fingið tilboð um skapandi virk- semi. Háskúlar fyri tilkomin og eldri fólk vildi verið ein skilagóð iløga, har eldri í samvinnu við yngri kundu hækkað innihaldið av nøgd- semi og trivnaði hver hjá øðrum. Ung og eldri í ein- Vit menniskju eru ymisk av lyndi og uppfatan, og tess- vegna er tað eisini rætti- liga ymiskt, hvat vit sjálvi meta sum lívsvirði. Hjá summum er talan um ítrótt og spæl á vølli. Onkur velur ein túr niðan í hag- an. Onkur velur sær før oyskan dans, meðan onnur syngja sálmar. So umráð- andi er ikki at avskriva, men heldur ávísa nyttuna, hesi neyndu og onnur øki hava fyri samlaða trivnað an um samstarvi, sum lærarar og pedagogar kundu sam- skipað í neyvum samstarvi við Landsfelag Pensionist- anna. Eitt tílíkt virksemi vildi verið eitt íkast til ta menniskjansligu nútíðina, tí sjálvt um framtíðin altíð er åhugaverd, so er menniskj- an altíð í síni tilveru bundin av nútíðini. Í roynd og veru er oll menniskjanslig tíð ein farandi ella komandi nutid, og tess vegna nemur lív teirra eldru í sínum eksist- ensi hægsta mál av kvaliteti. Lívsvirði Til tess at økja um samlaða trivnaðin í samfelagnum er neyðugt, at hin einstaki borgarin, yngri sum eldri, trívist og tess vegna hevur megi til, at føra eitt mál av gagnligari orku yvir til sam- felagið. Trivnaður hevur nakað við lívsvirðir at gera. Trivn- aður er ein fylgja av, at sjálvt lívið hevur virðið. Tað at liva, tað at vera til! Tað finnast virðir, ið økja um livsvirdi, og hægri mál av lívsvirði gevur stórri trivnað bæði í sål og umhvørvi hins einstaka. Øll hava eina fatan av. hvat lívsvirði er. Tó er tað ikki so lætt at greina hug-