hósdagur 17. juni 1999síða 11

NR. 107 - 10. JUNI 1999 tíðindablaðið rl Onnur skulu ikki taka sær av at leggja mitt trúvirði í oyði Hvat er hóvuðsbústaðurin? Er tað har ein svevur mest, har ein arbeiðir mest, ella har ein heyði verið, um ein ikki fekst við politikk? Hetta spyr Jóannes Eidesgaard viðvíkjandi málinum um kostnaðarendurgjald, sum hann av órótt- um skal hava fingið, men sum formansskapurin í løgtinginum ikki vil taka upp. — Havi fingið nakað av óróttum, so vil eg vita tað og so vil eg fegin gjalda aftur, men eftir øllum at dóma vil for- mansskapurin als ikki taka málið upp. Eg kann leggja mítt trúvirði í oyði, um eg havi hug til tess, men eg haldi ikki aðrir skulu oyðileggja tað, sigur Jóannes Eidesgaard — Sum lónmóttakari má eg kunna krevja arbeiðsgevaran eftir greiðum svari, men tað vil hann ikki geva mær. Er orsøkin - kanska, at onkur hevur áhuga í, at henda søgan skal hava frið at ganga millum manna, spyr Jóannes Eidesgaard DAGFINN OLSEN Fyri tid sidani kom heldur løgid mál undan kavi, tå fjølmiðlarnir tóku upp mål um kostnaðarendurgjald hjá ávísum tingmanni, eftir at skjól, sum í trúnaði vóru latin formansskapinum í løgtinginum, vóru komin i hendurnar á fjølmiðlafólki. Soleiðis gjørdist málið aktuelt, men tað byrjar við, at gamla lógin segði, at ting- menn, sum búgva uttanfyri Havnina, hava rætt til kostnaðarendurgjald, alt eft- ir hvar teir hava bústað. Tingsins formansskapur reisti málið um kostnaðar- endurgjaldið hjá tingmann- inum Jóannes Eidesgaard. Síðani hevur málið fingið eina løgna gongd, tí að er vorðið alment, eftir at onkur hevur latið Dimmalætting upplýsingar og tilfar um málið. Hetta er tilfar, sum er latið formansskapinum í trúnaði og sum ikki eingang tingmaðurin hevur sæð. Lógin ógreið Vit hava vent okkum til Jó- nnes Eidesgaard fyri at fáa eina viðmerking og fyri at taka samanum gongdina í málinum. — Síðani eg kom á ting í 1990, hevur hetta við at búgva uttanfyri Havnina verið mín leiklutur. Tað hevur ongantíð verið sett spurnartekin við míni við- urskifti, fyrr enn nú í síðst- uni, men tað hevur kanska verið frammi í samband við aðrar tingmenn av og á, sig- ur Jóannes Eidesgaard í við- merking til gongdina í mál- inum. — Orsøkin til, at hetta tek- ur seg upp, er helst, at orð- ingin í gomlu lógini er nak- að ógreið viðvíkjandi hvar ein býr. Hetta er ikki nærri greinað í lógini. Tá eg fór úr Tinganesi í 1996, gjørdist eg vanligur tingmaður og royndi samstundis at taka upp lærarastarvið við skúl- an á Tvøroyri. Eingin setti spurnarekin við nakað tá. Vit keyptu so eini hús í Havn og í sær sjálvum er tað einki brotsverk, Heldur Jóannes Eidesgaard. — Tá eg so eisini fór í Fólkatingið og varð biðin at taka farloyvi frá lærara- starvinum, byrjaði málið líkasum at taka form. Eg veit ikki, hvør fyrst tók tað upp, fjølmiðlarnir ella løg- tingsskrivstovan. Dimma- lætting setti spurnartekin við, um ávísir tingmenn høvdu rætt til kostnadarend- urgjald, og har vard eg so eisini nevndur, sigur Jóann- es Eidesgaard. Hvar er hovuðsbú- staðurin? — Síðani hendi tað, at stjórin á løgtingsskrivstov- uni sendi mær bræv í aug- ustmánað í fjør, har spurt varð, um eg kundi upplýsa um, hvar mín bústaður var, um eg hevði fleiri, so hvar min høvudsbistadur var, greiðir Jóannes Eidesgaard frá. — Eg svaraði aftur, at mín bústaður var alt eftir hvar eg arbeiddi. Onkutíð á Tveroyri, ofta í Havn og onkutíð í Keypmannahavn. Hvar høvudsbustadurin var, tað dugdi eg illa at svara. Hevdi eg einki politiskt ar- beidi, so hevði hann iva- leyst verið á Tvøroyri, tí so fór eg aftur í mítt borgarliga starv. Men hvat er høvuds- bústaðurin? Er tað har ein svevur mest,har ein arbeiðir mest, ella har ein hevði ver- ið, um ein ikki fekst við politikk? Hetta fekk eg ikki at vita, sigur Jóannes Eides- gaard, sum síðani varð kall- aður á fund á løgtingsskriv- stovuni. Har greiddi hann frá teim- um spruningum, sum løg- tingsskrivstovustjórin setti, og síðani fekk hann at vita, at formansskapurin fór at taka málið upp. - Tí var eg innkallaður til fundar, men eisini aðrir tingmenn hgvdu fingið fundarboð, sigur Jóannes Eidesgaard. Kemur i fjølmidlarnar — Tad næsta eg siggi, er at Dimmalætting endurgev- ur år einum notati, sum skrivstovustjórin = hevur gjørt til formansskapin, har millum annað míni viður- skifti verða vidgjørd og nid- urstødan er, at eg helst ikki hevði rætt til fult kostnad- arendurgjald. Notatið varð skrivað og givið formans- skapinum í trúnaði, havi eg fingið at vita, tá eg spurdi limin, sum Javnaðarflokk- urin eigur í formansskapi- num. Tað vil siga, at 4 per- sónar hava fingið skjalið, umframt tann, ið hevur skrivað tað. Ein av hesum hevur so latið fjølmidlu- num, Dimmalætting, skjal- ið, so kann ein bert gita sær til, hvør tað er, men lat tað fara, sigur Jóannes Eides- gaard, sum sjálvur enn ikki hevur sæð skjalið. Bert lønmottakari — Tað er sjálvsagt 6heppi, at blaðið byrjar at endur- geva úr skjalinum, tí eg havi ongantíð sæð tað. Har verð- ur sagt, at eg havi ikki rætt til kostnaðarendurgjald, men havi fingið tað. For- mansskapurin ber seg undan, tá roynt verður eftir eini viðmerking. Um somu tíð verður tosað um at fáa nýggja lóg og hon er so komin nú. Hon ruddar líka- sum ivan burtur, og er tað ein av fyrimununum, so søgan, sum nú gongur, ikki endurtekur seg, sigur Jóann- es Eidesgaard. Formansskapurin er aft- urlatin og vil ikki koma við viðmerkingum og Jóannes Eidesgaard kennir seg illa viðfarnan í hesum málinum. — Eg havi ongantíð ásett mína løn. Eg havi móttikið lón, sum so mong onnur, og havi sjálvsagt eisini verið í teirri trúgv, at løgtingsskriv- stovan hevur havt tær upp- lýsingar um míni viður- skifti, sum eru av týdningi fyri lønina og lónarútrokn- ingina, sigur Jóannes Eid- esgaard, sum hevur svarað spurningum bæði munnliga og skrivliga. Politiskt motiv Jóannes Eidesgaard skriv- aði síðani formansskapi- num bræv, har hann vildi hava at vita, hvat alt málið snúði seg um og hvat við- gerðin viðvíkjandi lønarvid- urskiftunum endaði við, eft- ir at hann hevði fingið skriv og hevði verið á fundi við skrivstovustjóran. - Formansskapurin svar- ar, at hann hevur ongantíð vidgjørt málið og fer heldur ikki at taka málið upp við- víkjandi mínum lønarvidur- skiftum í mun til gomlu lóg- ina, sigur Jóannes Eides- gaard. - So standi eg aftur har, sigur Jóannes Eidesgaard, sum spyr seg sjálvan, um málið hevur politiskt motiv - Skal formaður Javnað- arfloksins hongjast út fyri at hava tiltuskað sær pen- ing? Hesum havi ongan á- huga í og eg havi ongantíð gjørt tað heldur og vil ikki hava tað sitandi á mær. Tí haldi eg, at eg sum lønmót- takri má kunna krevja ar- beiðsgevaran eftir greiðum svari, men tað vil hann ikki geva mær, sigur Jóannes Eidesgaard, sum spyr, um orsøkin kanska liggur í, at onkur hevur áhuga í, at henda søgan skal hava frið at ganga millum manna. — Eftir at ein leki hevur verið, og hetta kom í fjøl- miðlarnar, so kann ein hava sínar hugsanir, metir Jóann- es Eidsgaard. Fær lítið gjørt — Sum Sigmund Poulsen, løgfrødingur, eisini hevur víst á, so fái eg so lítið gjørt. Eg havi ongar handlings- møguleikar. Eg kann ikki fara á løgtingsskrivstovuna og leggja pening á borðið, tí tey taka ikki ímóti. Tað kann heldur ikki vera rætt, at eg skal sita og finna útav hesum. Havi fingið nakað av érøttum, so vil eg vita tað og so vil eg fegin gjalda aftur, men eftir øllum at dóma vil formansskapurin als ikki taka målid upp. Eg haldi at formansskapurin eigur at geva mær og min- um trívirði ein møguleika, sigur Jóannes Eidesgaard. — Eg kann leggja mítt trú- virði í oyði, um eg havi hug til tess, men eg haldi ikki aðrir skulu oyðileggja tað. Tað er hetta, sum er kjarnin í málinum, heldur Jóannes Eidesgaard. — Tó skilji eg partvís for- mansskapin. Fara vit at taka viðurskiftini hjá Jóannes Eidesgaard undir sjóneyk- una, so mugu aðrir eisini undir lupp. Hetta fara fjøl- miðlar og onnur at krevja. Hvussu langt skulu vit so fara? So mugu vit fara so langt aftur, sum vit minnast og tað verður eitt stórri mål. Tá snýr tað seg um núliv- andi og eisini um farnar løg- tingsmenn, sum hava verið í somu stóðu. Menn, sum hava sæð, at arbeiðsuppgáv an er so stór, at teir meira ella minni nýta alla sína tíð í Havn. Tað er rættiliga áhugavert, at menn, sum arbeiða nógv, skulu revsast, meðan aðrir, sum ferðast aftur og fram og kanska eru mest við hús, ikki hava nakrar trupulleikar, heldur Jóannes Eidesgaard Ein ongantíð spurnartekin við ein lands- stýrismann, sum kemur av bygd, og nýtir alla sína tíð í Havn. Men ein tingmaður kann vera líka nógv upp- tikin, sum ein landsstýris- maður, sigur Jóannes Eid- esgaard. setir Stór uppgáva - í mínum føri hendi hetta. Uppgávan bleiv so stór, at eg var meira í Havn, enn gott er , um ein skal dóma eftir hesum málinum, sigur Jóannes Eidesgaard. - Afturat var eg nógv í Keypmannahavn. Eg við- gangi, at eg havi verið minni á Tvøroyri, enn eg átti at verið, men tað hevur verið neyðugt, fyri at røkja uppgávuna, sum tvørafélk og aðrir suðuroyingar hava valt meg til. Tí havi eg havt reina samvitsku yvir fyri teimum, tí eg havi verið til arbeiðis. Hevdi eg gingið og malið á Tvøroyri, so hevði neyvan verið gott heldur, sigur Jóannes Eidesgaard, sum ikki skilir, hví hann varð kallaður til fundar, hví hann skuldi svara øllum møguligum spurningum og hví trúnaðar notat varð skrivað av skrivstovustjór- anum á løgtingsskrivstov- uni, tá málið ikki skal takast upp. Hann vónar ikki, at motivið er politiskt, tí trú- virðið er av stórum týdningi hjá øllum politikarum og tí er óheppi, um onnur undir- grava eins trúvirði. - Soleiðis er statt við mál- inum í løtuni, sigur Jóanes Eidesgaard, sum vónar at fáa enda á hesum málinum.