hósdagur 8. juli 1999síða 8

8 tíðindablaðið 5052 NR. 127 - 8. JULI 1999 Deutschland - ein ferð inn í fortíðina Summarid er komið við øllum ferðamannaskipunum, og tey gerast alsamt flottari. Tað eru ikki hissini skip, sum leggja leiðina framvið Føroyum, og harvið eisini serstakliga vælhavandi ferðandi, sum vitja land okkara. Hetta skuldi vid góð- um vilja lagt nakrar ferðamannakrónur eftir í landi SVEINUR TRÓNDARSON MYNDIR: JENS KR. VANG OG EDVARD JOENSEN Flestu okkara munnu hava tann óvana, at vit máta oll fremmand ferðamannaskip í norrønunum! Antin er skipið minni enn Norrøna, ella er tað stórri. Soleiðis var tað eisini hjá mær sjålv- um týsdagin, tá eg var á veg oman á bryggjuna í teimum forkunnugu arbeidsørind- um, at vitja umborð á hes- um snotiliga skipi. Og á vegnum oman, stað- festi eg, at skipið uttan iva var størri enn Norrøna, men hvussu nógv størri dugdi eg ikki at siga, soleiðis uttan at hava hugt í onkra bók eftir tølunum. Rætt var. »Deutschland« er stórri enn Norrøna. Væl stórri. Nærum tvær ferðir so stórt, men kortini tekur tað bert helmingin av ferða- mannatalinum, sum okkara ferðamannaskip ger. Well, nú skuldi hetta ikki gerast ein frágreiðing um Norrønu, men um ståsiliga urin, sum sermerkir skipið, og longu har vóru åbend- ingar um, at ferðafólkið, sum siglir við hesum skipi- num ikki hevur aðrar trup- ulleikar við pengapunginu- m enn, at hann ikki fæst aftur fyri pengum! Klassi, tænasta og aftur klassi! Eftir eina lítla bidiløtu vóru vit førd upp til skipar- an, sum sat og bíðaði okk- um í >Salon Lili Marleen<. Vit fóru upp einar trappur og trinu innar í nakað, sum eg fyrr bert heyði sett í sam- band við Titanic. Havi ong- antíð verið vanur at ferðast við slíkum skipum, so tað er kanska orsøkin til sam- anlíkningina. Líkamikið. Flott var tað, og ótrúliga tiltalandi. Skip- arin beyð okkum sess og vit fingu góða sjampanju og pinnamat, áðrenn Jónsvein Lamhauge, havnafúti í Havn, Ingigerd á Trønni, leiðari á Kunningarstovuni og Johan Mortensen, um- boðsmaður søgdu nøkur orð. Ikki er »luksuslinarin« so øgiligur at síggja til, men hann er einastandandi vakur og nossligur innan andi vakra stílin. Stilin, sum uttan iva fær miðaldrandi og eldri ferð- andi at stórtrívast umborð. Tí tað er einki at dylja yvir, at reiðaríið hevur tá skipið er bygt fyri einum góðum ári síðani lagt dent hesum pallinum, hugsaði eg, men tankarnir fóru aftur til ferðafólki, og at tey uttan iva vóru betri nøgd starvs- fólkið umborð, og spaku- liga fór eg niður av aftur pallinum. Ikki øll ferðafólkini vóru farin í land. Onkur var eftir umborð, og fleiri teirra sótu og nýttu føroyska góðveðr- ið. Trúgvi kortini neyvan at teimum dámdi hitan - ella mangulin upp á sama. + LEIGUR A 660855 5 FB OVA RS . FRE EC RDS er SE SO LS rr Br FO ROS 2 56 3 0 33 ER SR a + ikki hann, eg fekk eyga å. Ovast uppi å takinum, beint aftan fyri skorsteinin, st60 ein eldri madur - og spældiu golf - í einum búri, sum var okkurt um fýra ferðir seks metrar til støddar. Júmen, hví ikki. Hetta er gestin, sum bert lá á Havn- Skiparin hevdi nokk at á, at hetta skipið skal brúk- Svimjing, hár- Fleiri teirra sótu í eitt skip fyri vælhavandi ini í nakrar fáar tímar. gera, og tiskil heyði hann = ast til ríkfólk, sum hava ráð fridkan og golf troyggju undir teppi og fólk, sum hava huga at Tað var umboðsmaðurin = ikki stundir at koma við hjá reiðarínum, Johan Mort- ensen, sum vegna >die kapitán< hevði boðið okk- um umborð, og tað var eis- ini hann, sum tók ímóti á bryggjuni og leiddi okkum umborð. Einastandandi vakurt Tað var ein einastandandi vekur sjón, sum møtti okk- um, tá vit stungu høvdid innum. Ein einastandandi vøkur móttoøka, eins og var talan um eitt margstjørnad gistingarhus á landi. Loftini skrýdd og opið var heilt upp undir ovasta dekk. Tað fyrsta ein legði til merkis var tann gamli stíl- Kaisersaal eit okkum runt skipið. Hann heitti tí á Johan Mortensen, um at vísa okkum skipið, og hann lat sær ikki siga tvær ferðir. I gamlari tíð Sum skiparin segði okkum áðrenn vit fóru runt, so var talan um eitt skip, sum var bygt í stílin frá 20 árunum. Alt sá út, sum hoyrdi tað til í eini tíð, sum er farin, men tað var ikki tí tað var slitið - minni enn so - tað var bara stílurin. Stólarnir, barrirnar, hár- fríðkanarstovan og gongir- nar, alt bygdi á tann sama gamla snøgga og einastand- og hug at ferðast á henda hátt, tí tað er avgjørt ikki bíligt. Meir um tað seinni At standa á pallinum og hyggja niðuryvir stólargð- irnar gav einum kensluna av at verða langt afturi í eini tíð, sum ikki er til longur. Stóra ljósakrúnan undir loftinum hongur sum ein hóttan fyri øll tey, sum sita beint undir, men hon ger ongum nakað. Balkongirnar, sum fevna um pallin í erva, geva einum kensluna av at vera í einum operahusi, ella onkrum líkn- andi. — Tað má verða stuttligt at fáa loyvi til at framføra á Eftir at hava spákað innan- dura í eina løtu fóru vit út og upp á dekki ovast uppi. Hevdi hoyrt um svimjihyl í erva og tá ongantíð havi sæð ein slíkan, gleddi eg meg. Á vegnum uppeftir hittu vit fleiri av teimum ferðandi, sum tóktust sera fyrikomandi og fryntlig. Smil um varrarnar og eitt nykk vid høvdinum tå vit fóru framvið. Vit komu framvið eini hárfríðkanarstovu á vegn- um upp á dekki, og har sótu nakrar dámur inni og fingu sett sær hári. Tað kann gera tað sama um tú ert úti og siglur. >Frisuran< skal ans- ast kortini. slappaðu av, og onkur teirra var enn tá í handskum! Tá eg segði teimum, at hetta var tað, sum nærkaðist okk- ara summari, fóru tey at flenna. Vit komu til svimjihylin, men tá vit komu har, var tað gjalda eitt sindur meir enn tey flestu, og so skal tæn- astan eisini verða í topp, og tað er hon uttan iva. Á vegnum niðuraftur løgdu vit leiðina framvið fimta dekki. Orsøkin var, at vit skuldu síggja hitarúmi, +