leygardagur 10. juli 1999síða 14

ORÐ OG MYNDIR: EDVARD JOENSEN Ferðing í egnum landi kann sanni- liga vera eitt upplivilsi fyri lívið Soleiðis ferðin við Norðlýsinum til Dímunar hendan dagin Sluppin rundaði Múlan, og fólk gjørdust alt meira hugtikin, nærri t komu berginum Ski er royndur maður, sum vent vat ferðamanninum dámar Try 1 pressufólkini vid, og fingu tey høvi at sleppa heilt inn undir tla gummibátinum IStjí vildi ersim PF og sjálvandi slapp hon ið Os tað e Har 5 dagligu gongd á asfalti, tað verið seg donsk ella tyskum, helt seg ikki hava fyrr. Og so í VEIT ratitgir skarvar á spætinum 8 tíðindablaðið 5052 Tveir eru bátarnir, sum seta ferðafólkini inn á helluna í neystinum á Dímun Havhesturin er nógvur og eigur allastaðni øvugt, seinni at hoyra bóndan tosa um, hvussu lítið er til. Fuglurin er ikki einsamallur undir oynni. Fyri landi standa kóparnir og fylgja forvitnir við, hverjir hesir Guðs vinir eru, sum koma skúmandi inn á teirra umráði. Og onkur var, sum helt stuttleika vera í at kappast við bátin. Men mekanikkurin var drúgvari, og skrúvan førdi okkum skjótari enn kópafitjurnar orkaðu. Vit fara innan fyri Øssursdrang og tosa um, at her liggur høvdingur- in grivin Seinni segði bóndin okkum, at í dag liggur eingin maður grivin har Gamli bóndin, Janus, er helst tann seinasti, sum hevur verið uppi á dranginum, og hann sigur, at har er ov lítil valling til, at nøkur grøv kann vera har. Men at tad hevur sæd ørdvisi út fyri túsund árum síðani, NR. 129 - 10. JULI 1999 SR 8 kann væl vera. Men endamálið við túrinum er jú at vitja upp á Oynna. So vit verða sett á land, meðan báturin fer út aftur á skipið at føra fleiri ferðafólk inn. Og meðan vit bíða, er høvi at hyggja seg um og taka myndir. Neystadyrnar eru brotnar og bátur er eingin. Men kortini er neystið ikki óbygt. Tveir skarvsungar sita so fittir á spælinum og eru alt annað enn glaðir fyri okkara vitjan. Men avmyndaðir verða teir kortini. Við larmandi ritu yvir okkum og luktinum av fuglaskræpu hangandi í næsunum verður gingið eftir helluni suður at Kleivini, har farast skal upp á oynna. Í erva síggja vit bóndan sjálva annan fylgja okkum. Aja, vit fara undir gonguna. Berg ið beint í bróstið kann tykjast onki um møtimikid. Men tey flestu hild tó á, og eingin vendi aftur, sur byrjaður var. Fyrsti teinurin í neðra var í grund ini tann tyngsti. Gingið varð í síð grasinum, og av og á hvar grundi! tá fóturin fór í onkra lundaholu Verri tóktist, tá battaríini í mynd: tólinum skuldu skiftast, og ein ley skrúva hvarv í eini grasfjaldari holt Men av og á er eydnan betri en skili, og skrúvan varð funnin aftu Vit halda so fram uppeftir Troyggjan er hongd um lendarna og sveittin lekur av enninum. Hiti Okkum fremmandu tókti, at væl var til av lomviga, hóast bóndin hevur hug at filast á stóðuna, stovnurin er í í løtuni Til Dimunar við ar 1 2 Í