hósdagur 22. juli 1999síða 10

10 Hugskotini fái eg í lastbilinum tíðindablaðið NR. 137 - 22. JULI 1999 Listhandverk £ heimavirking | Hóast tað ikki eru so nógv ár síðani Hallfríð byrjaði at seyma av álvara, so er hon so bitin av seymingini, at hon kann sita til langt út á næturnar við sínum ítrivi, sum er kent bæði i Føroyum og uttanlands madarson Fin av teimum. sum hevur i báðum undan eisini, sigur Hallfríð Havi altíð seyma Men hvaðan: kemur so hug- fyri seymingini - og daverkinum Henda spurningin settu við Hallfríð Eg haldi, at eg altíð havi at seyma, og ta il staðar. tá er tað torfort at lata i Vera havt hug < Se ? s Ne byrjaði var ið mest nvtslu. o ik t havi dark] r. so eg h Eg haldi. at DI um fýra árum sidani. Eg g at royna okkurt tað byrjaði 1 Risin og Kellingin i útgávuni hjá Hallfrid Isaksen. Myndin stendur einki aftanfyri málaðu útgávurnar av kendu drangunum annað enn tað, sum eg altíð havi gjørt og tí fór eg undir hetta. sigur Hallfríð Otrúliga spennandi Hon dylir ikki fyri. at hon av alvara er Ditin av at seyma veggjateppir. Hon brukar alla fritid framman fyri seymimaskinuni, og so eitt sindur til hondbólt, men tað er nú heldur ikki so løg- 10, tá hugsað verður um, at hon byr i Vestmanna! Tá tú fert í holt við nak að sum hetta, so er >vand- in<, at tú verður bitin av tí, og tað eri eg eisini. Eisini tá eg eri til arbeiðis, sigur Hallfríð smílandi. Men tað bilar kanska ikki so nógv kortini. tí Hallfríð er sín egni arbeiðsgevari, so at siga. Saman við manninum hevur hon tveir lastbilar, og tå brúk er fyri báðum bil- unum, setir hon seg við ratti á øðrum teirra. Tað er kanska ikki tað ein knýtir mest at handaverki? Tað er eisini hvor sítt. Tad er mítt arbeiðið, meðan hetta er eitt frítíðarítriv. men tað er ikki so sjáldan, at eg fár hugskot til seymingina, meðan eg koyri. So skundi eg mær at festa tey á blokk- in, sum eg altíð havi við mær í bilinum, sigur Hall fríð. Torfort at seta prís á Sum sagt er hevur Hallfríð verið við síðani byrjað varð Lukka fatti fingrabeinini! Jóhan Hendrik W Poulsen Ikki er sørt, at eg kenni til øvund, tå ið eg siggi konu sita við stokkum. Hugsi við mær, at við hesum handaverki sínum kann hon gera lít upp í høgan aldur sær og sín- um til gagns og gleði. Ødrvisi er við flestum okkara av kallkyni. Fáur man nú longur sita um kvøldarnar við knivi í hond og telgja eitt nú rívutindar, nú ið tær fáu rívur, ið síggjast á bónum í hoyna, hava plasthøvd stoypt í verksmiðjum í útlondum. Tann tíð er farin, tá ið hver maður evnaði sær amboð síni til, uttan eyðvitað egg- jørnini, sum eldsmiðurin í bygdini smíðaði eftir umbøn. »Betri er gólvskít- urin enn beinkjarstrekkj- arin<, varð tikið til - telgispønirnir, ið sløddust um gólvið, vóru hentir at kyka við, men frá honum, ið letaðist á beinkinum, fekst einki! Men tíbetur eru teir ikki so fáir enn, ið hava sær til tíðarstyttingar at gera ymsar lutir bæði til nyttu og prýðis, og tí gera sítt til at varðveita og menna gamalt niðurarvað hegni frá forfedrunum. Sagt varð um tann, sum dugdi at gera leyp, at hann var eisini førur fyri at smíða hús. Og sum kunn- ugt hava konufólkini aldri slept endanum, men virka enn sum fyrr bæði við stokkum og í vevi pløgg úr ullini, okkara dýrmæta til- fari, sum tó nú tíverri sigst ikki at vera so høgt í netum sum áður. Tað sæst eina skilligast av allari lesullini, ið slødist um hagarnar hesa tíðina, okkum til skammar og tjóðfuglinum til bága og ólívis. Hendurnar, hesi eiggiligu amboð, vit hava frá skap- arans hond, biðja nýta seg, og tíbetur eru tey enn mong. ið við hegni og hug- flogi fylgja tí kalli. Tað sæst eitt nú av ollum tí, ið henda framsýning hevur at bjóða fram. Mentan er eitt lykilorð nú á døgum, og tå verður eina helst hugsað um hugtøk sum bókmentir, tónlist, myndlist og annað tílíkt, og tað er alt gott og væl, men í teirri umrødu er ikki at gloyma tad, sum eg havi hug at kalla verkment- an. Tad er eitt nå handverk við rót í sidaarvi okkara, sum mangt tykist vera í vanda fyri at detta niður- fyri, tí tað er illa ført fyri at kappast við ídnaðar- gjørdar innfluttar verur, ið mangan eru so nógv bílig- ari í prísi. Teimum, ið ráða fyri borgum, átti at verið kær skylda at stutt og styðj- að alt tílíkt yrki, so at tað ikki datt fyri bakka, men kundi menst til at gjørst við hesum slagnum av framsýningunum fyri tveimum árum síðani. Men kortini hevur hon eitt sindur torført við at seta prís á tað sum hon ger. Tað er so ótrúliga ringt. Eg havi torført við at krevja nógvar pengar fyri tað sum eg geri, ti eg ert sjålvlærd, og tí tori eg illa at seta pris á, sigur Hallfríð. Men er tað ikki tá ein Í vandi fyri, at:tú selir tað tú gert við ov lítlum vinningi? Tad kann gott vera, men eg dugi bara so illa at meta um hvat tað skal kostað. Tað er ógvuliga torført. Hevdi tað kanska hjålpt, um tit, sum takast við hand- averk høvdu fingið eina ella aðra vegleiðing í prisd- seting? - Tað er ikki óhugsandi. Eg haldi, at fleiri okkara hava tað á sama hátt. Vit gera veruna, og vita hvussu nógva tíð vit brúka til hvort einstakt stykki, men eg haldi, at vit tora ikki at seta »rætta« prisin á... Hvussu nógv tid brúkar tú til eitt veggjateppi, um vit taka okkurt dómi? Onkuntíð upp í hálvan annan mánað. Tað er øgiliga drúgt at arbeiða við, tí tað er so nógv, sum skal fåast frá hondini. Men prísurin er í mongum fórum bara fyri tilfari og slit av maskinuni, sigur Hallfríð smílandi. Gongur strúk- andi at selja Feppini, sum Hallfrid hevur við hús, og sum vera við á framsýningini eru um at vera liðug. Motivini eru sera ymisk. Frá stórum. sera litríkum >grýluskortum< til náttúru- myndir, sum meira eru á drúgt íkast í landsbúskap okkara. Mær er eina fremst í huga, uttan at lítilsvirða alt annað, bátasmíðið, hetta serføroyska listahandverk, ið vit eiga at gera alt til at tryggja góða og farsæla stødd við málningar. Men felags fyri tey oll er, at tey eru framúr vøkur. Í stovuni í teimum elli- gomlu húsunum úti á Váli- num hongur eitt teppi við mynd av Risanum og Kell ingini, og í ytru stovuni hongur eitt - fyri hana meira heimligt motiv, nevn- iliga Heygadrangur Og tað gongur framúr væl at selja. Ja, tibetur. Eg havi ongantíð havt trupulleikar av at selja tað, sum eg havi gjørt, sigur Hallfríð. Hvaðani eru kundarnir. Eru tað førovingar, sum keypa mest, útlendingar ella selir tú kanska líka nógv til báðar kundabólkarnar? Tað má vera á leið helvt um helvt, haldi eg. Tað koma nógvir útlendingar til hesar framsýningarnar og teir halda seg ikki aftur at keypa. sigur Hallfríð. Annars greiðir hon frá, at hon fær fleiri bíleggingar. Tað kemur meiri enn so fyri. at fólk kemur at hugsa um hana drúgva tíð eftir eina framsýning, og so ringja tey til hana við bílegging. — Ein íslendsk kona, skuldi hava eitt veggjateppi. men tá motivið, sum hon vildi hava var selt, bílegði hon eitt, sum eg slapp at gera og senda henni eftir at hon var farin aftur til Islands, greiðir Hallfríð frá. Og dáman hevur eftir øll- um at dóma verið væl nøgd við tænastuna og við teppi. tí nakrar dagar eftir at hon hevði fingið teppið, fekk Hallfríð eitt takkarkort í postinum. Og slíkt flovar tá ein er nýggjur í >bransjuni elsini framtíð. Eydnan fylgi hesi framsýning og teimum, í henni eiga lut, við tí góð- ynski, sum her omanfyri stendur!