leygardagur 24. juli 1999síða 15

16 roi tey so kendu orðini: var fyrsti maður. ið >Eitt lítið in mann, eitt stórt lop fyri mannaættina<. arferðin hjá Apollo 11 byrjaði 16. juli 1969, og 24. í Vi min, tú fornaldar likam so fegið, kvetur til jarðar um heyggjar og skørd. Friðin, tú átti frá fyrndanna degi, er ikki at finna um alvíðu jørð. Tú kvirruna hýsir, við friði tú lýsir I jarðar, har foldin er skelkað og ør. Mánin, tá einglar um rúmdanna fjørð tigu niður við boðunum: >Friður á jørd«, hugdi tú bilsin at vakrastu sjón. g hoyrdi teir boða hirðunum vón Tu kundi ei fata Høvdingan mæta, ten lýsti bert fagur á dimmastu lón. 9 Høvdingi friðarins krossfestur hongur, mánin í sorgbúna tungliga gongur. Fyrigev Faðir<, Friðfúrstin biður, friðleysir skapningar rópa:> Kom niður!< Í einum glotta sær mánin teir spotta; fjøllini nøtra, men Faðirin tigur. Mánin. so fagurt tú lýsti í tjúgundu øld og sást, hvussu jørðin var fridleys og køld. Fá knappliga tykjast øll eygu at bína it jarðbúgvum tveimum, sum inn á teg trína. Vit bera tær frið, kæri máni, o hoyr, vit koma frå foldum, har hatrið ei doyr; hygg henda håborna fridarins kvøda frá teimum, sum ræna og drepa og bløda.« Fagrasti máni, tú mást ikki grína at okkum tápum, halt áfram at skína. Friðin hin forna vit rændu, men tó send okkum kortini fjøru og flóð. Ja, gloym okkum dagin — vit komu við dravi, tá friðin vit bættu á Kvirrunarhavi. Tú máni skal skína til ásetta tíð, tå havnaði Friðfúrstin kemur í ský. Tá missir tú skinið, tú smilir ei longur, tú eldist sum klæðið, tú hvørvur, forgongur. Men Frelsari, tú ! h sum monnum tók búð tu verður í ævir kongann i KONgur Brynleif Hansen, Vatnsoyrar, á sumri 1969 tíðindablaðið I hesum dógum eru júst 30 ár liðin, síðani fyrstu menniskjuni vóru á mánanum I dag hugsa vit ikki nógv um, tá ið råmdarfør og - menn fara út í rúmdina, ja enntá spáka í leysari luft langt har úti. Í dag er tað einki, sum undrar okkum, tí vísindin hevur prógvað, at hon er farin langt út um tað, sum vit tordu at droyma um bert fyri tríati árum síðani Men hvor minnist ikki getuna frammanfyri radio- tc 1 OK f GL far: klára tað? Og onkur kanska hugsaði. at slíkt fó Gud aldrin at loyva Men tá ið klokkan var fýra minuttir í trý hoyrdist á røddini í radionum, at nú var okkurt við at henda — og rætt Var menniskjan kláraði tað, hon steig niður á månan!?!?!? - og vit hoyrdu Neil Armstrong siga nakað, sum hann síðani hev- ur verið siteraður fyri ótelj- andi ferðir: >Hetta er eitt lít- ið stig fyri ein mann, men eitt stórt stig fyri manna- ættina,< og við tað sama varð Stars and Stripes reist í húnar hátt uppi á månanum, ikki dottið av månastormi, so flaggar tað enn og ér tað Fóturin hjá Neil Armstrong á mánanum 24. juli 1969. Við sær aftur til Jørdina hevdi Apollo 11 tilsamans 22 kilo av tilfari frá månanum. Av ødrum virksemi frá ferðini kunnu vit nevna, at Armstrong tosaði við amerikanska forsetan Richard Nixon í telefon eina løtu. Teir vóru á mánanum tilsamans 21 tímar og 36 minuttir Hesa náttina skrivaði eg í dagbók mína m.a. >......Tað er undarligt at hugsa sær, at menniskjan nú er komin uppá mánan. Tað verður stuttligt, um nokk so nógv år, at kunna fortelja teimum ungu tá, at eg hoyrdi og fylgdi við, tá ið menniskjan fyrstu ferð kom upp mánan.......... Nú eru nokk so nógv ár gingin, men eg haldi ikki, at tey ungu í dag halda tað vera at hoyra meg ella Stutthret nakran annan siga frá hesi hending. sum (el renur barnamatur samanborið við dagin í dag Vit undraðust øll yvir hetta bragdið hjá vísindini, og vit spurdu: >Hvat verður so tað næsta?< Tað var sum um, at við »tøkuni« av mán anum varð eisini nýtt land tikið í huganum á menniskj- anum, at nú er einki »omøguligt« hjá mannaætt- ini longur. Hetta var av sønnum eitt lítið stig fyri ein mann, men eitt stórt stig fyri mannaættina, og rætt er tað, at menniskjan hevur við hesum bragdi og mongum síðani tá víst, hvussu eina- standandi mannaheilin er — men hvussu stórur er so ikki hann, sum hevur skapt mannaheilan? Trúboðarin Brynleif Han- NR. 139 - 23. JULI 1999 bææ OL I Månin fyri 30 árum síðani 8 á Få — om F.v. Edwin »Buzz« Aldrin (f. 20. januar 1930), Neil Armstrong (f. 5. august 1930), og Michael Collins (f. 31. oktober 1930), sum mannaðu Apollo 11-rúmdarfarið. Collins fór ongantíð úr rúmdarskipinum og er ti helst ikki so kendur sum hinir báðir sen, sáli, gjørdi sær eisini nakrar tankar fyri tríau árum síðani, um fyrstu mánaferð- ina hjá menniskjum, lítið vitandi um, at bert 14 mán- aðir seinni skuldi hann eis- ni á eina ferð, men longri enn til mánan — heim í dýrd ina til Frelsaran, sum hann elskaði og tænti so trúfast. Hesar tankar fekk hann meistarliga sett saman í eini yrking, har hann lýsir fyri okkum menniskjans fá- fongd hóast oll síni brøgd. Um Brynleif hevði í huga at fáa lag sett til yrkingina veit eg ikki, men mong ár seinni eru tað onnur, sum fáa slíkan tokka til yrking- ina, at tey fáa hug at skriva eitt lag. Bæði Anja Hansen í Søldafirdi og M.C.Restorff hava skrivað hver sítt lag uttan at vita av hvørjum ødr- um, og undir Kosovo-inn savningini hjá Sjónvarp Føroya, spældi og sang M.C. fyri fyrstu ferð yrking- ina um mánan. At Brynleif hevði góð evnir at skriva og yrkja. er eingin ivi um, og tað er mær ein gleði at seta yrkingina í blødini, soleiðis at enn fleiri kunnu fáa gleði av henni, og eisini sum eitt minni um Brynleif, sum náddi hægri hæddir her í lívinum, tí hann vígdi unga lív sítt til Hann, sum bæði skapti mánan, sól- ina, stjórnurnar og heimin allan. Poul Jóhan Djurhuus Glyvrar, 20.07.99. SO SU 00