týsdagur 31. august 1999síða 24

24 tíðindablaðið NR. 163 - 31. AUGUST 1999 Mamma vann vakurleika- kappingina 20 ára gamla havnargentan, Annika N. Joensen er kosin Føroya Sprund og 19 ára gamli havnadrongurin Rúni Nólsóe er kosin Føroya kallar. Fitt av fólki var samankomið í badmintonhøllini leygarkvøldid til at vita, hvør kosin varð 3 Var I vøidiu Gundad: i landi, men er fastur tattur hvort ár flestum øðrum londum úti í heimi. Tíðin var nú komin til at finna útav, hvor er tað rasta sprundið og vaki 1 asti kallurin í landinum Nógv gott til matna Tiltaki0, ið var býtt uppí tríggjar partar, byrjaði nak að yvir klokkan átta, tá boð ið varð til borðs. Snøggur matarseðil var gjørdur til høvid, og segði hann frå einari trýbýttari matskrá við „undansmakki“, .,høvuds rætti“ og „eftirrætti“. Aft- urvið hugnaligum tónum úr hátalarunum var bara at njóta tann góða matin, áðr- enn tann veruligi spenning- urin varð útloystur.. Luttakararnir Tey vóru tilsamans 23 ung- fólk. ið høvdu dirvið og á- ræðið til at luttaka í kapp- ingini. Genturnar vóru 16 i tali, meðan dreingirnir vóru Luttakarar komu heilt suðuri frå Hvalba og norð- uri úr Klaksvík, eins og midstadarøkid eisini var væl umbodad. Tann yngsti luttakarin var 15 åra gomul, meðan tann elsti var farin nakað um tey 20. Ymiskt var hvussu nógva tíð teir ymisku luttakararnir høvdu havt at fyrireika seg i Summi høvdu meldad seg til beinanvegin, tá tað frætt- ist um kappingina, meðan onnur ikki komu til fyrr enn síðst í vikuni. Allir luttak- ararnir fingu tó høvid til at vera saman og venja at ganga á palli og tílíkt, áðr- enn tað heila fór í gongd leygarkvoldið. Dómararnir Tað vóru sjey dómarar, ið høvdu ábyrgdina at gera av, hvor skuldi kjósast sum Føroya vakrasta sprund og kallur. Hesir dómarar vóru ikki tilvildarliga valdir, men høvdu flest allir okkurt til- knýti til tað, ið viðkemur útsjónd. Um ein spurdi hvat Rúni Nolsøe og Annika N. Joensen úr Havn vunnu ávikavist kappingina sum Føroya Kallur og Foroya Sprund teir serliga løgdu dent á í dømingini, so var svarið stutt og greitt: Heildin. Ein útstráling og góður krops- burður, ið kundi skapa eina góða heild, var tað, ið hugt varð mest eftir. Men teir skuldu tó eisini velja gent- urnar burturúr, ið høvdu å- vikavist vakrastu bein og bestu húð, eins og tann mest „fotogena“ eisini skuldi hava eina virðislon. Kappingin byrjar Tað var við einum væl upp- løgdum Rasmus Magnus- sen handan mikrofonina, at lagt vard til brots vid kapp- ingini. Byrjað varð við svimjidraktunum og svimj- ibuksunum… Havnagentan Annika F. Joensen var tann fyrsta, ið trein inn á pallin. Hon gong- ur oman ímóti dómarunum, smílist, fer síðani til báðar síðurnar og smílist til teirra, ið sita har, stillar seg frammanfyri dómarunum og smílist enn einaferð, áðr- enn hon vendir bakið til og gongur av pallinum. Soleið- is skal tað gerast, og tað vístu hinir 22 luttakararnir eisini, ið komu so líðandi. Tað er heilt vist, at allir lut- takararnir vístu stórt dirvi og sjálvsálit, og eingin teirra smæddist burtur ímillum inni á pallinum, hóast nógv fólk stóðu og hugdu at. Greitt var eisini, at tað fór ikki at vera nøkur løtt upp- gáva, at vera dómari hetta kvoldið... Mótasýning Meðan bíðað varð eftir, at tey ungu fólkini fóru í onnur klæðir, sýndu handlar í mið- býnum okkum, hvussu heystmótin sær út í ár. Úr- valið var stórt bæði til yngri og eldri, og tað er vist, at eingin nýtist at ganga kald- ur, nú heystið er í hondum. Tá mótasýningin var liðug, segði eitt umboð fyri ís- lendska landbúnaðarmála- ráðið nøkur orð. Íslendingar áttu stóran part av æruni fyri, at hetta tiltakið yvir- høvur var vorðin veruleiki. T. d. var tað mesta av mati- num latin av íslendingum. Og sjálvandi skal ikki gloymast, at tær báðar, ið skipaðu fyri tiltakinum, Rósa Ingolfdóttir og Guðny Gunnarsdóttir, báðar eru úr Íslandi. Kappingin heldur fram Kappingin var býtt upp í tveir partar, svimjiklæðir og síðani veitsluklæðir. Genturnar skuldu nú í fínar „ballkjólar“, meðan dreing- irnir skuldu í fínasta „puss“. Tað var stuttligt at síggja allar tær vøkru genturnar í tílíkum kjólum, ið ikki eru so vanligir at síggja her á landi, meðan dreingirnir eisini sóu sera snøggir út í teimum fínu klæðningum.