leygardagur 25. september 1999síða 19

Nr. 182 — 25. SEPTEMBER 1999 Sum sagt verður viðabulurin skorin sundur í passandi stykkir, sum til endans vera dreyað til ein lampuskerm. Fyrsta arbeiðið er at >rádreya<, til tilfarið hevur fingið eina ávísa tjúkd. Tá hetta er gjørt, verður síð- ani farið meira málrættað til verka fyri at skermurin skal fáa júst ta røttu tjúkdina. Hóast tað sær lagaligt út at hyggja at, so skal tað eingin loyna vera, at ansast skal væl eftir, at tað ikki verður farið igjøgnum so- leiðis, at skermurin verður oyði- lagdur. Men tað kemur fyri, meiri enn so. Verri enn so alt eydnast, og hóast tað kemur sjáldnari fyri nú enn fyrr, at knivurin fer igjøgnum træið, so hendir tað kortini. Tey, sum hava sæð lampu- skermarnar, vita, at tað í summum eru døkkir blettir í. Tað eru kvist- arnir, og tað eru júst kvistarnir, sum kunnu oyðileggja træið. Ikki ber altíð til at vera nóg neyvur, og so brestir. — Men samstundis eru tað teir, sum gera tað enn meira spennandi at arbeiða við, sigur Ole Jakob, og vísir okkum ein lampuskerm, sum er klovin. Ikki tí at dreyingin miseydnaðist, men av tí at drey- ingin eydnaðist! — Tað var ótrúliga spennandi at arbeiða við hesum, tí tá træið er so tunt sum hetta, so er tað so ótrúliga spennandi at vita um tað heldur til viðferina, sigur Ole Jakob. Nýggjan verkstað Fyri ikki so langari tíð síðan tók Ole Jakob ein nýggjan verkstað í nýtslu. Í staðin fyri at byggja út í kjall- aranum, gjørdi hann ikki mætari enn at gera nýggjan verkstað í havanum, og tað hevur givið hon- um nógv betri umstødur at ar- beiða, og tað ger avgjørt ikki ar- beiðshugin verri, skilja vit. — Tað var vorðið so trongt í kjallaranum og har bar illa til at byggja út, og tí valdi eg at gera henda nýggja verkstaðin. Utbyggingin heyði nú ikki bara tad vid sær, at Ole Jacob fekk ein nýggjan verkstad og meiri pláss í kjallaranum. Gamli verkstaðurin í kjallaran- um vísti seg at vera sera væl egn- aður sum framsyningarhøli, og tí hava Ole Jakob og konan gjørt av, at gera eitt gallarí í gamla verk- staðnum. Annað enn lampuskermar Tá ein stígur inn í hugnaligu hús- ini í Leynum, so er tað sum at stíga inn í eitt gallarí. Lampuskermar og aðrir lutir, sum Ole Jacob hevur gjørt, prýða rúmini og gera tað hugnaligt. Hóast tað er lampuskermarnar hann er kendur fyri, so er hann eisini farin at gera t. d. grinda- knívar. »Føroysku« grindaknívarnir, sum vit kenna teir, plaga at hava ymiskt blankt innlagt, men tað einasta sum er innlagt í hesar knív- arnar, er mynstrið í viðinum, sum knívarnir eru gjørdir úr. Og skal eg koma við míni ein- vísu meining, so eru hesir knív- arnir nakað av tí vakrasta eg havi sæð, umframt at teir eru framúr góðir at hava í hondini. Til stuttleika kunnu vit siga, at Ole Jakob eisini tekst við at skera í træ, og eins og alt hitt, sum hann ger úr træi, so er eisini tað væl úr hondum greitt. Viðurkenning uttaneftir Ole Jakob hevur eins og nógvir aðrir listhandverkarar verið við á tveimum teimum fyrstu >Hendur & hugflog«-framsyningunum sum hava verid i Føroyum. Tann vegin hevur hann fingið rættiliga góða viðurkenning her heima. Samstundis hevur hann eisini fingið gott samband við fólk, sum hava hann í huganum, tá tey hava tilfar, sum hann kann brúka. Tað metir hann sjálvur líka týdningarmikið, sum tað at selja á framsýningini, tí ikki ber til at liva bara av tí, sum verður selt á framsýning. Fyrr í ár var Ole Jakob so hepp- in at vera boðin til Íslands at sýna fram í sambandi við teirra >Hend- ur á hugflog-framsýning. Ta ferðina er hann einastand- andi væl nøgdur við, tí hon gav honum nógv. Sjálvur helt hann, at hann nokk fór at fáa mest burturúr at vitja íslendskar trædreyarar, men uttan at taka nakað frá tí partinum, so fekk hann eisini væl burturúr sjálvari framsýningini. — Eg hevði ikki so nógvar lutir við, men tað var ein ótrúliga stórur áhugi fyri tí sum eg hevði við, sigur hann. 19 Evnini at marknadarføra eru komin við tíðini, men nú hann hevur fingið gallerí í kjallara- num fær hann uppaftur meira brúk fyri teimum Torført at seta prís á egið arbeiði Venda vit aftur til tað, sum vit byrjaðu við, so eru tað lampu- skermarnir, sum fara við mestu tíðini. Sum sagt fleiri ferðir nú, so er tað arbeiðið, sum hann er best kendur fyri, men hvussu er við at seta prís á tað ein sjálvur ger? - Tað er torført, men tað er neyðugt at læra seg, sigur hann Hann vísir á, at tað verða brúktir nógvir tímar í framleidsluni, og framleiðslan byrjar. tá hann fer úr túninum eftir viðinum. — Alt tað skal havast í huganum, tá ein fer at rokna prísin út, sigur Ole Jakob. Hann minnir eisini á teir tímar- nar, sum vera bråktir til lutir, sum ongantíð vera seldir. tí teir vera oyðilagdir. Eisini tað skal teljast við. Tá ein hugsar um tað, so má prisurin setast nokkso høgt, sigur hann og staðfestir, at hann ongan- tíð hevur fingið eina timaløn, sum svarar til tað ein vanligur arbeiðs- maður fær. — Tað ber heldur ikki til, sigur hann smílandi, men upprunaliga var tað eisini av áhuga eg fór undir tað, sigur hann áðrenn tygara út- sendi aftur nærkast úthurðini A vegnum út kemur hann í hug at vísa gamla framsyningarhølid, sum er eitt kamar í miðhæddini. Hann flennir tá hann sigur, at umstødurnar eru vorðnar munandi betri nú hann hevur fingið gallarí í kjallaranum. Jú, tað sær út til, at hann hevur funnið út av, at tað loysir seg, at gera vart við seg sjálvan og tað hann ger, uttan at halda at ein er »påtroyngjandi« Tað hevur hann so sanniliga eis- ini uppiborið, tí væl liggur tað fyri hjá honum at arbeiða ... Ikki er nøkur orsek at smæðast, tá hendurnar kunnu gera slíkt handverk. Grindaknívarnir eru gjørðir úr heilt serligum træi