týsdagur 28. september 1999síða 10

10 Lønardeildin sær ein enda: tidindabladid Nu fer at nærkast Talið av sáttmálum, sum enn ikki eru fingnir upp á pláss fer nú at fækkast, og lønardeildin sær fyri ein enda við ti drúgva samráðingararbeiðinum. — Seks sáttmálar eru eftir at fáa upp á pláss, men tað ber kortini illa til at siga, nær tann seinasti verður undirskrivaður, sigur Durita Tausen á Lonardeildini SVEINUR TRÓNDARSON Tey, sum hava sítt dagliga yrki á lønardeildini í Figgj- armálastýrinum. hava havt úr at gera seinasta árið Nógvir sáttmálar fóru úr gildi í ár, og skuldu tí sam- ráðast upp á pláss av nýggj- um, og hóast tað ikki altíð er so stór ósemja um alt, so er tað nakað, sum tekur tíð. Lønardeildin hevur, sam- bært heimasiduni, ikki færri enn 31 såttmålar, sum skulu vereiðast áðrenn tey kunnu a, at nú er liðugt, og tá hugsað verður um stríðið við at fáa sáttmálan hjá Starvsmannafelagnum upp 1 pláss. so er ikki so logið, at tað tekur tí Fað er ikki ti, at vit skulu ga hvor tað var sum var ómeguligur, um nakar var tað yvirhøvur, men vit kunnu bara staðfesta. at Starvsmannafelagið er eitt stórt felag, sum fevnir um eina rúgvu av limum og SI nógv arbeidsøki. Ti er tað tortørt Durita Tausen å lønar- deildini staðfestir eisini at so er. Men nu fer at nærkast endanum, sigur hon og leggur afturat at tad bara eru einir seks ella sjey såttmålar eftir at fåa upp å plåss. Lærarafelagið er eitt av teimum stóru feløgunum, sum enn ikki hava fingið sáttmála, men gongur sum tey ætla á lønardeildini, so gongur ikki so long tíð, áðr- enn tann sáttmálin er komin upp á pláss. — Vit hava sett mánadagin og týsdagin av til Lærara- felagið, og vit vóna, at vit eru komin so mikið langt, at tað fer at líkjast einum sáttmála, sigur Durita. Hjálparlæknarnir hugsa enn Fyri nøkrum vikum síðani greiddu vit á hesum síðum frá, at tað leikaði hart á í samráðingunum millum Lønardeildina og felagið hjá yngru læknum í Føroy- um. Yngru læknarnir vildu hava munandi meir enn Fíggjarmálaráðið vildi geva, og tað gav seg aftur í stórum yvirskriftum, sum m. a. søgdu at yngru lækn- arnir vildu hava »danska« løn. Hóast tað, so er såttmålin hjá yngru læknunum íkki komin upp á pláss enn. Nei, vit bíða eftir svari frá læknunum, sigur Durita. — Læknarnir fingu sama tilboð sum hinir lønarb6lk- arnir, og tað fóru teir til hús at hugsa um. Vit hava einki hoyrt frá teimum síðani, men vit vænta at tað verður heilt skjótt sigur Durita. Drúgt arbeiði Annars er Lønardeildin i holt við at gera ein heilt nýggjan sáttmála. Lærararnir á handilsskúl- Fyra vørðu linir og ein koyrdi við kenning Lógreglan í Havn hevði fýra liggjandi gestir um viku- skiftið og ein, sum hevði valt at koyra hóast tað ikki var ráðiligt SVEINUR TRÓNDARSON Tað sigst, at vit eru so ótrúliga væl og virðiliga greið yvir tað, men kortini gera vit tað. Koyra við kenning. Fríggjakvoldið tók løg- reglan í Havn ein bilførara fyri at koyra við kenning í høvudsstadnum. Sambært vakthavandi á stødini i Havn, so hevði førarin meiri enn 1,2 promillu í blóðin- um, og tá er talan um spirit- unum kring landið hava ongantíð havt sáttmála, men tað skulu teir so nú. Hetta arbeiðið er í gongd, og hóast meginparturin er rímuliga greiður framman- undan, so tekur tað eitt sind- ur av tíð at fáa ein heilt nýggjan sáttmála frá hond- ini. Annars sigur Durita, at tað er so sera drúgt, at fáa allar sáttmálarnar upp á pláss. — Fyri tað fyrsta tí at tað eru so nógvir sáttmálar og tí so nógv um at fara, sigur hon, men eisini ti at vit eru so fá fólk á deildini sammett uskoyring.. Bilførarin fær eina heilsu frá fútanum um ikki so langa tíð, har hann verður biðin um at meta í rættinum. Tað er eingin loyna, at fólk, sum hava drukkið mangan gera dekan ov lin tá tað fer at líða út á náttina. Í so máta var hetta viku- skiftið einki undantak hjá løgregluni í Havn. — Vit hava havt fyra per- sónar inni á stødini í viku- NR. 183 - 28. SEPTEMBER 1999 við hvussu stór uppgávan er, sigur hon. — Vit eru fýra fólk, sum arbeiða við lønarsamråOing- unum burturav, sigur Durita Tausen. — Tað ger, at vit hava nógv um at fara, og tað ger, at vit hava ringar stundir, til at arbeiða við tí dagliga, ser- liga meðan sjálvar samráð- ingar eru, sigur hon Nógv um at fara Tá so er, at so fá starvsfólk skulu takast við so nógvar sáttmálasamráðingar, so ger tða sjálvsagt, at tað verður so øgiliga nógv um at fara hja hvørjum teirra. — Vit eru sum sagt fýra fulltrúar og tvey skrivstov- ufólk. Tað er á leið tað dup- ulta av ti tey vóru fyri ikki so langari tíð síðani, sigur hon og leggur afturat, at tað er sja lvsagt eitt sindur ym- iskt hvussu nógvari tíð teir ymsu sáttmálarnir fara við. Hon vísir á sáttmálan hjá Bygingurin, sum um nakað, gjørdist ímyndin av verkfallinum, sum var í vár, tá Stravsmannafelagið og lønardeildin hjá Fíggjarmálastýrinum ikki kundu finna fram til eina felags loysn. Hetta hendi so kortini eitt sindur seinni. skiftinum, sigur vakthav- andi, sum greiðir frá, at teir, sum ikki orka at ganga heim, og sum ikki minnast hvar teir hoyra heima, sleppa at sova á stødini til morgunin eftir. Friðarligt í hevuðsstaðnum Annars letur vakthavandi á stødini í høvudsstadnum væl at vikuskiftinum. H6ast klaksvíkingar gjørdu innrás í býnum sunn- udagin, so var tað ein av teimum »fridarlig«, tí vápn- - Stravsmannafelagið er stórt og viðvíkur nógv oki, og tí var tað torført at fáa tann sáttmálan upp á pláss, sigur Durita Tausen á lønardeildini Tænastumonnunum sum eitt dómi um ein sáttmála, sum ikki tekur so langa tíð at gera, tí hann byggir á eina lóg heldur enn samráðingar, meðan sáttmálin við Starvs- mannafelagið man vera tað, sum stendur í hinum borð- inum — Har brúka vit ótrúliga nógva tíð til samráðingar, og tí eru vit líuð tók á skriv- stovuni. Tað ger so eisini, at vit hava trupult við at røkja tær uppgåvur, sum skulu gerast á skrivstovuni, sigur Durita Tausen. Tá sáttmálasamráðingar- nar við eitt nú Starvsmanna- felagið byrjaðu, var nógv tosað um høvudsavtalu, sum kortini ongantíð gjørd- ist veruleiki. Sum er hevur lønardeildin bara høvuds- avtalu vid Læararnar og vid Sjómans- og Maskinskúla- lærararnar. Men hevur tað ikki tikið ótrúliga nógva tíð, at fáa sáttmálarnar upp á pláss? Nei, tað haldi eg í grundini ikki. Eg haldi, at tað hevur tikið júst tað tíð. tað hevur skula tikið. Tað hevur heilt einfalt verið fysiskt ómoguligt at gera arbeiði skjóari, sigur Durita Taussen á lønardeidlini at enda ini, sum klaksvíkingar brúktu trummur og lúðrar. Hesi eru sum kunnugt ikki so vandamikil, og tí spældi alt eftir øllum at dóma væl av, hóast klaks- víkingar ikki vunnu. — Tað hendir tað sum plagar at henda í býnum um vikuskiftid, men lítið sum er vert at skriva um, sigur vakthavandi á løg- reglustødini í Havn, um byarlivid í høvudsstadn- um um ivkuskiftid