hósdagur 7. oktober 1999síða 3

Nr. 190 - 6. oktober 1999 tíðindablaðið - Eg eri vonsvikin av Javnaðarflokkinum Formaður Sambandsfloksins, Edmund Joensen, heldur ikki, at ein vegleið- andi félkaatkvøda fer at geva eina misvísandi mynd av hugsan fóroyinga um ríkisrættarligu viðurskiftini, eins og formaður Javnaðarfloksins vísir á JOHN JOHANNESSEN — Eg má siga, at eg eri keddur av, at Javnaðar- flokkurin ikki tekur undir við uppskoti okkara um vegleiðandi folkaatkvødu undan samráðingunum við donsku stjórnina. Edmund Joensen heldur tað vera heilt løgi, at sjålvt Javnaðarflokkurin skal vera ímóti uppskotinum. Tí Javnaðarflokkurin er, eins og Sambandsflokkurin, andstøduflokkur, ið ikki tekur undir vid fullveldis- ætlanini. — Var tað heilt rætt, so áttu allir flokkar á Løgtingi at tikið undir við uppskoti- num, tí talan er um eitt fólkaræðisligt uppskot, ið fer at vísa myndugleikun- um, hvørja stóðu meirilutin av føroyingunum hevur til fullveldisætlanina. Og eg haldi, at allir føroyskir flokkar, ið siga seg virða fólkaræðið, tískil eiga at taka undir við uppskotinum. Undirmeta veljaran Edmund Joensen heldur, at Jóannes Eidesgaard undir- metir vejalan, tá hann sigur, at ein vegleiðandi fólkaat- kvøda helst verður misvis- andi, av tí at tað helst bert verða íðin fullveldisfólk, ið atkvøda til eina slíka at- kvødugreidslu. — Eg eri vísur í, at ein vegleiðandi fólkaatkvoða er ein góð leiðbeining til land- sins myndugleikar. Ein slík vegleiðandi fólkaatkvoða gevur uttan iva eina góða mynd av, hvat føroyingar halda um fullveldisætlan- ina. Formaður Javnaðarflok- sins, Jóannes Eidesgaard, vísti í Sosialinum í gjár á, at hann heldur eina mein- ingakanning geva eina nógv betri og greiðari mynd av hugsan fólksins enn ein vegleiðandi folkaatkvøda. Orsøkina segði hann vera, at hann ikki væntar, at oll fara at taka eina slíka fólka- atkvødu í fullum álvara, av tí at talan bert er um eina vegleiðandi atkvødugreids- lu. Men Edmund Joensen er alt annað enn samdur við sjónarmiðum Jóannesar. — Ein meiningakanning er bert ein meiningakanning, eins og so nógvar aðrar, ið fjølmiðlar og onnur gera við jøvnum millumbilum. Slík- ar hava als einki vid Løg- tingid at gera, og eru tær ikki nøktandi. Ofta inni- halda slikar kanningar eisini alt ov négvar spurningar, sigur Edmund Joensen og visir å, at ein vegleidandi félkaatkvøda greitt fer at visa, hvussu stórur partur av fóroya fólki er fyri full- veldisætlanini og hvussu stórur partur er ímóti. Hes- um einfalda spurninginum heldur hann ikki, at ein meiningakanning kann svara. Bankamålid gjørdi munin Edmund Joensen heldur, at seinasta val var eitt protest- val, har føroysku veljararnir vístu sina 6nøgd við banka- målid. Men hann heldur av- gjørt ikki, at hetta er tað sama sum at ynskja loysing frá Danmark, og tí heldur hann, at einstaki føroyski veljarin eigur at spyrjast, um hann ynskir, at Lands- stýrið skal fara til Danmark - ar at samráðast um at skipa Føroyar sum fullveldi ella, um Landsstýrið skal sam- ráðast við stjórnina um eina skipan, har Føroyar fram- vegis eru i rikisfelagsskapi vid Danmark. Skomm Formadur Sambandsflok- sins heldur, at tað beinleiðis verður pinligt, um føroying- ar skulu til eina fólkaat- kvødu komandi ár, eftir at Landsstýrið hevur gjørt ein fullveldissáttmála við don- sku stjórnina. Tá Landsstýrið hevur verið í Danmark og samrátt seg til ein sáttmála, eru allar brýr við Danmark brendar, og tí er tað tá beinleiðis pín- ligt hjá veljaranum at skula til eina fólkaatkvoðu at taka stødu til sáttmálan. Eru hetta ikki heldur ógvuslig kunnu flokkast undir tað nerva- kríggj, ið Høgni Hoydal skuldsetir andstøduna at fóra móti fullveldisætlan- mi? — Nei, tað haldi eg als ikki. Andstødan hevur ikki mist jørdsambandid, men samgongan hevur haraftur- ímóti aldri havt nakað jørd- samband síðani hon varð til, sigur Edmund Joensen at enda og vísir á, at hann ikki hevur mist mótið viðvíkj- andi uppskotinum um vegleiðandi fólkaatkvoðu- greiðslu undan samráðing- unum um ríkisrættarligu støðu Føroya. orð, ið Harðskapur imoti ondskapi Sonne Smith ummælir leikin hjå Grimu »Ondskapin« Høvundur: Jan Guillou Týðing: Hans Tórgarð Leikstjóri: Egi Dam Leikari: Hans Tórgarð Ein stólur í ljósglæmu. Fótafet. Ein leikari. Hann fortelur eina sanna søgu. Hann sigur frá sínum báð- um árum á einum svenskum kostskúla í hálvtrýssunum. Tað ráa áratíggju við síni armóði til líkams og sálar eftir eitt heimskríggj. Spírin til vælferðarsam- felagið var gróðursettur. Tey gomlu fingu fólkapensjón. Tey ungu fingu lestrar- studning. Tey mongu fingu alskyns sosial tilboð. Ar- beiði til allar hendur. Ong- um nýttist at lata olmussu. Alt var sára gott - hildu tey ráðandi. Menniskjað fekk tey rættindir, tað hevði uppiborið í tí nýggja væl- ferðarsamfelagnum. Tað kundi bara vera sára gott. Kortini var manna- lyndið tað sama, sum tað altíð hevur verið. Ondskap- urin lá og lúrdi. Einsemi, Kuldi. Happing. Hin ein- staki hevjadi seg úr einsemi við óndskapi. Við niðrandi talu. Sum altíð vóru summi ljótari enn onnur. Sum altíð vóru summi sibbar í skúl- anum. Sum altíð vóru tað nøkur, ið dugdu betur at íðka ítrótt enn onnur. Summi av tí betra slagn- um sendu síni børn á kost- skúla. Har var skil á. Har skuldi tú akta tað betra slag- ið, tað góða, sterka slagið. Tað var ikki lukkuligt at vera ein lúsafongdur snor- ungi. Ikki á einum nasist- iskum kostskúla í tí uttan- veltaða Svøriki. Har menn- iskjað sum einstaklingur var gloymt í vælferðarmeldrin- um. Sjón fyri søgn í flestum vælferdarsamfeløgum. Jan Guillou lýsti lívið á kostskúlanum so meinskt, at skúlin varð stongdur. Drongurin stríddi seg ígjógnum tey bæði óndu árini við harðskapi ímóti tí valdandi, tægandi óndskap- inum, undirlutakenslum, meinfýsni. Ein ljót sonn søga. Leikgerðin hjá Benny Haag rakar teg beint í sál- ina. Og hevur tú lisið bók- ina, veist tú hvat leikurin er um. Nettupp tað er so spenn- andi, tá ið tú hevur ætlað tær at fara til leikin. Tí, hvussu skal bara ein einastai leikari bera seg at við at lýsa oll fólkini í skladsøguni? Tímir tú at uppliva ein slík- an leik - bara við einum stóli í ljósglæmu og einum leik- ara? Tú hugsar, at tað kann ikki bera til. Men jú. Tað ber altso til, tó at tað krevur alt tað, ein leikari eigur av leiklistarlig- um eginleika. Sum leikur er Ondskap- urin ein øgilig avbjóðing hjá tí einasta leikaranum. Hans Tórgarð tordi. Hann tordi at týða leikin til sítt egna mál. Hann lyftir leikin upp og ber hann á sínum einsamøllu herðum - og vinnur. Hann vinnur hvønn tann einasta áskoðara við sínum lýsandi sterka leik- kynstri. Steintógn, meðan hann mjúkliga leggur fyri. Stein- tógn, meðan hann vindur seg upp til klimaks. Stein- tøgn í eini makari lending. Bara so rædandi. Tí søgan er sonn. Klimaks, so at tú elskar at hata. Gríma hevur aftur ríkað okkum við sínum sermerkta leikúrvali. Ondskapurin - einmans- leikurin, sum neglir áskoð- aran í sessin. - Ein meiningakanning er bert ein meiningakanning, eins og so nógvar aðrar, ið fjølmiðlar og onnur gera við jóvnum millumbilum. Slíkar hava als einki við Løgtingid at gera, og eru tær ikki nøktandi, sigur Edmund Joensen Vetrarlamell-dekk“ og píkadekk -spyr á tínum bilverkstaði nm Se Se — p/f Esmar Simonsen tlf. 444405 - Fax. 444629