leygardagur 30. oktober 1999síða 16

16 Nr. 207- 30. oktober 1999 Frændur — uppreistur, landaplågur og mentan 5 Við Fóroya Symfoniorkestri sum nýggjum manni á liðnum, skal Frændur í vikuskiftinum royna at endurskapa størstu sigrarnar seinastu 15 árini. Frændur er eitt blað í føroysku ténleikasøguni, sum ikki eigur sín líka Eyðun Klakkstein Sig Frændur, og nærum allir føroyingar kunnu svara við navninum á onkrum sangi, teir syngja Føroyar, Mítt land, Eros, Hundurin brúni, 80'ini, Til tey stressaðu, Lívsmynd, Á um vit. Tað er veruligur vandi fyri at missa luftina, tá hittini hjá teimum trimum klaksvíking- unum — Steintóri Rasmussen, Eyðuni og Rana Nolsøe - skulu reksast upp Teir hava gjørt sangir, sum hava hildið. Sangir, sum við eitt vekk eru vorðnir landaplágur Og sangir, sum hóast teir hava úti við 20 ár á baki, verða gjøgnumtugdir á hvørjari veitslu í landinum tann dag í dag. Frændur er hædi spontanitetur og gjøgnumtonktur musikalitetur. Frændur er markleysur fosturlandskærleiki og tuktandi fremstifingur. Frændur er eitt blað í føroysku tonleikasøguni, sum ikki eigur sín líka. Goyggini frá hundinum brúna ekkóaðu í fleiri ár, eftir at fyrsta útgávan hjá Frændum kom í 1984. Og seinni í 80'unum var stødan hjá tónleikabólkinum staðfest, tá teir spurdu “hvar eru tey, ið lovaðu at lekja tíni sár", og prædikan um at “hóast rákið er til høgru, eru hjørtini til vinstru” var fylgd upp av eini rød av kærleikssangum, har Afrodite eisini slapp upp i part. Síðani 1984 er tað blivið til fimm Frændafløgur, og í hesum døgum verða poppsangirnir hjá Klaksvíksbólkinum til ljómandi mentan í Havn. Turriklæða- prýddi uppreistrarandin verður til uppsnollað konserttiltak í norðurlendska mentanar- deplinum í Føroyum. Við Føroya Symfoniorkestri sum nýggjum manni á liðnum, skal Frændur í vikuskiftinum royna at endurskapa størstu sigrarnar seinastu 15 árini. Hanus gav professarum skolu Við ársbyrjan í 1984 var Frænd- ur á fyrsta sinni í upptøku- hølunum. Tá høvdu teir, eftir ætlanir í longri tíð, avgjørt, at dreymurin skuldi gerast veru- leiki. Teir skuldu taka eina plátu upp, sum skuldi koma út tað summarið. - Tað var ótrúliga spennandi at koma í studio hjá Milson Zach- ariasen fyrstu ferð. Tað var eitt dreymaland. Har hingu tambur- inir og gittarar á vegginum, í kontrollrúminum var ein stórur mixpultur, og rútur var inn til upptøkuhølini. Vit høvdu ongantíð upplivad slíkt áður, so tað var ómetaliga spennandi at fara í gongd, greiðir Eyðun Nolsge frá. Tað hoyrist aftur á plátuni, at upptøkurnar vóru gjørdar í einum serligum anda. Lagið var gott, spontaniteturin var eyðkendur, og tað hevði týdning, at stemningar komu við á upptøkurnar. A fyrstu plátuni vóru nógv fólk við í studio. Teir tríggir, sum í dag verða mettir sum kjarnin í Frændum, vóru bert ein partur av einum stórum bólki. Hanus G. Johansen var ein av stóru profilunum, og hann hevði stóran týdning fyri fyrstu plátuna. - Hanus var fullkomiliga óimponeraður, tá vit fóru í studio. Honum dámdi væl at hugna um í studionum, og hann var eisini nógv tann besti sangarin av okkum, heldur Eyðun Nolsge. Og tá Frændur var úti og spældi, var Hanus eisini ein | rættiligur skansi á pallinum. Í 1984, meðan upptøkurnar til Saman við tær vóru í gongd, spældu Steintór, Hanus og Eyðun til eina veitslu á Fróðskaparsetrinum. Teir høvdu einki ljóðannlegg, og tí var trupult at fáa tónleikin at hoyrast, tí veitslugestirnir prátaðu Oført og klirrini frá gløsunum gjørdu tað ikki lættari at spæla. Tá gjørdi Hanus bart. Hann stedgadi framførsluni, og gav professarum og ødrum góðum fólki eina skolu. - Um tit ikki tíma at lurta, ja,