leygardagur 30. oktober 1999síða 18

- Skjaldrini hava havt stóran týdning fyri uppvaksandi ættarlið, ikki minst fyri meg og míni systkin. Eg eri bara ovurfegin um, at eg eri so heppin, at eg kann føra tey víðari. Tað er mín skylda, og eg havi sagt við mini børn, sum duga tey flestu, at føra tey ikki skjaldrini víðari, so fara tey, sigur Vilhelmina Larsen í Dali, millum børnini kend sum omman í Likkulikkuleia Turið Kjølbr: í Vilhelmina Larsen í Dali, g í eisini skjaldur. Og øvut Vilhelmina telist millum tey fáu, ð enn hava henda stóra dýrgripin, sum skjaldrini eru, inni at sær 1 vilja gera alt fyri, Eg eigi ikki skjaldrini. Tey eru kkara stóra felags fólkaogn. og 5 va Í metaliga storan ng fyri uppvaksandi ættarlið KKI Minst fyri meg og míni systk re é tegin um C 5 € eg kann føra te ) Tad e in skyl g ég såg 3 Ørn, sul Q » ØT £ INK S ) so t tey, sig X Í s Umhvervið á Trødni ks Skálavík. Hon er Else inliga nevnd Elsp P Í úr Vik Flestu skjaldrin eg lært I Lære i ara barnaheimi á kvæð sangi, og seinni sálma sangi. Tá ið Føroya Fólks Sang bók k varð hon eisini sungin Alt varð flutt víðari til okkum Eg havi fingið skjaldrini við rmjólkini so at siga. Sungið varð fyri okkum, tá vit lógu í uni, vit vórðu nanað, og eg minnist serliga løturnar á knænum hjá pápa, har hann sang fyri mær nig 1gu ein beiggja, tá ið eg var ára gomul, og honum agdi eg at nana og syngja fyri Tískil duga beiggjarnir hjá mær g eg øll skjaldrini. Teir kanska ikki so raðið sum eg, men eri so tann av okkum, sum síðani havi hildið tey við líka, greiðir Vil- helmina frá - Vit hava frá okkara foreldrum fingið ein ómetaligan stóran arv Hesin sangskatturin kann ikki metast ov høgt. Tað var ikki lisið pl p! so nógv í okkara heimi, tí arbeitt var alla tíðina. Meðan pápi spann hevði hann kvæðabókina, sum abbin hevði skrivað við hond, liggjandi á bonkinum beint við rokkin, samstundis sum hann minti seg á ymsu kvæðagrindini Og tað vóru kvæði, ið høvdu fleiri hundrað ørindi. Haðani fingu vit spennandi søgur um risar og trøll, og í kvæðunum er tað jú altíð tað góða sum vinnur á tí illa. Tað er ikki at samanbera kvædini, vit lu sum børn, við kvædini, ið NOV verða kvødin í dag. Tað nógva í lag eru tættir Umhvorvið á Trødni, har Vil helmina og beiggjarnir vuksu upp. vera man tað gamla. 1, 10 eyðkendi tíðina fyrst í øldimi. Påpi Vilhelminu, sum var 22 ár eldri enn mamman. var Tå ið vetrarkvøldini komu og myrkt var úti, fóru vit í ullina at arbeiða. Vit bundu. og t seyðamaður nappadu, karðaðu og í ið høvdid á okkum smáu byrjaði at hanga. tók hann okkum upp á knæið og sang fyri okkum. Onkur heldur, at SKjaldrini læra børnini stig, men tað minnist eg einki um voru fyr at Hjá okkum vórðu tey brúkt til at gera okkum rolig, áðrenn vit løgdu okkum um kveldið. Nakrir fáir tónar upp og niður, og rólig rútma. Hesar løturnar, tá ið vit vóru børn, ullin lá á gólvinum, hundarnir lógu uppi í henni, mamma og eg bundu meðan hini karðaðu og pápi spann, lærdu vit skjaldrini. Menn komu inn við snældum. og so sótu teir og vundu, meðan vit øll sótu og sungu. Onkuntíð komu gamlar konur til okkara at spæla kort. Vit hava havt ein einastandandi upp- vøkstur. Vit áttu ongar pengar, men vit vóru ongantíð svong ella køld Bestu løturnar eg minnist sum barn var um morgnarnar. Eg vaknaði so øgiliga tíðliga, eingin tímdi at koma upp við mær. Pápi fór eisini tíðliga upp, tí hann skuldi spinna, áðrenn hann fór í hagan, soleiðis at mamma hevði eitt sindur at keypa fyri. Eg kyndi so upp, sópaði gólvið, og setti meg síðani at binda, meðan pápi spann RS så Ættarlid tagd skjaldrini burtur Vilhelmina minnist, at hon longu niggju åra gomul dugdi øll skjaldrini. Hvussu nógv, dugir hon ikki at siga, men fleiri og fleiri hon ikki hevur minst í nógv ár, koma enn fram fyri hana, og hon dugir tey raðið. - Skjaldrini vóru sungin um allar Føroyar um aldaskiftið. Fleiri hava sagt mær, at omma teirra hevur lært tey skjaldur. Ikki mamman, pápin ella abbin, men omman. Og soleiðis hevur iva- leyst verið um allar Føroyar. Men longu eitt sindur inn í hesa øldini, eru skjaldrini ikki so vanlig. - Mær kunnugt eru skjaldrini í Ættarliðið, sum vaks til fyrst í hesi øldini, hava lagt skjaldrini burtur og tagt, hóast tey hava verið har. Lærdi skjaldrini á Føroyum øll líka. Nøkur fråbrigdi eru sjálvsagt í løgum og orða- smíði, men sum heild eru tey tey somu. Í Funningi er rútman eitt nú meiri monotom, enn vit kenna hana í Skálavík. Eisini uttanlands eri eg vorðin varug við, at okkurt gongur aftur, nøkulunda sama rútma og sama snið. Skjaldrið um Håkun, sum ríður í timburskóg, havi eg hoyrt eitt frábrigdi av í Noregi. Har kalla tey skjaldrini fyri barnarím. Hugsandi er eisini. at skjaldur eru komin úr søgum og kvæðum. - Tá ið eg vaks upp í tríati- og fýrati árunum minnist meg ikki, at skjaldrini vóru vanlig í ðrum húsum í Skálavík. Ættarliðið, sum vaks til fyrst í hesi øldini, hava