leygardagur 30. oktober 1999síða 19

knænum hjá pápa i | lagt skjaldrini burtur og tagt, hóast tey hava verið har. Tey tíndu ikki skjaldrini. Hvor jú | grundin er til tað, veit eg ikki. Skjaldrini hava livað væl longri í ; kkara heimi, og tað kemst | kanska av, at pápi var so tilkomin, ) vit vóru børn. Hann er lur í 1889, og er vaksin upp, tá ið skjaldrini vóru vanlig. Inn í kara heim hevði hann alt tað gamla við sær, meðan mamma 4 donsku háskúlabókina, ani nógv varð sungið, og sjó- svísur. Vit eru í grundini ksin upp við tveimum at — ættarliðum, og tað hevur givið okkum ótrúliga nógv virðismikið. n Summi duga ikki at síggja HO í skjaldrunum, men siga, at tey eru tvætl. Í mínum hugaheimi er tey fyri at sissa og gera barnið róligt. Tey eru eisini upplýsing til barnið. Sjálvsagt eru nógv skjald- ur tvætlirímur og ramsur. Ramsur er kanska ikki rætta orðið, tí eisini í teimum, er upplýsing. Tovararod, sum kemur fyri í skjaldrinum um Sjúrðarkonu, ið stendur undir veggi, høvdu menn á bakinum undir leypinum, tá ið teir bóru tød ella annað, sum væta kom úr. Ikki fyrr enn eg eri vorðin vaksin, havi eg hugsað um ymiskt, sum kann tyljast óskiljandi í skjaldrunum. Tey mugu ikki fara Skjaldrini eru í dag til á prenti við nótum og á bandi, bæði í Utvarpi - Summi duga ikki at síggja virðið í skjaldrunum, men siga, at tey eru tvæti. Í mínum hugaheimi er tey fyri at sissa og gera barnið róligt. Tey eru eisini upplýsing til barnið, sigur Vilhelmina Larsen. Mynd: Álvur Haraldsen Føroya og á Fróðskaparsetrinum, men sum skilst eru tey ikki nógv, sum brúka tey. Ymsar royndir eru tó gjørdar seinnu árini, sum hava til endamáls at birta nýtt lív í tey. Nógvir skúlar kring landið taka tey javnan fram, ofta í sambandi við evnisdagar og evnisvikur, tónleikabólkurin Enekk og Kári Sverrisson hava sungið nøkur inn á fløgu við góðum úrsliti, og hvort friggjakvøld hava øll børn í Føroyum, og vaksin við, høvid at síggja og hoyra Vilhelminu í Likkulikkuleiu, ið er barnasend- ingin í Sjónvarpi Føroya. - Eg eri ikki bangin fyri at skjaldrini fara med alla. Kári Sverrisson, Sharon Weis og Kris- tian Blak hava gjørt eitt stórt ar- beiði til frama fyri skjaldrini, og eg haldi ikki, at tað sakar nakað, at tey fáa ein nýggjan ødrvisi dám. Tað ger tey ikki minni áhugaverd. Tey smáu børnini eru ómetaliga glað fyri tey, og syngja tey. Ikki øll verða rúnabundin av skjaldrum. Av mínum ommubørnum eru tað ikki øll, sum tíma at hoyra skjaldur, men so eru nøkur, sum duga nógv og duga tey væl. Skúlarnir gera nógv fyri at fáa tey inn. Eg fái afturmeldingar frá børnum, ungum- og eldri fólki. sum eru glad fyri, at skjaldrini eru at hoyra aftur. Men tað verður sjálvsagt ongantíð ikki sum fyrr, ella sum tá eg var barn, at mamm ur og pápar nana børnunum með an tey syngja skjaldur. Tey hava ikki tíð, og skjaldrini siga ikki børnum í dag tað sum tey søgdu børnum fyrr. I dag er tað so ómetaliga nógv, sum upptekur hugan hjá børnum, men so leingi tað er onkur, sum hevur áhuga fyri teimum, bragdar í. Hinvegin haldi eg, at tað er spell, at børn i dag ikki fáa skjaldrini við móðurmjólkini sum eg, tí vit skjaldrunum fáa tey eisini tætta sambandið við tann sum nanar, sigur Vilhelmina. Nýggjan leiklut Í hesum døgum er Vilhelmina í Havn, har níggir partar verða tiknir upp til Likkulikkuleiu. Sum skilst verða stórar sparingar framdar á stovninum, men tíbetur fyri okkum øll, ikki minst fyri børnini, heldur Likkulikkuleia fram ótarnað. - Likkulikkuleia er so ómetaliga væl umtókt millum børn. Tá ið Vár og Páll fóru undir sending- arnar, settu tey seg í samband við meg, og tað hevði eg sjálvsagt einki ímóti. Leikluturin hjá mær í sendingini nú í mun til teir fyrstu partarnar er broyttur eitt sindur. Eg eri meiri vid og tað dámar Hesar løturnar, tá ið vit vóru børn, ullin lá á gólvinum, hundarnir lógu uppi á henni, mamma og eg bundu meðan hini karðaðu og pápi spann, lærdu vit skjaldrini. mær bara væl. Nú havi eg so dánt vant meg við myndatólini. Vár og Páll duga so ómetaliga væl. Tað sum tey hava at bjóða børnunum er einastandandi, tað er dygd, og ina, meðan tey verða upplýst og undirhildin. Sendingarnar eru so positivar, og børnini eiga nakað gott í Vár og Pálli, sigur Vil- helmina Larsen at enda í viðtali. børnini kunnu slappa av alla tíð- Sjúrðarkona stendur undir veggi | Sjúrðarkona stendur undir veggi | rópar rætt sum grindaboð | talar til sin Sjúrða steggja | bindur upp tóvararoð. | Tóvararoð millum læra | sanka tød og tara undir tað gula korn. Eg gekk mær fyri norðan gjógv og prikaði mær flidur Mómi sat undir homrum rópti Toski Toski råpti Lóma Lóma rópti Bumma Eyð. segði lingur min. Hvat batar mær at ganga Nú eru teir longu norðuri á Saltnesatanga Hákun ríður í timburskóg Hákun ríður í timburskóg - fuglurin syngur í skógum - hoyrdi hann, hvar ið krákan gól. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku | Hákun grætur og jamrar seg: - fuglurin syngur í skógum - "Kråkan hevur pikkað meg”. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku. Hákun, ger tær ongan skamm. - fuglurin syngur í skógum - Krákan pikkar ongan mann". - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku. Håkun spenti bogan fyri sitt knæ, - fuglurin syngur í skógum - skeyt ta kráku niður úr træ”. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku. Hákun spenti bogan fyri sítt bróst, | -fuglurin syngur í skógum - skeyt ta kráku niður úr kvist”. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku. Hákun tekur tað krákuræ, - fuglurin syngur í skógum - | gjørdi tað til eitt lesitræ. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku. Hákun tekur tann krákulegg, - fuglurin syngur í skógum - gjørdi hann til ein kirkjuvegg. - So herligt dansar Hákun fyri ta kráku.