leygardagur 20. november 1999síða 18

18 Nr. 222 — 20. november 1999 Ferðin um bláu gongustjórnuna Í dag prenta vit brot úr nýggju bókini »Ferdin um bláu gongustjørnuna« eftir sjófaran Duritu Holm av Sandi sjørnuna ! ; -] ul á fork 1 4 Mánadagin kemur bókin Ferðin um bláu gongu- gnum , Freyja. Vit prenta kapitilin Niue o Kongarikid Tonga »n - í } sé AÐ egði Durita til havs g brot úr kapitlinum 31 ara glbátinum Salka Valka. j FS: tin. Het } skotin try ár kring kø øga IU st n um mamma So ei undur í at fólk nýta so nógva orku til grenj og 6nøgd Tey fyrstu try samdøgurini gekk alt væl. góður vindur og skútan fleyg av stad, men so brast óveður á, ættin var vestan, vindurin ýldi og osti sjógvin upp. samstundis sum regnið oysti niður — einki stuttligt Vit sigldu so tætt at vindinum Salka megnadi, men spakuliga gekk £ vindur vóru ímóti. og vit høvdu fult rebaði segl. Enn verri gekk. tá bæði fokka og mesanurin sum ti SJogVur og SK in tvart Eg KK JÓ t eg hevði ke ) K 1 KOMI C l Tað S ye óveðrið } , k Sú Ge gcc øv K i 4 t } } i } } t } r á hansara fødingardegi, so ivi um, at hann hevði gdina av veðrinum, at veðrið var Veðurgudanna revsing fyri hansara ringa atburð í farna ári. Eg lovaði, at um sama veður var á fødingardegnum, so var ikki annað at gera, enn at ofra hann til havsins Gudar, so vit kundu fáa skipið og restina av manningin trygt í havn Fødingardagurin kom, Hjálmar skuldi ofrast. veðrið leikaði enn hart á. Tað var við tungum hjarta, eg bant eitt r eingin Í Polynesia Durita Holm hevur siglt heimshovini, dugir at umvæla ein motor og annað umborð at sigling og ferðing altíð fara at vera partur av hennara lívi turriklædi um eygu hansara, gjørdi hann til reiðar til havsins djúpu ødi, eg helt hóast alt, at Hjálmar var ein fittur drongur Brádliga vóru øgilig róp og skrål á afturdekkinum, fiskur | á linuni, men ikki nakar vanligur fiskur, rópt varð eftir hjálp, tí tungt var at draga. Eg mátti sleppa Hjálmari, fiskin skuldu vit hava, og oll máttu draga, tí hart stóð á Spenningurin var stórur, hvat var hetta fyri eitt villdjór, ið var so ringt at basa. Hálvur tími gekk áðrenn vit útlúgvaði sóu skuggan av djórinum í kjalarvørrinum. Tá hoyrdust gleðisróp blandað vid rædslu og Óvissu — ein hávur — varð rópt Hávur var tað, og hann var bæði stórur og sterkur, tað tók enn ein hálvan tíma, áðrenn vit fingu hann heilt inn at hekkuni á Sølku. Odjórið var ræðuligt á at líta, hávurin mundi vera um tveir metrar langur og gapaði øgiligt. Tær hvøssu tenninar lýstu ímóti okkum í allari síni andstygd. Okkurt mátti gerast. vit høvdu nú tikið ein tunnan enda runt um sporlid, men vit kundu ikki undir nøkrum umstødum taka hann innanborða, meðan hann glepsaði soleiðis við tí sterka kjattinum. Heini avgjørdi, at hann tordi at fara nidur vid einum knivi og royna at skera hann á háls. Tað var ikki lætt. tí kom hondin fyri kjaftin, so var hon håvafødi, men tað eydnaðist honum tó eftir nakrar royndir. Blóðið fossaði og litaði tann skúmandi hvíta kjalarvørrin reyðan. Jonhard skuldi júst leggja ein sterkari enda um sporlið á håvinum, tá ið tað velduga likamið brådliga spenti seg eina ferð í deyðadráttinum Oll try bondini sum vit høvdu á honum slitnaðu, hann svam burtur við blóðinum fossandi úr sær. Vit stóðu nipin og vónbrotin og fingu næstan ikki orðið upp av harmi yvir missin av hesum stórsligna fongi, men glaðir hava hinir hávarnir helst verið fyri hendan, av Heina, væl særda håv Vit lósu í bókini um håvar, at tað var ein white tip ocean shark, sum er ein av teimum vandamiklastu í heiminum. ikki SO AAU á á skipi, og veit, at blanda saman við white tip reef shark, sum er nógv minni og rættuliga vandaleysur. Vit høvdu dystast við hávin í meira enn tveir tímar, og tekin vóru til at vindurin minkaði. Eg hugsaði, at Gudarnir kanska vóru nøgdir við håvaofrid og avgjørdi at sleppa Hjálmari hesaferð Heilt fyri ongum vóru vit tó ikki yvir missin av håvinum Lønina fingu vit dagin eftir, tá ið ein stórur bonito tunfiskur var á húkinum. Vit fingu tvær heilt eimastandandi góðar máltíðir burturúr tí bulmikla fiskinum. Vit vóru oll samd um, at tað var besti fiskur, vit nakrantíð høvdu smakkað. A Niue er bara ein vík, har til ber at liggja fyri akkeri, men tað er ikki nøkur væl vard vík, og har ber bara til at liggja, á eysturætt og landsynningi. Eg hevdi stúrt fyri, at tað als ikki fór at bera til at steðga á Niue, men tá ið veðrið batnaði eftir trimum samdøgrum við óveðri, skifti ættin eisini so líðandi til eystan, og tann 20. august um morgunin tóku vit endiliga eina