mikudagur 10. november 1999síða 8

8 tíðindablaðið Seyðurin nógv verri fyri í år enn í fjør í Havn sun vr AK! BERTHOLDSEN er nógv verri fyri. ) hann var í fjør a er tann keðiliga nið- Vary — ve rðislonina fyri besta urstødan, sum hvalbingar ikki sleppa uttanum, eftir seydasyningina leygardag- in Teir hava fyrr i heyst havt veðrassýning í Hvalba, men leygardgin vóru tað so lombini, sum skuldu synast. Tað slepst ikki uttanum, at lombini eru nógv verri Hvalbingar høvdu seyðasýning leygardagin, men teir eru ikki nøgdir við seyðin veðurlambið. Her er hann avmyndaður í seyðhúsinum við ru abbabørnini, sum hjálpa honum, tey eru f.v Beinta, Exdun og Pætur. Fjórða abbabarnið eitur Lea, g hon ber kannuna av lambinum. Tað stórra steypið er ferðasteyp, tað minna er ognarsteyp fyri í ár, enn tey vóru í fjør, sigur Eliesar Poulsen i Hvalba. Hann hevur verið ein av undangongumonnunum i Nr. 214 - 10. NOVEMBER 1999 seyðahaldinum í Hvalba, og tað var hann, sum var ein av stigtakarunum til seyða- sýningarnar, sum hava verið fastur táttur í seyðahaldin- um í Hvalba nú í nøkur ár. Hann var eisini ein av fyrireikarunum hesuferð. Og hann viðgongur, at hann er ikki sørt vónbrotin av seyðinum í ár. Lombini eru so nógv verri fyri í ár, enn tey vóru í fjør, sigur Eliesar Poulsen. Hann sigur, at á syningini í fjør vóru 86 lomb, og tå fingu 27 lomb fyrstu virð isløn. I ár vóru 120 lomb við á syningini, men tað vóru bara sjey. sum vóru so fræg, at tey vóru mett til at verða verd at fáa fyrstu virdisløn Eliesar Poulsen hevur ymsar hugsanir um. hví seyðurin er so nógv verri í ár Arið hevur ikki verið tað hevur iva leyst gjørt sítt Men hann heldur eisini, at ein orøsk er, at tey góðu lombini hini árini, eru ikki gjørd til brund, men eru dripin Av teimum sjey fyrstu virdislønunum í ár, átti Eli esar sjálvur ikki minni enn tyra Men hann hevði havt eitt úrvalslamb frå í fjør og ein virdisløntan veðr til brund Og try av lombunum, hjå Eliesari, sum fingu fyrstu virdisløn, vóru undan teimum. Hann heldur, at tey, sum hava seyð í Hvalba, mugu nú tosa saman um, at tað ber ikki til. at tey góðu lombini verða dripin. Tað hevur sjálvsagt av- gerandi týdning fyri seyðin, at brundarnir eru so góðir sum gjørligt, so tað er so gott, og umrådandi at venda hesi gongdini, har eisini tey bestu lombini verða dripin. —Er tað ein, sum ikki hev- ur brúk fyri einum góðum brundi afturat, kann hann læna onkrum øðrum lamb- ið, ella býta um við eitt annað lamb. Sjálvur hevur hann ein veðr, sum nú skal brunda á triðja ári. Næsta ár havi eg so ikki brúk fyri honum aftur, og so kann onkur annar fáa hann, tí ein slíkur veðrur kann saktans brunda í fýra, fimm, ella seks ár. Eliesar Poulsen heldur, at tað er neyðugt at koma inn á tað leiðina, tí tað eru góðir brundar, sum alt seyðahald byggir á. Triggjar úrvalsvirðis- lønir. Y sýningini leygardagin, vóru annars tríggjar úrvals virdislønir lætnar. Fyrstu = urvalsvirdisøn fekk Jósvein Ellendersen. Hann fekk ferðasteyp, sum seyðasýningin sjálv hevur latið, umframt ogn arsteyp, sum Sostalurin hevur latið Fann, sum vinnur ferða steypið tríggjar ferðir upp í slag, ella fimm ferðir til- samans, fær tað til ognar. Tann, sum hevur vunnið Hartvig Hammer, sum hevur vunnið tað tríggjar ferðir í alt. Vilmund Mikkelsen og Petur Frits Berg hava vunn- ið tað hvor sína ferð, og nú vann so Jósvein Ellendersen tað. Aðru urvalsvirdisløn fekk Hanna Eyvindsson og hon fekk steyp, sum Dimma- lætting hevur latið og triðju urvalsvirdisløn fekk Rógvi Thomsen og tað steypið hevur Bakkhús hevur latið. tað oftast, er Sunt at kapping er komin í seyðahaldið Tað er ikki bara í Hvalba, at seyðurin er verri í år, enn í fjør. Men suðuroy- ingar hava kanska nakað nógvan seyð á, heldur Dánial á Kjalnesi, sum er royndur seyðasýnsmaður AK! BERTHOLDSEN A ) € gt. Og } sevð I D I isen. bónd k K firði e Har ne I nogv ar Jast kring landið at syr nevur verið Onnur at tað er ikki bara í Hvalba, at seyð rri í år, enn vanligt, tað er um alt landið Hann sigur, at tað er onki at ivast i, at tað er veðrið í vár. sum hevur alla skyld- Men hann sigur ina Tað var óvanliga kalt í mai mánaða, og tað førdi við sær, at ærnar mistu mjólkina. júst tað tíðina, lombini hava mest brúk fyri henni Kuldin førdi eisini við sær, at gróðurin kom sera seint Og avleidingarnar av ti, siggja vit nu. Ikki bara i Hvalba, men um alt landid, sigur kjalnesbóndin Hann skal tí ikki vera hansara orð, at orsøkin til tað vánaliga úslitið í Hvalba um vikuskiftið er, at hvalb- ingar hava dripid tey bestu lombini heldur enn at gera tey til brund Tað er nógvastaðni kring landið, at tað verður latið ill at í ár. Annars heldur Dánial Joensen, at tað er sunt at kapping er komið í seyða- i” Hetta eru teir, sum hildu skil å sevdasyningini i Hvalba: F.v. Poul Samuelsen, synsmadur, ur Haldørsvik, Róin Schrøter, skrivari, úr Hvalba, Dántal Joensen, synsmadur, úr Kolla- firði, Oli í Hjøllum, sýnsmaður, úr Porkeri og Eliesar Poulsen, fyriskipari í Hvalba haldið. Í so máta hava seyðasýn- ingarnar verið eitt stórt framstig fyri — føroyskt seyðahald, tí nú eru menn farnir at kappast um at hava vakran og góðan seyð. Og sum heild er seyðurin blivin nógv betri um alt landið, síðani seyðasýning- arnar byrjaðu. Hann nevnir t.d., at fyrsta árið, hann var í Hvalba, legðu hann merki til, hvussu nógvur seyður var skeivt føttur. Tað er blivið nógv betrið við tí nú. Og sum heild halda vit „at seyðurin er blivin nógv vakrari við tað, at menn gera sær nógv stórri ómak at velja brund. Tá ið seyðurin verður sýnaður, verður hugt eftir, hvussu ullin er, hvussu hann stendur og, hvussu hann ber seg annars. Somuleiðis verður hann máldur um bringuna, um mjóryggin og hæddin verð- ur máld. Tað er sostatt ikki altíð tann Størsti steyðurin, sum fær virdislønirnar. Hava ov nógv á Annars sigur bóndin á Kjal- nesi, at seyðurin í Suður- oynni er minni enn seyðurin norðanfyri. Og hann heldur, at orsøk- in til tað kann vera, at sud- uroyingar hava nakað nóg á. Hann sigur, at tað loysir seg avgjørt ikki at hava ov nógvan seyð. Tað er nógv betri at hava minni seyð á. Tí tá verður seyðurin nógv betri og tað fåast uttan iva væl fleiri kilo burturúr slaktinum. So kjalnesibóndin heldur, at tað kundi verið ein møgu- leiki, sum suðuroyingar kundu umhugsa, at minka áseyðatalið.