týsdagur 22. februar 2005síða 20

20 Nr. 36 - 22. februar 2005 Finalistarnir Umframt Guðuna Sólju Jacobsen, eru tað hesi fimm, sum hava vunnið seg fram til finaluna í Stjerne for en Aften James Sampson. Vinn- arin úr fyrstu kappingini tykist framvegis teljast millum favorittarnar til endaliga heitið Lene Mathiesen. Lítli songfuglurin við stóru røddini bergtekur ferð eftir ferð við síni song- gleði, men hon má kortini roknast sum outsidari Martin G. Pedersen. Somuleiðis ein av outsid- arunum, men samstundis ein framúrskarandi sangari, sum eisini dugir at standa á einum palli Jan Nielsen. Elektrikarin, sum segði seg úr starvi eftir kappingina í fjør. Varð ikki stemmaður víðari í fyrsta umfari, men dómararnir góvu honum eitt wild-card til hálvfinaluna, og hesum tók hann av Jacob Andersen. Sang- arin við skitnu røddini fekk prædikatið »heims- klassi« í hálvfinaluni, og saman við James og Guðrun verður hann roknaður sum favorittur at vinna finaluumfarið, tá hetta verður á skránni komandi fríggjakvøld Hvat Eivør so enn ætlar sær við tónleiki sínum, so verður neyvan nakar trupul- leiki í at røkka hesum. Leygardagin vórðu enn nakrar facettir í føroyska gimsteinin- um avdúkaðar – hesa- ferð í Norðurlanda- húsinum UMMÆLI orð: Jákup Mørk myndir: Álvur Haraldsen jakup@sosialurin.fo Norðurlandahúsið var leyg- ardagin karmur um enn eina frálíka framførslu frá føroyska songfuglinum, nummar eitt. Eivør Páls- dóttir. Hesaferð hevði Eivør fylgi av íslendska Kasa- hópinum, og lat tað verða sagt alt fyri eitt, at talan var um eina framúr samanset- ing, har ljóðførini hjá hes- um á framúrskarandi hátt sampakkaðu við røddini hjá Eivør. Nærvera Longu eftir fyrstu tónun- um, sum streymaðu yvir salin, stóð greitt, at talan fór at verða um eina fram- førslu, sum fór at seta seg í minnini hjá áhoyrarunum. Við íslenskum fólkatónum við íblástri úr Sotlandi og Írlandi kundi lurtarin tað sama verið fluttur í onkra scenu í einum klassiskum írsku filmi, ella kanka til skotska hálandið fyri nøkr- um hundrað árum síðani. Tónleikur snýr seg í grund- ini um at raka nakrar kensl- ur, og bara hesa fyrstu løt- una sýndu tær fimm í Kasa, at hetta var eitt kynstur, sum tær megnaðu til fulnar. At Eivør eisini megnar hetta, mundu tey flestu vita, longu áðrenn hon trein á pallin, og skuldi nakar verið í iva, so var ivin burt- ur, tá konsertin var av. Við fleiri av longu væl kendu løgunum, sum hon so ofta hevur framført, blandaðum saman við nøkrum nýggjum, fekk hon alt fyri eitt salin at kóka. Ikki soleiðis at fólk reistust upp á stólar at rópa og klappa, men heldur so, at tú kendi kenslurnar, sum fóru um áhoyrararnar. At Eivør so eisini á sín egna av- slappaða hátt megnaði at skapa eina nærveru til áskoðararnar, gjørdi ikki løtuna verri í so máta. Valið er frítt Fram um alt, so vóru tað tó tey nýggju elementini í framførsluni, sum hugtóku. At Eivør er víttfevnandi í tónleiki sínum, er eingin ivi um. Ein gimsteinur, har ymsu facettirnar bert bíða eftir at ein klútur skal taka eftir teimum, áðrenn tær endurspegla sólarglæmur- nar. Soleiðis gav nýggja lag hennara, sum hon fyri fyrstu ferð framførdi, Coloured Roads, eina greiða fatan av, at Eivør so sanniliga eisini er ein country-sangarinna í heimsflokki. Eru ambitión hennara at gerast millión- ingur av tónleiki sínum, er lættari hátturin helst at senda eina demo-fløgu til onkran Nashville-produc- ara, og annars seta treytir- nar sjálv. At hesar verða eftirlíkaðar, er helst eingin sum helst ivi um. Alternativið er so at gera tað, sum henni lystir at gera við tónleikin. Tað fer so heilt víst eisini at bera á mál, tó at leiðin tá kanska verður nakað longri. Og so fer tað helst eisini at hava við sær, at vit her í Føroy- um sleppa at síggja nakað meira til hennara, heldur enn at hon skal farta alla klótuna runt við framførsl- um sínum. Ein spurningur um tíð Seinna alternativið tykist enn vera leiðin, sum Eivør hevur valt sær, og tí kunnu vit føroyingar enn fyri ein sámuligan prís sleppa at síggja og hoyra gullfugl okkara her heima. Fyri at venda aftur til leygardagin, so var hetta júst eitt av kvøldunum, har Eivør aftur slapp at gleða okkum við nýggjum sam- ansetingum av tónleiki sínum. Væl stuðlað av Kasa-hópinum, hevði hon frálíkar framførslur av fleiri av løgum sínum, men har var tó eitt lag, sum skaraði heilt framúr. Strúkaratón- arnir til »Nú brennur tú í mær« góvu hesum lagnum heilt nýggjar dimensiónir. Dramatikkur, øsing og inniligheit fingu frítt at fara, og tá songrøddin sam- stundis var í eini nógv ráari útgávu, enn vit vanliga kenna hana, tóktist salurin nærum vera tikin av bóli. Klappsalvurnar eftir hetta mundu heldur ikki tikið nakran enda, og tvær mátti ein brosandi Eivør takka, soleiðis at hon kundi koma víðari í skránni. Hendan varð so rundað av við tveimum eykaløgum, áðr- enn Eivør og hjálparar hennara hetta kvøldið takk- aðu fyri seg. Enn einaferð høvdu føroyingar verið vitni til eina framúrskar- andi framførslu frá hennara síðu, men kortini var tað við ikki sørt av sorgblídni, at klappsalvurnar vórðu avleveraðar. Tí við rúkandi menning hennara sum tón- leikari, tykist tað bert vera ein spurningur um tíð, áðr- enn fremsti føroyski song- fuglurin flýgur longur út í heim. Eivør ger, sum hon vil Strúkaratónarnir til »Nú brennur tú í mær« góvu hesum lagnum heilt nýggjar dimensiónir At Eivør er víttfevnandi í tónleiki sínum, er eingin ivi um. Ein gimsteinur, har ymsu facettirnar bert bíða eftir at ein klútur skal taka eftir teimum, áðrenn tær endurspegla sólarglæmurnar Til fleiri av løgunum sang Unn Patursson eina frálíka aðru- stemmu