mikudagur 23. mars 2005síða 24

24 Nr. 58 - 24. mars 2005 STARVSMYNSTUR Dagny Joensen Tað er stutt fráliðið síðani Kartin í Gongini fór frá sum stjóri í Klivanum. Tekin um at hon hevur verið væl umtókt í hesum arbeiði sæst heima hjá henni, har blómur og takkarkort frá viðskiftafólkum í stórum tali prýða stovuna. - Eg fari frá einum handli í framgongd. Tað er ein góð kensla, serliga tá eg havi valt tað sjálv. Annars hevði tað ikki verið til at borið, sigur Katrin. Hóast hon bert er 57 ára gomul, hevur hon verið á arbeiðsmarknaðinum í samfull 40 ár. Katrin fór í starvsvenjing á Tjaldurs Apoteki í 1964, og tað gav henni hugskotið at fara til Danmarkar at útbúgva seg til farmakonom, sum er hjálparfólk hjá apotekarum. Heimafturkomin í 1972 fór hon á Apotekið at arbeiða, og var har til 1987, tá hon fekk í boðið at stovna og byggja upp móta- handilin í SMS. Tá eitt ár var umliðið keypti hon handilin. Stund at broyta kós – Seinastu tvey árini havi eg hugsað um at enda hetta kapitlið í mínum arbeiðslívi, og tá høvi beyðst, tók eg stigið fult út, sigur Katrin í Gongini. Hon hevur hesi árini broytt og umvælt handilin 11 ferðir og heldur, at nú var henda avbjóð- ingin rokkin. Mótahandilin er nú júst sum hann skal vera, og hon kann við góðari samvitsku handa hann til nýggju eigararnar. Tað hava verið hendingarík og áhugaverd ár. – Tá tú hevur verið í eldinum í 40 ár, og hevur havt ábyrgd og skyldur fyri øðrum, hava onnur eisini havt ræði á tínari tíð. Tí er tað ein gáva at duga at síggja, at tað ikki nýtist at vera soleiðis altíð. – Eg havi latið eina hurð aftur. Tað er ein prosess í sjálvum sær, men samstundis fara aðrar hurðar upp, sum eg ikki visti um, sigur Katrin í Gongini. – Tey róptu meg leysingabarn Katrin í Gongini hevur at kalla verið einsamøll mamma við trimum børnum, síðani hon fór undir mótahandilin, men tað heldur hon ikki hevur verið nøkur forðing. Børnini vistu altíð hvar mamman var, og vóru eisini nógv í handlinum í frítíðini. – Harnæst var pápi, sum búði á Skarvanesi, góður pápafigurur fyri børnini, serliga sonin. Teir gingu í haga, skóru torv og fóru á fjall saman og tílíkt, sigur Katrin í Gongini. At hon hevur verið ógvuliga stjálvstøðug og megnað stóra arbeiðsbyrðu og familjulív, held- ur hon kom av, at hon í upp- vøkstrinum noyddist at stríðast meira enn onnur, fyri at gera seg galdandi. – Eg hevði góð foreldur og ein góðan barndóm. Hóast nógv, góð fólk vóru um meg, setti ein skelkandi hending kortini dám á lívið hjá mær, sum hevur fylt mær til fyri fáum árum síðan, sigur Katrin í Gongini – Tað var ein vanligan ger- andisdag, stutt eftir at vit vóru vóru flutt heim úr Danmark, at nakrar gentur róptu "leysinga- barn" eftir mær. Eg kendi ikki orðið, og fór at spyrja mammu, hvat hetta merkti. - Tá fekk eg at vita, at Eyðun (Winther, blkv.), pápi mín, ikki var biologiski pápin. – Hetta setti dám á mínar barna- og umgdómsdagar, tí eg kendi meg øðrvísi og helt, at eg ikki var sum hini, sigur Katrin í Gongini. – Pápabeiggin fann bróðurdóttrina Sum tilkomin fór hon at leita eftir biologiska pápa sínum, sum Hon gavst at selja mótaklæði - Tað er einki skeivt í tí, at fólk sita í einum starvi alt arbeiðslívið, men tað skal eisini verða loyvt at broyta starvsmynstur. Fyri mín part, seti eg eina æru í at byggja nakað upp, heldur enn at fáa "medalju" fyri langa og trúgva tænastu, sigur Katrin í Gongini, sum seinastu 17 árini hevur verið stjóri í mótahandlinum Klivanum