hósdagur 31. mars 2005síða 15

Nr. 60 • hósdagur • 31. mars 2005 • 79. árgangur • www.sosialurin.fo Føroyar og ein møgu- lig framtíðar føroysk oljuvinnu fara at koma á breddan í heimsins størsta og mest virda vinnulívs- blað, Finacial Times, fyrst í næsta mánaða. Blaðkvinnan Clare MacCarthy hevur júst verið á arbeiðsvitjan í Tinganesi og í olju- gøtuni niðanfyri Bryggjubakka í Vágs- botni OLJA Jan Müller jan@sosialurin.fo – Her er nógv broytt síðani 1999, tá eg vitjaði seinast. Tá hevði sannur rómur og veruleikafjart bjartskygni fastatøkur í føroyingum og útlendsku oljufeløgunum. At koma aftur til Føroya nú fimm ár eftir og síggja, at hetta er avloyst av einum meira veruleikakendum bjartskygni er áhugavert og gott at vera vitni til. So greið er Clare MacCarthy, kvinnuligi journalisturin á einum av heimsins størstu vinnulívs- bløðum, Financial Times, sum júst hevur vitjað aftur á klettunum til tess at fylgja upp skrivingini um før- oysku oljutilgongdina. Clare var her í 1999 og skrivaði fyri Financial Times. Tá vóru bæði føroy- ingar og útlendsku oljufe- løgini í so bjartskygd held- ur hon. Tá kendist tað sum at leiðin til stórt olju- ríkidømi varð beint um gøtuhornið. Tað skuldi tó vísa seg, at tað tekur drúgva tíð koma á mál í slíkari nýggjari vinnu. Nú hon vitjar aftur, í 2005, heldur Clare MacCarthy, at føroy- ingar og útlendsku olju- fólkini hava eina meira náttúrliga og realistiska fatan av eini komandi olju- vinnu. – Hetta er tað, sum eg havi fingið burtur úr ferð míni í Føroyum og við at tosa við bæði vinnulívsfólk og politikarar sigur Clare, sum á stuttu vitjan síni í Havn, hevði høvi at tosa við bæði løgmann, lands- stýrismannin í vinnulívs- málum og so umboð fyri tvey av teimum virknu oljufeløgunum í Føroyum, ta lítla Føroya Koletni og tað stóra Statoil. – Eg havi fingið til upp- gávu frá mínum arbeiðs- gevara í London, at eg skuldi seta fokus á aftur oljutilgongdina í Føroyum við eitt nú at tosa við umboð fyri eitt av teimum smærri feløgunum og eitt av teimum stóru. Mín fatan eftir hesar samrøður er tann, at bæði føroyingar og útlendingar hava fingið eina meira skilagóða støðu mótvegis eini komandi oljuframtíð. Tú merkir ikki, at fólk síggja fyri sær eitt nýtt Kuwait í Atlants- havinum og øllum tí luxus tað kann hava við sær. Eg havi merkt tað soleiðis, at tit hava bæði beinini á jørðini. Nakað bendir á, at her er talan um ein sunnan útvikling. Og tað er hetta eg fari at siga øllum teim- um mongu, sum lesa Finan- cial Times um allan heimin. Annars er Clare sannførd um, at tað gongur heldur ikki so øgiliga long tíð, til Føroyar eru eitt oljuland. Hetta byggir hon serstak- liga á stóra áhugan millum oljufeløgini fyri øllum Atlantsmótinum og her ikki minst tey fund, sum eru gjørd í seinastuni. Her sipar hon so fyrst og fremst til stóra oljufundið Rose- bank/Lochnagar, beint hinumegin markið til Onglands, sum varð gjørt í fjør. Í dag kemur Financial Times út í eini hálvari millión eintøkum. Clare stendur á odda fyri skriv- stovuni í Danmark, har tað er hennara uppgáva at dekka Danmark, Føroyar og Grønland. Greinin kem- ur í stóra vinnulívsblaðið fyrst í apríl mánað. Veruleikakent bjartskygni eyð- kennir føroyska oljuframtíð Clare MacCarthy her saman við Nils Sørensen og Rúna Hansen í oljuumhvørvinum á Bryggjubakka, miðskeiðis millum skrivstovurnar hjá Føroya Kolvetni og Statoil. Bretski journalisturin Clare MacCarthy hevur júst vitjað tey bæði oljufeløgini, lítla føroyska felagið, Føroya Kolvetni og so útlendska oljugigantin, Statoil. Mynd Jan Müller