hósdagur 14. apríl 2005síða 7

Nr. 70 - 14. apríl 2005 7 Rýma av føðideildini á Landssjúkrahúsinum Stemningurin er nú so vánaligur, at tríggir sjúkrarøktarfrøðinga r eru farnir av føði- deildini og vandi er fyri at enn fleiri fara sama veg UMLEGGINGAR Á FØÐIDEILDINI Áki Bertholdsen aki@sosialurin.fo Ætlaðu umleggingarnar á føðideildini á Landssjúkra- húsinum, hava nú fingið avleiðingar. Stemningurin á deildini er so vánaligur, at tríggir sjúkrarøktarfrøðingar er rýmdir av deildini.Tveir hava sagt upp og ein er far- in í farloyvi. Hvørki Jana H. Dals- gaard, forkvinna í Felagn- um Føroyskir Sjúkrarøktar- frøðingar, ella Fríðunn Jac- obsen, álitisumboð hjá sjúkrarøktarfrøðingunum á føðideildini vilja útihýsa, at enn fleiri sjúkrarøktarfrøð- ingar fara. Orsøkin til, at manningin nú fer av føðideildini á Landssjúkrahúsinum, er ætlanin hjá leiðsluni á Landssjúkrahúsinum at umskipa deildina so at eis- ini ljósmøður koma inn á deildina at arbeiða. Afturfyri skulu átta sjúkrarøktarfrøðingar sig- ast úr starvi. – Hetta hevur ávirkað lagið á føðideildini nógv tann skeiva vegin og vit vóna framvegis, at umlegg- ingarnar ikki vera settar í verk. – Soleiðis hevur tað ikki verið, tí føideildin hevur verið ein deild, at starvsfólki hevur verið í góðum lag, men tað er tað ikki longur. – Stemningurin er so vánaligur, at sjúkrarøktar- frøðingar eru farnir at leita sær eftir øðrum størvum. Fyribils eru tríggjar farnar og tað eru eisini aðrar, sum umhugsa at søkja annað starv. Men tað er ilt at siga, hvussu nógvar fara og, hvussu nógvar verða ver- andi. – Hetta er støðan, sum vit eru í beint nú og tí kann eg ikki annað enn at stúra fyri gongdini á føðideildini, sigur hon. Ongar ítøkiligar ætlanir Fríðunn Jacobsen heldur, at tey hava fingið alt ov lítið at vita um, hvussu ætlanin er at skipa arbeiðiðið í framtíðini og tí heldur hon eisini, at tað er trupult at siga, hvat úrslitið verður. – Tað tykist sum at ongar ítøkiligar ætlanir eru lagd- ar, uttan at starvsfólk skulu sigast upp og tískil er tað ógvuliga ilt at fáa eyga á, hvussu umleggingarnar fara at føra eina betri tæn- astu og ein betri samanhang í arbeiðnum. – Sostatt er tað eisini trupult at skilja, hvussu hetta fer at bøta um tænast- uni, tí einastu ítøkiligu ætl- anir, sum eru, eru tærm at sjúkrarøktarfrøðingar skulu sigast upp og ljósmøður skulu yvirtaka størvini. Fríðunn Jacobsen sigur, at tí eru fortreytirnar ringar fyri at skilja, hvussu hetta fer at bøta um støðuna. Hon ivast eisini í, um leiðslan á Landssjúkrahúsinum hevur rætt í at hetta fer at bøta um støðuna. – Av tí at vit onki fáa at vita um, hvørjar ætlanir eru, hava vit eisini sett spurnartekin við trygdina hjá pinkubørnum og barna- konum, sigur. – Tað er ein sannroynd, at sjúkrarøktarfrøðingar við drúgvum royndum, fara av føðideildini, so tað er av- gjørt orsøk til at seta spurn- artekin við, hvussu tað verður, tá ið nýtt fólk skal taka arbeiðið upp. – Sjálvandi fara øll at gera sítt besta, sama hvør arbeiðir á føðideildini, men spurningurin er, um vit hava ráð til at lata serfrøð- ina fara, sum hevur verið við til at bygt deildina upp. Ivasamt við sparingini Àlitisumboðið á føðideild- ini sigur, at sjálvandi skal samstarv vera ímillum fakbólkarnar. – Men tað, sum nú er hent, ger, at fortreytirnar fyri samstarvi eru ómeta- liga vánaligar, tí lunnarnir fyri einum góðum sam- starvi eru ikki lagdir. Vit hava altíð havt virðing fyri ljósmøðrunum og tær hava havt virðing fyri okkum og tí er tað ógvuliga harmiligt at tað skuldi enda soleiðis og sum støðan er nú, er motivatiónin fyri einum samstarvi vánalig. – Vit vilja hava virðing fyri okkara fakøkið, sigur Fríðunn Jacobsen og tí vil hon ikki taka lut í tí, sum hon kallar einum óvirðilig- um orðadrátti um, hvat hvør fakbólkur dugur ella ikki. – Tað er ikki hetta, sum málið snýr seg um. Tað, sum málið snýr seg um, er at ætlanin er at lata tað fak- økið sum eitur sjúkrarøkt og sum altíð hevur hoyrt undir sjúkrarøktarfrøðing- unum, upp í hendurnar á einum øðrum fakbólki. Og tað, sum ger hetta enn truplari at skilja, er, at ong- ar ítøkiligar ætlanir fylgja við fyri, hvussu arbeiðið skal skipastr framyvir. Fríðunn Jacobsen ivast eisini í, at tað verður nøkur sparing í at umleggja føði- deildina. – Helst verður ein spar- ing beinanvegin við tað, at átta sjúkrarøktarfrøðingar skulu sigast upp. Men ar- beiðið á deildini skal halda fram og ljósmøður hava hægri løn enn sjúkrarøktar- frøðingar. Ì hesum sambandi kann vísast á, at sum er, sita ljós- møðurnar á vakt og verða bara tilkallaðar tá ið kvinna skal eiga. Leiðslan á Lands- sjúkrahúsinum vil fáa størri nyttu burturúr teimum og vil tí hava teir inn á føðideild- ina at gera nakað til nyttu, táið tær kortini eru til ar- beiðis. Avleiðingin av tí er, at átta sjúkrarøktarfrøðingar missa starvið. – Hetta kann tykjast skilagott fyri at fáa fulla nyttu burturúr starvsfólk- unum, sigur Jana H. Dals- gaard, forkvinna í felagnum føroyskir sjúkrarøktarfrøð- ingar. Men veruleikin er, at ljósmøðurnar fáa bara 1/3 av lønini ímeðan tær eru á vakt. Men tá ið tær eru til arbeiðis, fáa tær sjálvsagt fulla løn, og hon er betri enn lønin hjá sjúkrarøktar- frøðingunum, so sparing er hetta neyvan, sigur hon. Fríðunn Jacobsen sigur, at samstundis verður arbeitt við at endurskoða seingja- talið á føðideildini. Tað merkir uttan iva, at seingja- talið skal lækkast, so at barnakonur koma at liggja styttri á deildini. Men tað merkir so, at ljósmøður skulu vitja barnakonurnar heima ístaðin. – Tí er allarhelst ongin sum helst sparing í hesum. Leiðslan hevur heldur ikki kunnað víst okkum eina rakstrarætlan fyri, hvussu stórar sparingar, talan er um. Mikumorgunin var kaos í miðbýnum í Havn. Tórsgøta er nú stongd, orsakað av kloakkarbeiðnum, og tað fekk nógvar bilfør- arar at bróta lógina VEGARBEIÐI eydna@sosialurin.fo Kloakkarbeiðið, sum kommunan ger Í mið- býnum í Havn, er nú komið so mikið áleiðis, at teir hava grivið vegin upp uttanfyri Frelsunarherin. Tað ger, at tað í løtuni ikki er koyrandi oman eftir Tórsgøtu. Og mikumorgunin skapti tað alstórar ferðslutrupul- leikar fyri hópatals bilførar- ar. Við nógvum bilum aftan- fyri seg og mótkoyrandi ferðslu, var ikki hugsingur um at venda. Fleiri teirra sóu sær tí eingi onnur ráð enn at venda til høgru oman eftir Tróndargøtu. Trupul- leikin er, at tað ikki er loyvt, tí Tróndagøta er einsrættað. Sera óheppið Boði Haraldsen, býarverk- frøðingur, sigur, at hann persónliga ikki tekur sær av skelting í býnum, men at hann ikki kann ímynda sær, at skelti ikki verða sett upp, tá eingin gjøgnumkoyring er á einum so nógv nýttum vegi, sum Steinatún/- Tórsgøta er. – Tá vit gera vegarbeiði, fer skeltingin fram í sam- starvi við løgregluna. Tað plagar at fungera sera væl, og eg kann ikki ímynda mær, at skelti ikki eru sett upp í hesum sambandi eis- ini, sigur Boði Haraldsen. Hann heldur, at tað kanska er ein trupulleiki, at bilførarar ikki geva sær nóg gott far um, hvat tað veru- liga er, sum stendur á skelt- unum. – Tað er sjálvandi sera óheppið, tá bilførarar ikki hava nakran annan møgu- leika enn at koyra skeivan veg eftir einum einsrættað- um vegi. Og sjálvsagt kunnu vit altíð royna at seta fleiri og greiðari skelti upp, sigur Boði Haraldsen, sum harmast ruðuleikan í morgun. Sjúkrarøktarfrøðingarnir stúra fyri gongdini á føðideildini á Landssjúkrahúsinum Ferðslukaos í miðbýnum: Tórsgøta stongd