leygardagur 9. september 2000síða 10

18 19 tíðindablaðið sosialurin tíðindablaðið sosialurin Nr. 173 - 9. september 2000 Nr. 173 - 9. september 2000 gult cyan magenta svart gult cyan magenta svart JÁKUP MØRK Flestum kunnugt var undan- farna vikuskifti stór, ella skuldi ein sagt RISAstór, kapping hildin í lítla hø- vuðsstaði okkara. Sterkir menn úr ymsum londum vóru komnir til Før- oya, við tí endamáli at fáa greiðu á, hvør kundi rópa seg Atlantsrisan komandi árið. Ikki bert kapping Hetta við kappingini, var sjálvsagt fremsta endamál við ferðini hjá ymsu risu- num, men harumframt vóru eisini onnur tiltøk á skránni. Tiltøk, sum sýndu, at við síðuna av sjálvum kapping- unum eru stóru menninir bert menniskju, eins og vit onnur, hóast nógv av tí teir takast við, helst má flokkast undir tað danir nevna ó- Atlantsrisar á Atlantshavi Hóast teir allir eru kappingarneytar, duga sterku vinmenninir hjá Regini eisini at hugna sær saman. Undan kapping- ini um Atlantsrisan vóru teir við Norðlýsinum á floti menniskjaligt. Besta dømi um hetta mundi vera fríggjadagurin, har kappingarneytarnir saman løddu battaríini til komandi kappingina. Fyrst vóru teir savnaðir niðri á internet-caféini, Or- bit, har teir hugnaðu sær óført við at kappast í teldu- spølum. Fleiri høvdu sjálv- andi ynski um at koma á tal við, og kanska fáa ein auto- graf frá, sterku monnunum, og tí fóru teir eftir hetta nið- an í SMS, har teir í ein tíma ella so kundu hittast í 3’arin eletronics, og tað var eisini heilt fitt av fólki, sum nýtti hetta høvi. Á risunum sjálvum skilt- ist tó, at eingin ivi var um, hvør stóra hendingin á deg- num skuldi vera. Høvuðs- stuðulin hjá Regini Vága- dal, Formula.fo, hevði boð- ið teimum eina útferð við Norðlýsinum, og hetta fekk beinanvegin góða undirtøku millum teir átta kapping- arneytarnar. Janni bjóðaði av Hugurin til útferðina gjør- dist ikki minni, tá høvuðs- dómarin, Jamie Reeves, kunngjørdi eina avbjóðing á tíðindafundinum, sum varð hildin fríggjamorg- unin. Tað vísti seg nevnliga, at heimsins sterkasti maður, Janni Virtanen, hevði bjóða hinum av í fiskikapping. Hann helt ikki, at nakar hev- ði kjans at vinna á sær í hesum, og skeyt tí upp, at allir rindaðu fimm pund í eina felags pulju, og tann, sum fekk størsta fiskin, skuldi síðani eiga peng- arnar. Undirtøkan millum hinar var stór, og tað var ikki við sørt av spenningi, at teir um fýra tíðina fríggjadagin hitt- ust við Bursatanga, har Norðlýsið lá klárt at loysa frá landi. At spenningurin var stór- ur, var einki at ivast í. Súpan var bíløgd úr býnum, og tá henda ikki var komin fram til ásettu tíðina, byrjaðu teir beinan vegin at ótolnast. Teir vildu til havs, og ong- antíð ov skjótt. Rullaði í meira lagi Tað gekk tó ikki so leingi, so kom súpanin kortini om- an á keiina, og so var bara at loysa. Nakrir byrjaðu nú at kanna, um allar greiðirnar vóru í lagi, meðan aðrir bert stóu á dekkinum. Prátaðu, skemtaðu og bara hugnaðu sær. Tá komið var út um mol- an, fór at rulla at sindur, og lotið var eisini farið at merkjast. Klæðini teir høv- du vóru í flestum førum góð, so vindurin bilti einki, men verri var við rullinum. Stuttligt var at síggja eitt nú heimsins sterkasta mann, tá vindurin tó í seglini, so Norðlýsið legði seg móti aðrari liðini. Stórmenni sá hann í øllum førum ikki út til at vera tað løtuna, men at sjómansskapur var í hon- um, varð kortini prógvað nakað seinni. Mest men ikki størst Tað var nevnliga soleiðis, at tá vit nærkaðust Nólsoynni varð sjógvurin nakað kyrr- ari, og nú skiparin, Birgir Enni, segði seg hava eitt mið, var málageipanin aftur at hoyra. Skjótt vórðu snørini tveitt út, og eftir at Regin fyrst hevði givið boð um, hvussu farast skuldi fram, var skjótt at onkur fór at kenna. Teir báðar fyrstu átti heimsins sterkasti, og smíl- ið var stórt, tá hann ikki sørt erpin helt fyri, at hann hevði ávarað teir frammanundan. Smílið gjørdist tó nakað minni, tá venjari hansara, Ilka Kinnunen, dróg higartil størsta fiskin upp. Ein reyð- fisk. Birgir hevði lagt seg na- kað norðan fyri miðið, og tá rákið lá suðureftir, var skjótt, at rættuligur rokfiski- skapur tók seg upp. So at siga alla tíðina var onkur, sum dróg einhvønn fong upp, og Regin hevði úr at gera við at krøkja av. Tóktist ikki leggja nakað í, at hann soleiðis ikki slapp framat sjálvur. Janni Virtanen var fram- vegis raskastur at fiska, tá tosað varð um nøgd, men reyðfiskurin hjá Ilka hevði framvegis munin í stødd. Tá so venjarin aftur fekk fatur á einum stórum reyðfiski, ásannaðu teir flestu, at nú var spælið úti. Hesin seinni hjá Ilka var nógv størri enn tann fyrri, og ikki sørt stolt- ur stillaði hann seg fram- man fyri myndatólið, so løt- an ikki skuldi gloymast. Av miðinum Stutt eftir stóra fongin tók- tist tað, at vit vóru riknir av miðinum. Hugagóðir royn- du teir framhaldandi at fáa fatur á onkrum sterti, men tað var so eiðasørt. Nú einki beit á, var hug- urin líka sum farin at svíkja eitt sindur, og tá so ung- verski venjarin eisini byr- jaði at kenna seg illa, varð gjørt av at sigla inn til Nóls- oyar. Her var kyrt, so uttan stór- vegis trupulleikar fingu vit skorað okkum niður í lug- arin, har nakað av hita fekst aftur í kroppin, so hvørt sum súpanin fór niður um. Tosið um fiskiskap gekk heitt, og av og á hoyrdist láturin runga, meðan bjørn- irnar vinarliga argaðu hvønn annan. Jú, allir tóktust teir hugna sær, og nú vindurin var un- dan, tá siglt varð aftur til Havnar, tóktist ikki at bila stórvegis við sjóverkinum. Allir tóktust teir vera samdir um, at talan hevði verið um eina sera væl eyd- naða útferð, og hóast stóri dagurin stóð fyri framman, tóktist eingin teirra at hava hetta í huganum, tá farið var av farinum og upp aftur á Bursatanga. Jú, Atlantsris- arnir høvdu so sanniliga hugna sær á Atlants- havinum. Stuttligt var at síggja hesar stóru menninar standa og royna seg við snørinum. Sjálvir hildur teir eisini, at hetta var nakað heilt serligt, og hóast talan eisini var um kapping á hesm øki, var lagið av tí allarbesta Tað var heimsins sterkasti, Janne Virtanen, sum hevði bjóðað av, og hóast hann ikki fekk størsta fiskin, var hann tann av sterku monnunum, sum fekk flestar fiskar JÁKUP MØRK Eitt tað fyrsta tú leggur til merkis, tá tú tosar við sterka mannin, er, hvussu smæðin hann er. Hálva- vegna rodnar, tá hann verður spurdur, um vit kundu fingið okkum eitt stutt prát. Ein skuldi í øllum før- um ikki trúð, at heimsins sterkasti maður hevur or- søk at vera smæðin, og tað tykist heldur ikki so- leiðis, tá kappast verður. Landið ein fyrimunur Janne Virtanen byrjaði í 1995 at kappast í sonevn- du Strongman-kapping- unum, og sjálvur sigur hann, at hann alla tíðina hevur roknað við, at hann kundi røkka heilt langt í hesum. Longu trý ár seinni, í 1998, vann hann heitið sum sterkasti maður í Finnlandi, og sama ár lut- tók hann eisini fyri fyrstu ferð í kappingini um at gerast heimsins sterkasti: - Eg visti tá, at eg var millum teir bestu í heim- inum, tí ert millum teir bestu í Finnlandi, telist tú eisini millum teir teir sterkastu í heiminum, sig- ur hann, og vísir á, hvuss- u stolta siðvenju Finnland hevur í ítróttini. - Vit hava í nógv ár havt sera góð úrslit innan hesa ítrótt, sigur Janni, og vísir á nøvn sum Ilkka Nummisto, Riku Kiri og Jouku Ahola. Júst Jouko Ahola hevur í nøkur ár verið venjingar- felagi hjá Janne, og sjálvur er Janni ikki í iva um, at hetta eisini hevur gjørt seg til ein nógv betri íðkara. - Hvør tann einasta ven- jing gerst ein kapping mill- um okkum báðar, og tí verða vit alla tíðina noyddir at geva okkum 100%. Hetta viðførir sjálvsagt, at ven- jingin gerst harðari, og so kemur sjálvandi eisini meira burturúr. Góðir vinir Eitt, sum vit løgdu til merk- is umborð á Norðlýsinum, er, hvussu væl allir kapp- ingarneytarnir tykjast at vera. Somu fatan hevði ein eisini, tá teir fríggjamorg- unin høvdu tíðindafund um sjálva kappingina. Spurdur um hetta svarar hann, at soleiðis hevur tað altíð verið. – Sum so kann man siga, at hesar kappingarnar eru ein rættulig familjuítrótt. Hóast tað ofta er ógvusligt, tá kappast verður, so verður ongantíð nakað ilt sagt mill- um luttkararnar, og eitt nú hjálpa vit altíð hvørjum øð- rum, soleiðis at vit nýta somu hjálparfólk o.s.fr. Eitt heldur sjáldsamt fyri- brigdi innan ítrótt á høgum støði, sum alt meira hevur lindið til skilja, heldur enn savna partarnar, so hvørt sum pengarnir fáa alsamt meira vald í í- tróttaheiminum. Málið rokkið Sum nevnt omanfyri, so hevur Janni alla tíðina trúð uppá, at hann kundi koma langt innan ítrótt- ina, og verður hugt at, hvørji heiti hann hevur vunnið, kann ein bert gev- a honum rætt í hesum. Bæði einsamallur og tá kappast verður í pørum (saman við Jouku Ahola) hevur hann vunnið sterk- astu kappingarnar í heim- inum, men er so nakað eftir at stríðast fyri. - Ja, tað er tað. Sum so er tað rætt, at eg einki havi eftir at vinna, men so má man bara seta sær sum mál, vinna kapping- arnar umaftur – og um- aftur, sigur hann. Metini hjá millum ann- að Magnus Ver Magnus- son og Jón Páll Sigmars- son leggur hann ikki í at tosa um, men havandi úr- slit hansara higartil í hug- a, er ikki óhugsandi, at Janne Virtanen eisini fer at røkka hesum. Finn- lendingurin, sum eftir bert fimm árum longu hevur togað, lyft og borið seg upp á ovastu tindarnar í síni ítróttargrein. - Eg ætli mær at vinna alt umaftur Heimsins sterkasti maður er í løtuni finnlendingur og eitur Janne Virtanen. Umborð á Norðlýsinum fingu vit eitt stutt prát við sterka mannin Hví stóri finnlendingurin er so smæðin, kann tykjast ilt at skilja. Undir øllum umstøðum eru tað ikki nógvir, sum av røttum kunnu breggja sær av eini tílíkari tatovering Mynd: Jens Kr. Vang Hóast Janne fekk mest, var tað venjari hansara, Ilka Kinnunen, sum fekk størsta fiskin. Her stendur hann og erpar sær av vælvaksna reyðfiskinum Regin hevði úr at gera við at hjálpa vinmonnum sínum. Her sæst hann krøkja av fyri bretan, Rob Dixon Áðrenn farið varð aftur til Havnar, varð lagt at í Nólsoy, so ein biti kundi fáast nið- urum, uttan at rull og sjóverk gjørdu fortreð Allir tóktist teir vera samdir um, at talan var um ein serstakliga góðan túr, lagið var av tí allarbesta, tá teir aftur høvdu fingið fótin á land Myndir: Jákup