týsdagur 21. juni 2005síða 19

Nr. 115 - 21. juni 2005 19 Ein heit móttøka Hóast summarveðrið ikki vísti seg frá síni mest hugtakandi síðu, so sá tað ikki út til at nerva kongsfamiljuna stórvegis. Tað sá held- ur ikki út til at gera upplivingina minni hjá teimum mongu føroyingum, sum vóru savnaðir at taka ímóti HOFF STOFF Eydna Skaale Eydna@sosialurin.fo Tað var kalt og vátt, og tey, sum vóru komin oman á bryggjuna, royndu sum frægast at kroka aftanfyri hvønnannan. Men brádliga hoyrdist fyrsta av teimum 27 skot- unum, sum verða latin av til heiðurs fyri drotningina, og brádliga gjørdist huglagið á bryggjuni eitt vet hátíðar- ligari. Havnar hornorkestur byrjaði at spæla, og júst sum mastrarnar á Danne- brog komu undan grótbrot- inum á molanum, dagaði eisini sólin undan skýggj- unum. Tað merktist týði- liga, at fólk vóru spent, og at hetta ikki var ein hvønn- dagshending. Fólk, sum vóru í seinna lagi, runnu aftur og fram í vón um at finna at stað at standa, har tey kundu fáa eyga á tey kongaligu. Skipið legði at, og hvørjaferð hurðin fóru upp, fór eitt suð gjøgnum fjøld- ina. Mundu tað nú vera tey, sum komu? Misti hattin Men brádliga hoyrdist ein floyta, og matrósarnir um- borð stóðu stillir, sum vóru teir úr steini, meðan bring- an varð spent út. – Nú floytaði hann, rópti onkur á bryggjuni, og tað gjørdist mestsum kvirt. Og so komu tey í land. Drotningin fyrst, síðani Hendrikur prinsur, Fríðrik- ur krúnprinsur og at enda eisini krúnprinsessan, vøk- ur og stílfull, sum altíð. Tey smíltust og veittraðu, eisini hóast regnið aftur eina løtu vann á sólini. Donsk, føroysk og tas- mansk fløgg veittraðu, íme- ðan løgmaður helt sína væl- komsttalu. Hann siteraði byrjanina úr bókini »Glat- aðu spælimenninir« eftir William Heinesen, har Før- oyar ógvuliga væl verða lýstar. Eftir at tað var rópt 9 falt hurrá, og Brandur Enni hevði sungið tjóðsangin, spældi veðrið eisini hennara kongaligu hátign drotning Margrethu eitt puss. Vindurin tók undir hattin, og lyfti hann av kongaliga høvdinum. Men hon var kvik at fáa hendur á honum aftur. Drotningin smílti at hendingini, og eis- ini tey mongu skúlabørnini hildu tað vera ógvuliga stuttligt. Síðani fór fylgið til gongu. Løgmaður og løg- tingsformaðurin fremstir, síðani drotningin og prins- urin og síðani krúnprinsa- parið. Mary gav sær góða tíð, og tók í hondina á fleiri av børnunum, sum vát og køld høvdu staðið og bíðað eftir at síggja hana. Tey gingu so út í Tinga- nes, og mannamúgvan var stór, sum fylgdi aftaná. Allastaðni fram við vegn- um og í nærum hvørjum vindeyga, vóru eisini fólk, sum spent stóðu og veittr- aðu. So hóast veðrið ikki ætl- aði tað, so kann eingin siga annað enn, at tey kongaligu fingu eina heita og hjarta- liga móttøku á Bursatanga mánamorgunin. Tað sást týðiliga, hvussu spent børnini vóru. Summi komu í góðari tíð, fyri at tryggja sær pláss av fysrtu parkett. Onkur hevði eisini gjørt eitt skelti við áskriftini: Mary + Frederik Mary gav sær góðar stundir at heilsa uppá, og taka í hondina á teimum mongu børnunum, sum vóru so spent at síggja hana. Tað sást týðiliga hvussu errin tey gjørdust, eftir at hava tikið í hond og sagt »Godmorgen« við krúnprinsessuna Løgmaður hevði bygt talu sína á inngangin í bólkini »Glataðu spælimenninir« hjá Williami Heinesen. Hann vónaði at kunna vísa kongsfamiljuni hetta sama samfelagið, bert nakað meiri framkomið À veg av Bursatanga út í Tinganes vóru nógv fólk, sum fylgdu aftaná. Øll vildu fáa eina mynd av krúnprinsa- parinum ella bert ein møguleika at síggja tey