fríggjadagur 10. juni 2005síða 18
‹ fyrra síða allar 40 síður næsta síða ›
Tekstur á síðuni
18
Nr. 108 - 10. juni 2005
Írsku stjørnurnar
sluppu av álvara at ar-
beiða yvir á Tórsvølli
mikukvøldið. Í 70 min-
uttir vóru tað kanska
enntá føroyingar, sum
stóðu fyri undirhald-
inum, men tað kostaði
dýrt, at takið varð slept
fyrsta góða korterið
eftir steðgin
LANDSDYSTUR
Jákup Mørk
jakup@sosialurin.fo
Myndir: Jens Kristian Vang
Kritisku røddirnar, sum
hava verið frammi um fót-
bóltslandslið okkara sein-
astu tíðina, munnu vera
dempaðar nakað, eftir at
Føroyar tvær ferðir innan
fimm dagar góvu bæði
Sveis og Írlandi ein skarpan
gang. Ikki bara á máltalv-
uni, har talan í báðum førum
gjørdist um hesi »heiður-
ligu« tapini, sum eftir hond-
ini kenna alt ov væl. Men
meira tí mátin, sum hesi
komu uppá, veruliga sýndi
umheiminum, at okkara
menn á einum góðum degi
kunnu takast við teir størstu.
Ikki sum móti Fraklandi,
har tú alla tíðina hevði
kensluna av, at teir nokk
stýrdi tí mesta, sum gekk
fyri seg. Og ikki sum móti
Týsklandi, har eitt konstant
blitzkrieg nærum gjørdi tað
til ein spurning um tíð,
áðrenn málið fór at koma.
Men tí okkara veruliga
spældu upp við mótstøðuna
í nógvar mátar. So hevur
tað minni at týða, at Dami-
en Duff og Roy Keane hvør
í sínum lagi forvinna meira
um vikuna enn eitt vanligt
føroyskt húsarhald ger um
árið. Tá alt kemur til alt, so
eru teir ikki meira enn
menniskju, og tí ber eisini
til at spæla fótbólt móti
teimum.
Væl eydnaðar
broytingar
Men tað krevur eitt sindur
av galskapi, um okkara
skulu vera við á hesum
støðinum. Realistiskt sæð,
so hava vit kanska als ong-
an møguleika móti slíkum
tjóðum, og tí skulu spælar-
arnir onkursvegna vera
hálvsvakir, skulu teir veru-
liga trúgva uppá, at hetta
skal bera til.
Og fyrstu trý korterini var
hetta svakliga eisini til stað-
ar. Sum lýdnir soldátar helt
hvør tann einasti maður fast
um avtalurnar, sum gjørdar
vóru. Tað var kanska óvænt-
að, at Heðin byrjaði inni fyri
Jákup á Borg, men fyri tað
allar mesta, so sannførdi
hann eisini um, at hetta var
rætta avgerðin. Hann tordi at
bjóða av, og ikki minst, so
sýndi hann eisini vilja at
renna ÁÐRENN bólturin
varð spældur. Hetta gav hon-
um eisini besta føroyska
møguleikan í dystinum, tá
Fróði stakk djúpt, og Heðin
meddaði
skeivu
megin
stólparótina.
Og at Julian eins óvænt-
að hevði pláss í hinum
borðinum, tóktist eisini
hava ynsktu effektina. Sum
eitt annað ekspress-tok
koyrdi spælandi B68-venj-
arin upp og niður í síðuni,
og fleiri fekk hann órógvað
javnvágina í írska verju-
spælinum, soleiðis at rúm
og tíð varð til okkara at fáa
glið á sítt spæl.
Naivir írar
Men mest av øllum, so
tóktist fyrri hálvleikur at
prógva tvinnar lutir, sum
ofta hava verið diskuter-
aðir, tá føroyska landsliðið
roynir seg í altjóða høpi.
Fyrst av øllum, so undir-
strikaði tað ein sannleika,
sum landsliðsvenjarin fleiri
ferðir hevur nomið við. Ikki
minst eftir dystin móti
Sveis. At tað hevur lítlan og
ongan týdning, hvørt tú á
pappírinum spælir við ein-
um, tveimum ella trimum
monnum í álopinum.
Á tekniborðinum, so var
føroyska
útgangsstøðið
neyvan meira framrættað,
enn tað var á Svangaskarði
fyri viku síðani. Við Claus
Bech Jørgensen í hangandi
leiklutinum, sum Rógvi tá
hevði, varð kanska í minni
mun lagt upp til langar
sendingar, men tað hevði
minni at siga. Størri týdn-
ing hevði tað, at kantarnir
komu við í spælið fram-
eftir. Tað merkir fyrst og
fremst, at innlegg og møgu-
leikar fáast í spælið, og so
er tað uppgávan hjá mið-
vøllinum at stuðla upp und-
ir einsamalla áleyparan, tá
bóltarnir koma innfyri.
Har næst, so fingu írar
ein lærupenga um, at tað
ikki er so heilt víst, at tað
altíð loysir seg við einum
treytaleysum trýsti, tá spælt
verður móti smátjóðum. Í
øllum førum ikki, um smá-
tjóðin eitur Føroyar.
Tí stórur partur av góða
føroyska avrikinum skal
eisini tilskrivast offensiva
írska útgangsstøðinum. Við
at spæla við trimum monn-
um heilt frammi og trimum
sera framrættaðum miðvall-
arum, lótu teir nevnliga
Føroayr-Írland 0-2 (0-0):
Dýrt at missa ga
Nærdystirnir vóru nógvir í tali á váta undirlendinum. Men í longum pørtum av dystinum vóru tað okkara, sum vóru omaná, og tó at vit aftur fingu tvey keðilig mál ímóti okkum, so kann