fríggjadagur 22. juli 2005síða 14

14 Nr. 138 - 22. juli 2005 SAMRØÐA Solby A. Eliasen solby@sosialurin.fo Klaksvík: Dagurin er 18. mai 2004. Poula Poulsen er farin út yvir ásettu dagføstingina fyri, nær hon skal eiga fyrsta barnið. Klokkan 11 hendan týsmorgunin fer hon sum vant til kanning hjá jarðarmóðurini. Alt hevur gingið væl, meðan hon hevur verið við barn, og Kári og hon gleða seg nógv. Ta seinastu vikuna hevur hon tó verið ring av smáverkjum. Men jarðarmóðurin finn- ur ikki hjartaljóðið á barn- inum hendan morgunin. Hon sendir boð eftir einum lækna, sum heldur ikki finnur tað. - Alt var sostatt í lagi....líka til tað brádliga ikki var tað meira, sigur Kári og hyggur niður. Poula og Kári verða biðin um at fara á landssjúkra- húsið. Foreldrini hjá Poulu fara við. Tey koyra sjálvi. Biltúrurin til Havnar fer stillisliga fram, og Poula og Kári minnast hann sum sera strævnan. Men vónin um, at tey á landssjúkrahúsinum fara at finna hjartaljóðið livir í teimum allar teir knapt 80 kilometrarnar suður til Havnar. - Eg haldi ikki, at vit søgdu nakað serligt. Bara, at tey nokk skuldu fara at hoyra hjartað hjá honum har, sigur Poula, sum var sera ring av verkjum, með- an tey koyrdu. Onki lív Komin til Havnar verður Poula kannað. Men heldur ikki jarðarmóðirin í Havn hevur góð boð at geva teimum. - Poula varð skannað, og har sóu vit, at har var ongin aktivitetur. Hjartað stóð púra stilt, sigur Kári og hyggur yvir á konu sína. Uppi yvir henni á veggin- um hongur ein broderað mynd. Andor stendur á, vekt, longd, dagfesting og klokkutíð. Við síðuna av myndini hongur ein tekning av lítla Andori í vøgguni á landssjúkrahúsinum. Tey greiða frá, at tað var hart at fáa slík boð, men halda kortini, at tey tá høvdu verið í óvissuni í so nógvar tímar, var tað nærum ein lætti at fáa endalig boð. - Sjálvandi var tað hart, og vit grótu nógv, siga tey tó við ein munn. Aftaná at Poula var blivin kannað, fingu tey frágreið- ing um, hvussu alt fór at ganga fyri seg. Jarðarmóð- irin segði, at tey vildu bíða eitt sindur fyri at vita, um føðingin fór at fara í gongd av sær sjálvum, tí Poula hevði nógvar verkir um hetta mundið. - Eg helt, at tað var løgið, at eg skuldi eiga hann sjálv, men í dag eri eg glað fyri tað, sigur Poula stillisliga og leggur hondina á búkin. Í góðum hondum Tað gekk nærum eitt sam- døgur, áðrenn Andor varð føddur. Klokkan 13.37 mikudagin tann 19. mai 2004 føddi Poula teirra fyrsta son. Hon fekk nógva doyving, meðan hon strídd- ist. Sjálv sigur hon, at hon ikki hugsaði so nógv um, at hann var deyður, meðan alt fór fram. - Nú vita vit ikki, hvussu tað eigur at fara fram til eina vanliga føðing, men tað mundi vera, sum tað plagar. Bara gráturin frá honum manglaði, sigur Kári. Andor varð máldur og vigaður, áðrenn Poula fekk hann í sín favn. Á lands- sjúkrahúsinum mæltu tey teimum til at geva honum navn, um tey ikki høvdu eitt. - Vit høvdu gjørt av langt áðrenn, at um vit fingu ein drong, skuldi hann eita Andor, greiðir Poula frá. Eftir pápa hennara. Hjúnini bæði hava bert gott at bera landssjúkrahús- inum og starvsfólkunum. Kári greiðir frá, at alt gekk sera professionelt fyri seg. Tey fingu einastovu at vera í, har Kári eisini kundi sova og sjúkrasystir og sálar- frøðingur vóru tøk til teirra allatíðina. - Hvørjaferð tað var vakt- arskifti, kom ein sjúkra- systir inn og presenteraði seg fyri okkum, og yvir- høvur vóru vit í góðum hondum allatíðina, eru tey bæði á einum máli um. Fingu fýra dagar Poula og Kári høvdu lítla Andor inni í stovuni hjá teimum frá mikudegi, tá hann varð føddur til leygar- dagin, tá jarðarferðin skuldi verða. - Vit ringdu norður og boðaðu familju og vinum frá, at um tey høvdu hug at koma suður at síggja hann, vóru tey vælkomin, greiða tey frá. Mong vóru tey, sum nýttu høvi til tess, og tað hevur lætt øgiliga nógv um hjá Poulu og Kára, tá tey síðani hava tosað við onnur um Andor og tað, tey vóru úti fyri. - Eg veit ikki, um eg hevði dugað at tosað við nakran av teimum, um ikki tey høvdu sæð hann, sigur Poula. Hesar fýra dagarnar komu nógv fólk á vitjan, og tað var sera kensluborið fyri tey. Onkuntíð vóru tað Poula og Kári, sum troyst- aðu gestirnar, tí tey høvdu vant seg við at síggja deyða son teirra. Men fríggjadagurin og serliga leygardagurin vóru tungir hjá teimum at koma ígjøgnum. Bara gráturi - Alt var sostatt í lagi....líka til tað brádliga ikki var tað meira ” - Tað var sum ein vanlig føðing. Bara gráturin manglaði, og vit kundu hugsað okkum at sæð eyguni á And- ori, siga Poula og Kári Poulsen úr Klaksvík, sum fyri góðum ári síðani fingu ein deyðføddan son. Um ein knappan mánað skal hon føða teirra annað barn