hósdagur 15. september 2005síða 13

Nr. 175 - 15. september 2005 13 NØVN Í VIKUNI Telefon 341800 - Fax 341801 - Fartelefon 216135 e-mail: maggi@sosialurin.fo Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. Absalon Tvørfoss úr Norðragøtu andaðist í heiminum sunnudagin 11. september, 70 ára gamal. Kistan fór úr heiminum í kirkjuna í Gøtu mikudagin klokkan 18.00. Jarðarferðin verður hósdagin klokkan 14.00. Tey, ið vilja minnast Absalon, kunna lata Kirkjuliga Missiónsfelagnum eina gávu. Konto í peningastovnunum. Charlotta Christiansen, Porkeri, andaðist mána- dagin 12. september, 95 ára gomul. Jarðarferðin verður leygardagin klokkan 14. Sungið verður úr sálmabókini. Tey, ið vilja minnast Charlottu, kunnu lata eina gávu til Missiónshúsinum í Porkeri. Saloma Frederiksen, Múli, andaðist á Norðoya Røktarheimi sunnudagin 11. september, 92 ára gomul. Kistan fer frá kapellinum hóskvøldið klokkan 18 heim í Christianskirkjuna. Jarðarferðin verður fríggjadagin klokkan 13.30 frá Christians- kirkjuni í kirkjugarðin í Norðdepli. Tey, sum vilja minnast Salomu, kunnu lata Norðoya Røktarheimi eina peningagávu. Konto í Norðoya Sparikassa. Andlát og jarðarferðir Tøkk Vit takka hjartaliga fyri sýnda samkenslu, tá okkara kæra mamma, vermamma, omma og langomma Gunnhild Sofía Johansen Klaksvík andaðist og varð jarðað. Tøkk til prest, berarar og kirkjutænarar. Tøkk fyri blómur og kransar. Tøkk til tykkum, sumf ylgdu henni til hennara seinasta hvíldarstað. Ein serstøk tøkk til tykkum á Norðoya Røktarheimi. Vegna familjuna Guðrun, Hanny, Sanna og Samaliea Er Finnbogi at hitta? – Hvør Finn- bogi, svaraði Lias í Rættará heldur hvettin á málinum. Hann stríddist við at festa tey seinastu tíðindini til kvøldsendingina á blað niðri á Bryggjubakka einaferð fyrst í sexti-árunum. Eru fleiri finnbogar har niðri á Bryggjubakka? Varð spurt í telefonini. Ja! Var svarið stutt og greitt. Har vóru nevniliga tveir finn- bogar, Finnbogi Isaksen – seinni Ísakson – og Finnbogi Johannesen. Annar tíðindamaður, annar tøkn- ingur. Báðir høvdu teir sín stóra lut í tí, sum borðreiðast skuldi fyri lurtarafjøldini. Finnbogi Ísakson kom oman á Bryggjubakka at hjálpa okkum fámentu har, meðan hann gekk í studentaskúla uppi í Hoydølum. Hans Jacob Debes, sáli, var tann fyrri ið kom at veita okkum hjálp; og tá hann fór uttanlands at lesa, spurdi Niels Juel Arge hann, um hann kundi vísa á onkran annan har uppi í Hoydølum, sum kundi vera okkum til eins góða nyttu og hann – Hans Jacob – hevði verið, var hann ikki í iva. Finnbogi Ísakson var tann rætti. Óneyðugt er at siga, at so var. Við sínum stóra hugflogi, virkisfýsni, gløggskygni og vit- borna ansi kveikti hann nýtt lív í tær heldur fábroyttu sendingar, vit fámentu evnaðu at gera. Tey 11 árini vit starvaðust saman niðri á Bryggjubakka knýttu okk- um báðar neyvt saman. Minni enn so altíð samdir. Tá serliga um politiskar spurningar ráddi, vóru vit ikki altíð á einum máli, men tá um málsligar spurningar ráddi, vóru vit tað. Samskiftið okkara millum stóð við, eftir at hvør var farin til sítt. Finnbogi í politikki. Eg verandi í útvarpinum. Mær rann altíð tíðum til hansara og frøddist mangan um tað, hann – sum fráleið royndur politikkari og røðusnillingur – dugdi at bera fram í politiskum orðaskifti á tingi. Smátøkin var hann ikki – kanska í so stórtøkin við hvørt. Tað gav at bíta, tá vit mangan hittust bæði her og har. Hvat mansevni var í honum stendur skilliga prógvað í nýtíðar politisku og mentanarsøgu okkara. Fyri okkurt um fjúrtan døgum ella trimum vikum síðan, var eg og vitjaði Finnboga og Ásu. Tá var mær dátt við. Steðgurin var stuttur, og tá eg beyð honum farvæl, bað hann meg koma niðanaftur at vitja. Tungur í huga og omansleipin leit- aði eg mær aftur til húsa heim við alra forgeingiligleika í huga. Hugs- að var nógv um teg, góða Ása. Hvíl í friði kæri vinmaður. Ívar At munur er á bygd- armálinum í Skopun og býarmálinum í Havn, fekk ein skop- uningur at sanna, tá hann skuldi hava eitt navnaskelti til bátin. BÁTARØKT Snorri Brend Skopun: - Nei, tað er einki stórvegis arbeiði vit gera. - Hetta er meiri at kalla eitt lítið vask av bátinum, sigur skopuningurin, Regin Johannesen. Týsmorgunin í farnu viku vóru hann og hin eigarin av bátinum, Arnold, í ferð við at hampa um bát teirra "Fagreklettur". Hann stóð á havnalag- num í Skopun, har Regin sjálvur var í ferð við at trýstspula bátin innan, meðan Arnold arbeiddi inni í stýrihúsinum. Teir høvdu tikið bátin upp kvøldið fyri, og vænt- aðu at hann skuldi fara á sjógv aftur seinni í vikuni. Regin var annars í ferð við at hoyggja, men terrin var lítil henda týsdagin. So teir avgjørdu bara at brúka tíðina í bátinum ístaðin fyri. Bygdarmál Teir báðir keyptu hetta tíggjumannafarið fyri fýra árum síðani frá einum manni í Havn, sum hevur havt stóran týdning fyri før- oyskt mál og føroyska mentan. - Ja, hevði hann vitað skilið um navnið á bátin- um, sigur Regin skemtiliga. Eftir at teir báðir høvdu yvirtikið bátin skuldi hann sjálvandi hava eitt navna- skelti. Hetta arbeiðið tók Regin sær av. Hann ringdi til eitt stað í Havn fyri at biðja um eitt navnaskelti til bátin. Og tað kom eisini suður nakað seinni. Tað var tástaðni, at Regin skilti, hvussu stórur munur er á bygdarmáli og býar- máli. - Her í Skopun úttala vit jú Fagriklettur sum Fagre- klettur - við denti løgdum á E'ið - uttan at eg hugsaði stórvegis um tað beint tá. - Tey hava helst eisini uppfatað navnið soleiðis, tí tá vit fingu navnaskeltið til bátin so stóð har Fagre- klettur og ikki Fagriklett- ur!, sigur Regin við brosi á kinn. Men nú skal navnið stav- ast so sum tað eigur. Sum ein part av arbeiðinum, teir nú gera, skal rætt navna- skelti setast á bátin. Hereftir eitur og stavast Fagriklettur tí Fagriklettur. Finnboga Ísakson til minnis Fagriklettur stavast við E Tøkk Hjartaliga takka vit øllum, sum sýndu samkenslu, tá kæra kona, móðir, vermóðir og omma okkara Sunneva Gaardlykke Miðvágur, vanliga nevnd Uva doyði og varð jarðað. Tøkk til prest, sangarar, kirkjutænarar og til tykkum øll, sum á ymiskan hátt hjálptu til við jarðarferðini. Eisini ein tøkk til tykkum mongu, sum hjálptu so væl til á einhvønn hátt við ervinum. Tøkk fyri blomur, kransar, heilsanir og tøkk til tykkum sum fylgdu henni til hennara seinasta hvíldarstað. Familjunnar vegna Samson Regin Johannesen ætlaði sær at hoyggja henda týsdagin í farnu viku. Men tá eingin terri var, avgjørdi hann bara at arbeiða í bátinum Mynd: Jens Kr. Vang