leygardagur 24. september 2005síða 4

4 Nr. 182 - 24. september 2005 Valdi at liva í ljósinum Eini 100 fólk vóru komin saman í bygn- inginum hjá Føroya Tele hóskvøldið at hoyra svenska sløkki- liðsmannin, Lassa Gustavsson, greiða frá um sítt lív. Eitt lív, ið er sera nógv merkt av eini arbeiðsvanlukku fyri 24 árum síðani FYRILESTUR Terji Nielsen terji@sosialurin.fo Bæði hjá pedagogum, lærar- um og fyrilestrarhaldarum er tað ofta ein lyklaspurn- ingur, hvussu man fangar áhoyrararnar, tá ið man stillar seg upp at halda ein fyrilestur ella greiða frá onkrum. Soleiðis er tó ikki hjá Lassa Gustavsson. Herviliga vanlukkan í 1981, tá ið tjúgu tons av propanga- ssi gjørdust til eld, hevur sett síni sjónligu tekin á svian, og óansæð um vit vilja góð- taka tað ella ikki, so kunnu vit ikki lata verða við at hyggja at einum manni, sum er so nógv skaddur av eldi. Lasse slapp tó betur frá van- lukkuni enn ein starvsfelagi hansara, ið lat lív. Nógv eftirspurdur Tað er Klaksvíksprestur, Hans Eiler Hammer, ið hevur fingið Lassa Gust- avsson til Føroya. Hans Eiler var á skúla í Noreg, og har hoyrdi hann um svian. Hann setti seg í samband við Lassa Gustavsson, og í samstarvi við ymiskar sponsorar bar so til at fáa nógv umbidna fyrilestrar- haldaran hendanvegin. At áhugin fyri at hoyra Lassa Gustavsson greiða frá, hvussu hann kom víð- ari í lívinum hjá sær eftir vanlukkuna, er stórur, er sjón fyri søgn. Sambært Hans Eiler Hammer vóru ikki færri enn 20.000 norð- menn til fyrilestur hjá svi- anum í fjør. Lasse Gustavsson hevði fyrilestur í Ósaskúlanum í Klaksvík mikukvøldið, og tá vóru ikki færri enn 175 fólk og lýddu á, og hós- kvøldið vóru tey gott 100 í tali í Havn. Nógv krógva seg Lasse Gustavsson er upp- runaliga útbúgvin innan evnafrøði, men eftir at hann av tilvild var fyrstur á staðnum í sambandi við eina ferðsluvanlukku í heimbýnum Gøteborg, gjørdist honum greitt, at tað rætta hjá honum var at ar- beiða við bráðfeingishjálp og menniskjum. - Ein bilur bleiv árendur, og ein ung kvinna sat føst í bilinum. Eg fór beinan veg- in til hana, og tá hoyrdi eg eisini eitt heilt lítið barn stórgræta á baksetrinum. Sum gamal skóti dugdi eg fyrstuhjálp, og eg fekk bæði kvinnuna og barnið úr bilinum, og tey komu væl frá óhappinum. Eftir at tey vóru farin avstað í sjúkra- bili, kendi eg meg mestsum í einum rúsi, og tá visti eg, hvørja leið eg skuldi ganga, greiddi Lasse Gustavsson frá á fyrilestrinum. Í Gøteborg var bygnaður- in tá tann, at fólk arbeiddu bæði sum sløkkiliðsfólk og portørar samstundis, og Lasse søkti inn á hesa út- búgving. Hann slapp inn og fór at arbeiða, men hann hevði ikki verið í yrkinum leingi, tá ið vanlukkan hendi. Lasse Gustavsson, sum var einans 24 ára gamal, tá ið hann bleiv brendur, lá á sjúkrahúsi í umleið eitt hálvt ár, men við góðari hjálp frá vinum og familjum kom hann fyri seg og valdi at liva víðari í ljósinum. - Tá eg sigi, at eg valdi at liva víðari í ljósinum, so meini eg við, at tað eru nógv, sum eru í somu støðu sum eg og hava sjónlig tekin eftir eldsskaða, ið av tí sama krógva seg og koma lítið út millum fólk. Tað vil eg ikki, og sjálvt um eg veit, at fólk hyggja nógv eftir mær, so hugsi eg ikki um tað sjálvur longur, segði Lasse Gustavsson. Vanlukkan og sjúkra- legan eftir hana gav Lassa góðar stundir at hugsa um tilveruna og meiningina við lívinum, og tað eru nakrar av hesum royndum, ið hann nú fortelur fólki frá í sam- bandi við fyrilestrar sínar.