hósdagur 26. oktober 2000síða 9

Nr. 206 - 26. oktober 2000 17 16 Nr. 206 - 26. oktober 2000 Virgar T. Dalsgaard Nógv tey flestu fólk eru tí- betur í dag eftir hálvttri›ja ára vanst‡ri farin at vamlast vi› teir maktsjúku opportu- nistarnar, sum fullveldis- sektin hevur sjó›a› saman, bæ›i í Tinganesi, í útvarpi og ikki minst sjónvarpi. Heilavaski› hevur sum hjá Milosevitj veri› mi›víst or- ganisera› úr erva. Men ta›, sum átti at givi› fólki mestu andstygd er, hvussu kyniskt fyrrverandi kompromisleysir NATO- hatarar nú royna at sleppa okkum uppí NATO uttanum donsku stjórnina og utt- anum allan kritikk frá impotentum journalistum, sum bara tiga ella geyla vi› føraranum í Tinganesi. Hetta er nevniliga so grov kúvending, at hon bara hev- ur opportunistiskar orsøkir, har er einki sakligt politiskt aftanfyri. Øll vita, at var NATO ikki ney›ugt í 1959, so er ta› hundra› fer›ir minni ney›ugt í dag! Tá var ein reellur militerur vandi – nú er eingin! Renna ørindi fyri landsgonguna Í einumhvørjum ø›rum landi høvdu slíkir politiskir or›loysingar veri› skræddir sundur av journalistum hvønn einsta dag, men okkara skrivaratrælir hava heilt fri›a› tær politisku nátthúgvurnar í Tinganesi. Seinast í 50- og fyrst í 60-árunum høvdu Atli Dam og eg saman vi› fleiri mill- um anna› ta uppgávu í Studentafelagnum í Keyp- mannahavn at skula argum- entera ímóti stalinistiskt frelstum tjó›veldismonn- um, sum allir tá søgdu seg vera NATO-fíggindar burt- urav. NATO søgdu hesir pro- fetar, var heimsins størsta politiska ólukka og mátti tí ni›urberjast sum pest! Teir umrøddu alsamt NATO sum heimsins ska›iligasta mordaraklubba! Vit a›rir vóru avgjørt ikki fegnir um Nato, men vit mettu kortini, at ta› var ney›ugt tá, tí hetta var mi›- skei›is í »kalda krígnum« og vit høvdu minni álit á alternativinum hjá »tjó›- veldiskammirátunum« eystanfyri. Men vit fingu lisi› og pá- skriva› afturfyri sum teir sosialdemokratisku revisio- nistisku svíkjarar vit vóru. Vit fingu t.d. at vita, ikki minst frá brø›runum Hoy- dal, at einhvør, sum bara tosa›i vi› ein Nato-mann ella pønsa›i uppá nakrantí› at fáa Føroyar inn í mordar- aklubban, vildi fyri ævigar tí›ir ver›a brennimerktur sum landasvíkjari, (eitt or›, sum aftur er komi› uppá móta hjá harra Høgna), kapitalistasvín og sleikj- andi ørindasveinur hjá am- erikonskum imperialistisk- um gangstaraveldi. Teir brúktu nógv onnur kelinøvn, men hesi vóru tey vanligastu. Ta› er altí› psykologiskt áhugavert at síggja, at teir, sum reelt altí› hava arbeitt móti før- oyskt/donskum áhugamál- um fyri fremmandar tjó›ir, eitt nú Noreg, Sovjetsam- veldi› ella Ísland altí› eru skjótastir at brúka or›i› landasvíkjari móti hei›ur- ligum føroyingum. Annars høvdu teir eitt ill- askriva› pubertilt speidara- bla›, sum æt Framin – í hesum klodduta tjó›veldis- organi skriva›i meginpart- urin av teimum føroysku studentum, sum høvdu álv- arsom grammatisk proble- mir og tí kompensera›u vi› at gerast tjó›veldismenn, tí sjálvandi høvdu danir skyldina av teirra kleyvar- skapi. Í næstan hvørjum bla›i trútta›u teir paroluna: NATO úr Føroyum og Før- oyar úr NATO, hetta var fyri teir allarmest áleikandi politiska mál! Vit a›rir hildu, at ta› vóru heilt onnur mál, sum leika›u á í Føroyum, eitt nú social og fíggjarlig vi›ur- skifti hjá vanliga føroyingi- num. Men nei, fyri teir var ta› Nato og bara Nato, sum taldi. Bla›stjóri á hesum ússa- liga meinigheitsbla›i var pápi fullveldi›, tá ein hin mest antiamerikanski kommunistatilbi›jarin í Keypmannahavn, nú impe- rialistiskt vælsigna›ur am- erikanskur oljuvinur, harra Kjartan Hoydal. Í bla›stjóratí› hansara var hann so revolutionerur, at hann bara lat seg síggja í fótforma›um skóm, kast- a›ari Mao-skjúrtu og skrøddum neytabrókum – í dag er hann ikki rukkutur, men gongur n‡strokin og ansaligur í nálastrípa›um citydressi, vælbusta›um le›urskóm og imperii- byggjaraslipsi, tá i› hann ikki letur seg sjónvarps- mynda í ímutum olju- hjálmi, skitnum maskin- klæ›um og strembarafægu arm í arm vi› kapitalist- inum, Poul Mohr. Gud viti, hvar teir bá›ir dálka seg? Ikki er ta› av føroyskari olju, men hvør veit, kanska amerikanskari. Mem hon kann geva baksláttur! Jú, meira enn so – okkurt broytist á mansins ævi. Hetta átti at veri› tanka- vekjandi fyri mong ung, sum hava lati› seg heila- vaska› av hesum skrupul- leysu opportunistum ikki gjøgnumsko›a› teirra maktsjúku, ja, kanska tiki› teirra nationalistisku sápu- blørur í álvara. Nú fara teir aftur avsta› til Danmarkar og nú skal alt aftur vera í loyndum, dylj- ast sum mansmor› fyri før- oysku fjøldini – hetta er naka›, teir hava lært frá kammirátunum í Wars- zawa-samgonguni. Har var alt greitt á loynifundum, so kundi fólki› ikki blanda seg uppí. Vónandi fara dan- ir ikki at eftirlíka teimum í hesum, tí hann, sum loynir bæ›i l‡gur og bluffar – og ta› er lagna Føroyinga, sum stendur uppá spæl. Men viti› eftir. Teir koma heimaftur sum teir eru van- ir, sum grátikonur, i› vena seg vi› falskari jeremiadu um, hvussu illavornir danir eru. Teir halda fram vi› at kúga, ey›ræna og merg- súgva okkum, alt me›an teir smyrja okkum av vi› 1000 kr. se›lum, sum mest detta ni›ur í túninum hjá Høgna Hoydali og Zachari- assi Wangi. Jú, víst eru danir fúlir, men teir hava bo›i› Høgna, at hann skal sleppa undan allari buking uppá f‡ra ár, men ta› vil hann heldur ikki, so honum má dáma bank. Helst er ta›, sum sagt hevur veri›, at tjó›veldismenn eru maso- chistar. Summir teirra hava jú fingi› danska »útstation- eringsvi›bót« fyri at vera millum sínar egnu. Hervaldi› av landinum Ta› er naka› av einum tig- aralopi í opportunismu frá Karsteni í 1960 til Høgna í 2000. Karstin næstan græt um, hvussu grúiligt Nato var, nú biddar Høgni um ó- keypis innivist sum óvápn- a›ur snultaralimur. Ja, skomm er lítil í hesum monnum. Henda ábyrgdarleysa og púra ógrunda›a Nato-kú- vending, nú tái› militeri vandin at kalla heilt er burt- ur, kann einans finna grundarlag í teirra privata endamáli, og ta› er í mark- leysari egoismu at noy›a eina anakronistiska og av- gjørt óynskta fullveldis- skipan ni›ur yvir sakleysar landsmenn, i› ikki skoyta um teirra óhugnaliga ørvit- isveldi, hóast ta› ver›ur vælpakka› inn í tøvdar, úts- litnar og avolda›ar natio- nalar flosklar. Hesir diktatorisku høv- u›kambar hava, sum ein javna›arma›ur tók til í 70- árunum, bara okkara ney›- ars plága›a fø›iland sum hobby. Teirra »fø›ilands- alskur« er óekta›ur, larm- andi og innantómur. Hartarbei›andi føroyskar kvinnur og menn, sum strí›ast fyri at fáa endarnar at røkka saman, hava ikki uppibori› at ver›a reducer- a›i til politiskt ítriv hjá for- kela›um mammudreingj- um, sum hava fingi› ó- keypis útbúgving í Dan- mark, og nú ikki unna ø›r- um føroyingum ella kom- andi ættarli›um at fáa somu rættindi. Vi› undantaki av teimum, sum Høgni og sjónvarpi› hava heilavask- a› og manipulera›, so veit alt Føroya fólk væl, at ta› er gerandislagnan hjá teim- um, sum telva› ver›ur um, og sum hesir steinøru menn brúka sum innsats í teirra vitleysa roulettspæli. Teir eru 100% líkagla›ir vi› landi› og fólki›, nei fyri teir eru onnur bara am- bo› fyri maktsjúku, havi- sjúku og privatar ambitión- ir. Og teir eru fornerma›ir, ógvuliga firtnir vi› fólki› um, at teir ikki vilja vita av teirra ótespiliga Hoydals- veldi. Og vil tjó›in ikki sum teir, so vilja teir helst hava skift fólki› út, eins og Bert Brecht helt fyri á sinni. Tí teir eru totaliterir menn, sum ikki nakrantí› vilja gó›kenna demokrat- iska mannagongd. Lat okkum minnst til, at meirilutin av hesum høvu›- kambum vóru vi› at selja sína tjó›veldissál og Før- oyar til eitt diktatoriskt bøl- mannast‡ri eystanfyri – nú eru teir í fer› vi› at velja okkum til NATO. Ófatuligt, at tolna føroyska tjó›in finnur seg í tí. Krage søger mage Teir vita væl, at grova Nat- osviki› kann ongantí› verj- ast vi› sakligum argument- um – hetta er jú or›loysing og ósømuligt svik móti øll- um lyftum. So nú roynir Høgni Hoydal í argument- ney› síni at verja seg vi›, at teir ætla sær uppí eina ser- liga fri›ardeild av NATO, sum eitur Partnership for Peace. Høgni roynir at billa fólki inn, at menn brúka ikki vápn í hesi deild, bara brókatøk. Hetta ljó›ar jú vakurt, ein serligur militer- ur fri›arkrókur, har menn mest spæla kort í tí annars brutalu militeru samgong- uni. Men hvussu fri›arligir eru nú hesir, sum hava fing- i› serstatus og sum Høgni so fegin vil inn saman vi›? Jú, rætt er gitt – hesin kortbklubbi eru allir ófri›- arkropparnir úr Warszawa- gonguni – teir »gomlu kammirátarnir« hjá fe›gu- num Hoydal inntil 1989, tá- i› teir duttu oman av Ber- lin-múrinum. Me›an Pól- land, Rumenia, Tjekkia, Baltisku londini, Bulgaria o.s.fr. flestøll hava fingi› n‡ggjan politiskan yvir- bygning, so er tann militeri – stórt sæ› tann sami. Nakrir fáir officerar eru, men flestu bartrogini úr gomlu Warszawa-gonguni sita enn í lei›andi størvum, m.a. í Partnership for Peace, har Høgni nú vil inn at snulta. Me›an hinir gjalda og eru alvápna›ir – ætla Arnfinnur og Høgni sær inn sum gratistar vi› berum nevum! Kann naka› karaktiserast sum ein mord- araklubbi, so er ta› felags- skapurin, Partnership for Peace vi› øllum teimum gomlu kaldakrígsmonn- unum. Ta› er ein nossligur drongur, sum vil dragsa føroyingar inn í eitt so sp‡ggiligt selskap. Men fyri Hoydalsmenninar og a›rar kommunistiskar tjó›- veldisleivdir vil ta› vera eitt kærkomi› høvi til at hálsfevnast aftur vi› øllum teir gomlu kammirátunum frá køldu krígstí›ini. Væl- gagnist føroyingum, um teir troysta sær at vera sam- an vi› slíkum yvirgangs- kroppum. Nei, vegna tess og tess- vegna, at øll militerstø›a í Nor›ureuropa í dag er fundamentalt ø›rvísi, mega vit taka ta gomlu Frama- paroluna fram og siga, at nú og fyrst nú er skil í henni: nú má Nato úr Føroyum og Danmark/Føroyar úr Nato. Í Mjørkadali slø›ist helst enn onkur dani, sum hev›i veri› rørdur um at sloppi› at drukki› Natoskál vi› Hoydalsmonnum. Hev›i pápi mín uppliva›, at tjó›veldismenn, enntá Hoydalsmenn hætta›u sær at søkja innliman í eina Nato-kliku, so hev›i hann, sum hann plagdi, tiki› til George Orwell, sum sar- kastiskt næstan skriva›i skránna hjá tjó›veldis- flokkinum, hesi andstyggi- ligu sekt: Kríggj er fri›ur. Svart er hvítt. Hatur er kærleiki! Og vit kundu lagt afturat: Høgni, Arnfinnur og Zacharias Wang eru rættsikta›ir. Hetta eru dogmini, sum henda vitleysa landsgonga er basera› uppá. Er ta› løgi›, at menn á donskum arbei›splássum nevna hesar bá›ar láturligu figurarnar, Høgna og Arn- finn fyri Gøg & Gokke? Eitt er, at teir eru rukkur og ikki vita av tí sjálvir, men verri er, at teir gera hampa- føroyingum fyri skommum. Hesir hjálparleysu amatørar og teirra ússaliga st‡ri fer skjótt yvir í søguna sum ó- vitast‡ri›, sum eingin, – heldur ikki teirra egnu – kundu taka í álvara. VI‹MERKINGAR Sosialur íbú›arpoli tikkur Jónas Johnsson valevni hjá Sjálvst‡risflokkinum Føroyingar eru eftirbát- ar í sosialum íbú›arpol- itikki. Vit eiga at byggja rørslugó›ar íbú›ir, ser- liga smáar vi› eittans verilsi. Tørvur er eisini á størri og bíligum rørslugó›um íbú›um, men tær minstu eiga vit í løtuni heilt víst at ra›festa høgt ella hægst. Eitt a›almál vi› mini-íbú›unum er, at húsaleigan skal vera so lág sum yvirhøvur gjør- ligt og helst undir ein tri›ing av fólkapensjón- ini. Tær ver›a mótvekt móti teimum alt ov høgu leigunum í Havn. Nógv fólk í øllum aldri kundu hugsa› sær slíka íbú› – eingin ivi kann vera um ta›! Stak- ir tilflytarar, breka›, pør, sum ikki krevja ta› stóra plássi›. Helst er brúk fyri fleiri hundra› í kommununi. Tær ver›a lættar at selja og at leiga út. Tær fara sum heitt brey›. Ta› er bert at hyggja í blø›ini undir l‡singunum um kømur og smáar íbú›ir – og tær vísa bert toppin á fjallinum. Íbú›irnar hava stórar fyrimunir fyri byggi- kostna› og spardum øki at ver›a samanbygdar. Í rakstrinum spara heitir veggir hita. Bert eitt tak er at røkja til fleiri íbú›ir. Um lendi› hósk- ar, kunnu íbú›ir eisini setast omaná. Treytin er slætt tún frá hur til koyriveg. Fyri ein part skal kommunan blíva vi› at eiga lendi›. Íbú›irnar á kommunalum lendi ver›a at rokna sum kommunalar sosialar í- bú›ir. Tær skulu ikki arvast, seljast ella latast ø›rum leigara uttan vi› kommununi sum millu- manni. Kommunan av- ger hvør næsti eigari ella leigair ver›ur. Yvirskipa› skal kommunan tó alla tí› mi›a eftir, at tann sosi- ali parturin fyllir sum minst og tann sjálv- hjálpni frí markna›urin fyllir sum mest – sjálv- andi ta›. Ta› er ikki at skilja, hví ein slík ætlan ikki er sjósett fyri langari tí› sí›ani. Kommunan eig- ur at avseta og byggi- búgva grundstykkir til slíkar og a›rar íbú›ir sum skjótast í allari kommununi, líka av Argjum og nor›ur í Sundini. Hvussu fara Hoydalsneytar at trívast í »Mordaraklubbanum«? B‡urin og børnini Jóannes Eidesgaard Tú yvirraskar meg fer› eft- ir fer› Høgni Hoydal! Eg hev›i ongantí› trú›, at ta› skuldi bera til at snara og leggja fólki or› í munnin í tann mun, sum tú so meistarliga megnar. Hugsa bara um seinastu grein tína, har tú so sáttar- semjanndi í byrjanani legg- ur fyri vi› at siga vi› meg, at nú mugu vit tosa saman sum vir›iligir menn fyri sí›an í endanum í somu grein at leggja meg undir bæ›i líkt og ólikt alt frá landasviki til undanstøkk- ing, tó uttan at brúka tey røttu heitini. Hetta eitur á einum fínum or›i "mani- pulatión". Og hvat persónligum á- lopum vi›víkur, so gongur ikki dagur frá Gudi, at Jó- annes Eidesgaard ikki fær eitt persónligt álop og bak- bit fyri og anna› eftir av teimum, sum sita vi› "Gamaliels" føtur, Nú rí›ur sjálvt tú lágt, Høgni Hoydal. Tú byrja›i vi› reistari pannu og stolt- um málum, men nú er alt vent á høvdi›. Frá vøkrum formuleringum um polit- iskt frælsi, so liggur tú nú mitt í politiska dunnu- hylinum og blakar vi› runu. Tú veitst fullvæl, hvar tú hevur meg, og hvar tú hev- ur Føroya Javna›arflokk í ríkisrættarliga spurningi- num. Men tá tú ikki kann brúka hetta til egnan fyri- muns, so leggur tú mær og flokkinum onnur motivir til. Hetta er ótrúliga lágt og líti› vir›iligt fyri ein mann, sum hevur sett sær sum mál at lei›a tjó›ina gjøgnum loysingina. Hetta er mani- pulatión og villei›ing í stórum stíli. Ta› kann bert takast sum prógv um, at umframt navnframar fólkafloks- menn, so hevur sjálvt tú nú eftir øllum at døma eisini mist trúnna, og so er um at gera at fáa onkran heilt annan at standa vi› skuldini. Nei, Høgni Hoydal. Tak stø›una sum ein ma›ur. Lat vera vi› at renna til ym- iskar serfrø›ingar í sjálv- fylgiligheitum bert fyri at snara tosi› inn á naka› heilt anna›. Tú hevur møguleik- an fyri tínum fullveldi, men opinbart torir tú ikki at taka av teimum treytum, sum fylgja vi›. Ta› er sum so eisini ein erlig søk, men so kundi tú fari› út og sagt ta›, heldur enn at leggja meg undir landsska›iligt virksemi. Fyri okkum at síggja er bur›urin fullgingin, men tit tora ikki á soppin. Men hvørki eg ella Javna›ar- flokkurin eigur barni›, so standi› nú vi› tykkara ger›ir. Gó›i Høgni Hoydal. Javna›arflokkurin hevur sítt bo›. Ta› er eitt bo›, sum tú ikki tekur undir vi›, men ta› gerst ikki vi› og er eisini í lagi, tí vit kunna heldur ikki gó›taka títt bo› um eina loysing. Hetta eru vanligar treytir í politikki, og tær mugu vit liva vi›. Tú hevur nú tína roynd- artí› til at vísa, um ta›, sum vit heldur skemtandi hava kalla› tykkara sandkassa- projekt, ber bo› í b‡ ella ei. Gongur ta›, so veitst tú utt- an at ivast, hvør i› skal hava hei›urin, men gongur ta› ikki, so tak tá eisini á- byrgdina, heldur enn at turka alt av uppá mín per- són ella uppá Javna›ar- flokkin. Ver›ur bo› eftir Javna›- arflokkinum og okkara uppskoti til eina sjálvst‡ris- lóg, so eru vit til dystin fús, men fyribils eiga tú og samgongan næsta leik. Ta› áhugaverda vi› øllu- m teimum trupulleikum, sum tú og Tjó›veldisflokk- urin eru so upptiknir av — okkara identiteti, okkara máli, okkara tjó›arstatus og okkara møguleikum á al- tjó›a leikpallinum - ja, har hava vit eisini loysnirnar. Okkara uppskot um eina sjálvst‡risalóg gevur ok- kum svarini, vit hava brúk fyri. "Keine hexerei, nur be- hendigkeit." VI‹MERKINGAR Ró nú, Høgni Hoydal Schumann Hjaltalin, b‡rá›slimur og valevni fyri Sambandsflokkin Í Føroyum hevur ta› ikki veri› nakar grei›ur skiln- a›ur millum vinnulív og so ta› almenna. Um vit bert hyggja nøkur fáa ár aftur í tí›ina so var ta› ein stór samanblanding millum landskassan og vinnulívi›, at landskassin í veruleikanum fór á heysin. Ta› sama hevur gjørt seg galdandi fyri fleiri av kommunu kassu- num. Fleiri av hesum kommunum hava sett pengar í skip og virkir sum ongin annar hev›i sett eina krónu í. Orsaka› av hesum eru hesar kommunur í dag at kalla framvegis undir umsit- ing. Ta› mugu ver›a vann- tøtt skottir millum vinnu- lív og kommunukassan. Kommunan skal ikki seta pening í vinnuvirkir. Kommununar leiklutir í samband vi› vinnulívi› er at skapa fortreytir fyri at vinnan skal hava bestu umstø›ur at virka undir, solei›is at havnavi›ur- skifti vegir og samfer›sl- an annars er á so høgum stø›i sum gjørligt. Ansast má eftir at kommunan ikki leggur foringar í veg- in fyri tí vinnuliga. Ta› er ein royndur lut- ur, at nógv tann stórsti parturin av tí almenna virkseminum liggur í Tórshavnar Kommunu. Hetta má ikki gera ta›, at b‡rá›i› so leggur seg aft- urá og gloymir, at ta› privata virksemi er og skal ver›a ta› berandi. Vinnulívi› og b‡- rá›spolitikkum Páll Petersen b‡rá›slimur fyri Fólkaflokkin Gott Leivur Hansen, at tú nú er áhuga›ur í Kaldbaksmálum. Hesi seinastu 4 árini eg havi siti› í teknisku nevnd, hevur eitt av málu- num í nevndini veri› skúlagøta frá inni á Fløtum og út til skúlan, hettar hevur veri› fleiri fer›ir fyri, fyrst og fremst í Kaldbaksnevndin og í teknisku nevnd, og vit hav nakrar fer›ir havty fund vi› Landsverkfrø›- ingin, uttan úrslit. Men nú hava vit so fingi› bo› frá L.V. AT nú kann gøta gerast, ikki dugi eg at síggja, at tú Leivur hevur gjørt naka› fyri, at hetta kundi gerast veruleiki. Ta› uppskot i› kom frá Kaldbaksnevnd- ini, íbúgvarunum og mær, bleiv kolldømt av Leivuri og Ronald sum bá›ir sita sum limir í Kaldbaksnevndini. Alla hesa tí› havi eg einsamallur av 5 limum í teknisku nevnd tiki› und- ir vi› uppskotinum frá Kaldbaks fólki, tó undan- tiki› seinastu fer› hettar var fyri í teknisku nevnd, tá vóru 2 av 5 limum sum tóku undir vi› uppskoti- num, og var ta› Schu- mann Hjartalin og eg sjálvur. So tú Leivur skal ikki pynta teg vi› hasum fja›- rinum, tí tú veitst at hasar fja›rarnar eigur tú ikki. Betur seint enn ongantí›! Jógvan Arge valevni tjó›veldisfloksins til b‡rá›svali› í Havn Børn hava onki ansingar- pláss, og foreldur sleppa ikki til arbei›is. Solei›is var stø›an und- an seinasta b‡rá›svali, og solei›is er stø›an fram- vegis, tó at nøkur tøk eru tikin. Í flestu førum arbei›a bæ›i foreldrini úti, tí ta› er ney›ugt fyri at fáa endarnar at røkka saman, og tí tey vilja brúka síni evnir á ar- bei›smarkna›inum. At bjó›a mammum arbei›i heima sum ansarar hjá sín- um egnu børnum og ø›rum er í mongum førum ein undirmeting av teirra ambi- tiónum. Í dag er ta› ikki fremsta ynski› hjá ungum kvinnum vi› gó›ari útbúgving at ganga heima. Tær vilja út at arbei›a. Kommununi áligg- ur tí at skapa fortreytir fyri, at tann gó›a arbei›smegi, sum ikki sleppur til ar- bei›is orsaka› av vantandi ansingarplássum, ver›ur aktivera›. Sum skjótast má gerast ein heildarætlan fyri, hvat slag av stovnum hóskar best til tørvin, hvussu nógv ansingarpláss skulu vera á stovnunum, nær teir skulu standa lidnir, hvussu nógv teir skulu kosta, og hvussu nógv ansingarpláss komm- unan er før fyri at útvega. Ver›ur ta› ov miki› hjá kommununi einsamallari fíggjarliga og í a›rar mátar at útvega og byggja ansing- arstovnar til komin og kom- andi børn á bí›ilista, mugu a›rir møguleikar takast vi› í myndina. Ongin ivi er um, at stórar fyritøkur og stovnar í høvu›ssta›num fyri sína egnu skyld vilja gera sítt til at loysa ansingartrupulleik- an. Hesin møguleikin og a›rir vi› skula takast vi› í eina heildarætlan. Tann ófrávíkiliga fyri- treyt má altí› vera, at peda- gogiski førleikin ver›ur virdur. Allir partar ver›a vinn- arar, um ansingartrupul- leikarnir ver›a loystir. Ungar barnafamiljur fara at trívast betur og ver›a betur fyri fíggjarliga. Arbei›s- plássini fáa fleiri dugnalig starvsfólk á lønarlistan. Kommunan fær meira inn í skatti. Og børnini sleppa at menna seg saman vi› ø›r- um børnum. Sostatt eiga øll at taka lógvatak saman um at loysa ansingartrupulleikarnar hjá børnunum í kommununi. Rom var› ikki bygdur eftir einum degi og ta› ver›a barnagar›ar og vøggustovur í Havn heldur ikki. Men tú kanst taka stór stig framá, um tú leggur teg eftir at skunda mest møgu- ligt undir ra›festing og peningajáttan til endamál- i›. X vi› E Leivur Hansen, borgarstjóri Ta› frøir okkum í b‡rá›- num stórliga at hoyra, at landsst‡risma›urin í sam- fer›slumálum, Bjarni Djur- holm, hevur sett pening av á fíggjarlógaruppskotinum fyri næsta ár til fer›slu- trygdartiltøk á landsvegum kring um í landinum, m.a. á Hvítanesvegnum uppi vi› omankoyringina til bygdina. Júst ótryggu fer›slu- vi›urskiftini hjá Hvítanes- børnum á hesum vegamóti (á veg til og úr Hoyvíkar skúla) hava mangan veri› umrødd í Hvítanesnevndini og teknisku nevnd hjá b‡- rá›num. Fleiri fundir hava eisini veri› vi› Landsverkfrø›- ingin um máli›, og semja er um, hvussu trupulleikin skal loysast - nevniliga vi› eini smogu undir vegnum og eini gongubreyt ni›an til Vegin Langa. Afturvendandi trupul- leikin hevur tó altí› veri›, at peningur ikki hevur veri› tøkur til endamáli›. B‡rá›i› heitti fyrr í ár á landsst‡ri› og løgtingi› um at hava hesi vi›urskifti í huga í sambandi vi› fíggj- arlógarvi›ger›ina fyri næsta ár, og ta› gle›iliga er altso hent, at áheitanin nú er tikin til eftirtektar. Ta› siga vit tykkum enn eina fer› tøkk fyri! Tøkk til Bjarna