fríggjadagur 18. november 2005síða 16

16 Nr. 222 - 18. november 2005 Fyrsta innleiðandi umfar í Gbob kapp­ ingini gjørdist eitt lunk­að upplivilsi, sum ikki bjóðaði okk­um nakrar eina­standandi fram­ førslur. Lama Sea, Moja, Frostbit, The Dreams, Týr og Synarchy vóru bólk­ar­ nir, sum spældu seg til rættin at luttaka í tjóðarfinaluni leyg­ar­ kvøldið Tónleikakapping Rókur Jákupsson Jakobsen rokur@sosialurin.fo Mentunarhúsið var heldur deyðligt í gjár. Har var ikki gjørt nakað serligt burturúr at prýða hølini, og fólk tóktust ikki ordiliga at vita, hvussu tey skuldu uppføra seg. Har mátti líka sum ein kollektivur dialogur til, áðrenn stemningurin loysnaði eitt sindur, men ásk­ oð­arafjøldin kom ongantíð upp á hæddirnir, sum hesir bólkarnir hava uppiborðið. Generelt var ljóðið rættiliga óruddiligt, men tað gjørdi ongan bilsnan, tí bólkarnir høvdu ikki nakrar ljóðroyndir áðrenn konsertina. Heilir 12 bólkar luttóku í kappingi í gjár, og eg fari at royna at skriva eitt lítið brot um hvønn teirra. Fyrsti bólkur á pallin var Purpur. Tey lýsa teirra tón­ leik sum kristnan, melo­di­ øs­an rokk, og tað er heldur ikki langt við síðunar av. Tó kann ein kjakast um tað mel­odiska elementið, tí mín upp­fatan av teirra tónleiki er at melodiirnir eru at finna í gitt­arlinjunum heldur enn í sang­linjunum. Tá ið hugsað verður um, at bólkurin var stovnaður í 2005, kunnu vit siga at teirra fram­førsla var ók. Har var ikki nógv hjá dómarinum at fara eftir, tí at tey høvdu ikki so nógv “egið” í sínum tón­leiki. Men Purpur spældi fínt, og gav okkum eina fína byrj­an uppá eitt spennandi kvøld. Og so komu stóru favo­ ritt­arnir á pallin. Nógv vænta sær nógv av Lama Sea, og hetta er merkisvert tá ið hugsað verður um, at bólk­urin ikki er so gamal. Lama Sea komu brestandi inn í okkara tónaverð til und­anfarna Prix Føroyar, og úrslitið gjørdist at teir nú mugu røkja favorittrolluna. Um teir vóru nervøsir at byrja við, veit eg ikki, men teir vóru rættiliga spakir í fyrst­uni. Teir løgdu heldur frið­arliga út, men útloystu so orku­bumbuna í okkara andlit við næsta lagnum. Teir eru feit­ir at hyggja at, tí teir hava eina tjekkaða “her komi eg”- ati­tydu. Og so er tónleikurin eis­ini heilt ótrúliga stuttligur og hendingarríkur at lurta eft­ir. Teir komu væl frá teirra framførðslu, sjálvt um eg onkuntíð saknaði eitt sindur meir av konsentratión í spælingini. Har vóru nakrir smærri feilir, og onkrar pass­ ag­ir sótu ikki so væl, sum man kundi ynskt sær. Almost Perfect er ein trio. Teir fingu eina langt frá Almost Perfect byrjan, við at oyðileggja tann eina gitt­arin. Hetta seinkaði teirra fram­ førðslu nakað, men skjótt kom ein gittarleikari og bjóð­ aði sær at lána teimum sín gitt­ara. Men so komu teir í sving, og hetta var ein fitt fram­førðsla av friðarligum tón­leiki. Tað var trupult hjá teim­um at spæla “tight”, tí tónleikurin var so mikið frið­arligur, at áskoðarirnir hoyrd­ist minst líka væl sum teir. Teir spældu bara eitt lag, men har var materiali til nógv løg í hesum eina, tí at har vóru so nógv ymisk stykkir. Hjalti í brynju Vanligi gittarleikarin hjá Týr er Terji Skibenes, men hann var sjúkur í gjár, og tískil mátti maður koma í manns stað. Og loysnin gjørdist legendariski Hjalti Joensen. Týr góvu Hjalta eina brynju, og so bumbaðu teir tónleikin í 5. gear. Teir spældu bara eittans (langt) lag, og tað var “Ramund hin unge”. Ljóðið var ørkymlandi hjá Týr, tí at tú hoyrdi bara gittararnar frá pallinum, og tað er nógv ov spakuligt. Men so við og við, gjørdist ljóðið frægari, og tá kundi tú betur konsentrera teg um tónleikin. Týr var fyrsti bólkurin sum spældi ordi­liga væl. Teir eru væl sam­anspældur (hóast Hjalti bara er avloysari), og teir hava eitt heilstoypt konsept, sum er ógviliga polerað. Hjalti hevur tó ein heilt annan stíl enn Terji Skipenes. Hann hev­ur eitt rundari, bleytari ljóð, men hóast tað so var hann ein perfektur avloysari. Tað var ongin ivi um, at Týr skuldu aftur á pallin leyg­ar­ kvøld­ið. Frostbit er ein bólkur úr Eyst­uroynni. Og sum eg havi verið inni á áður, so er tað ein bólkur sum tók Click­haze´ianska ljóðið til sín. Tey spæla hetta slagið av tónleiki, har tú skalt flóta omanfyri skýggini og droyma teg inn í ørkymlandi, vakr­ar støður. Fyri meg, eru Frostbit alt ov nógv in­spireraði av bólkunum norð­anífrá. Tú hoyrir alt ov nógv elementir úr Cickhaze tíð­ini, og hetta er keðiligt, tí hend­an kritikkin fingu tey eis­ini til undanfarna Prix. Kanska vilja tey ikki flyta seg frá hasum mátanum at spæla uppá, og tað er eisini fair, men tey mugu arbeiða uppá at finna okkurt egið í tónleikinum, tí sum nú er, er tónleikurin og lindið alt ov pátikið. Tey spæla ann­ ars útmerkað, men har var onki sum skaraði framúr hjá teimum. Melodiirnir vóru bygdir á laaaaangar sang­ strof­ur, og hetta gjørdist sera troytt­andi í longdini. TME skrivaðu søgu. Tað er ein bólkur úr Hvalvík, og tað er ikki á hvørjum degi, at vit upplivað tónleik hað­ani. Tað hoyrdist at tón­ leikurin var rættiliga fersk­ ur, og hevði havt gott av at fingið nakrar vikur aft­ ur­at í venjingarhølunum. Men tað er at frøðast um, at hvalvíkingar eru fanir at blanda seg á føroyska tón­ leikapallinum. Og so komu The Dreams á pallin. Frammanundan vóru teir skýrdir at verða favo­rittar at vinna seg í tjóð­arfinaluna, og tá ið teir Global Battle of the Bands: Favorittarnir vunnu