fríggjadagur 18. november 2005síða 17

Nr. 222 - 18. november 2005 17 fóru av pallinum, var tað so sanniliga eisini uppá sítt pláss at kalla teir favorittar. Teirra tónleikur er ógviliga stíl­reinur. Teir spæla eitt nú­tímans slag av teen/punk/ rock sum vit kenna tað frá bólkum sum Grenn Day. Tó haldi eg meg hoyra eitt ávíst persónligt “touch” í The Dreams, og tað frøði mítt hjarta. Teir eru heilt ein­falt klassi! Teir virka sum um teir eru í góðari venjing, smá­ lut­irnir sita væl, og um man skal tosa um ein bólk við al­tjóða “apeal”, so munnu The Dreams verða eitt av okk­ara bestu boðum uppá tað. Moja er sokallaður super­ bólk­ur. Tey hava føroyskar heims­stjørnur sum manning, og tískil vóru tey mett at verða ein upplagdur kandidatur at vinna seg í tjóðarfinaluna. Og tey skuffaðu ikki. Or­kestrið svingaði sera væl, og sangarinnurnar sungu sera væl. So hetta burdi verið “piece of cake” hjá teimum. Og tað var tað eis­ini. Uttan at fáa nakað í kók, spældu tey seg trygt inn í tjóð­arfinaluna. Sjálvur haldi eg, at løgini vóru eitt sindur 80´araslig, so eg loyvi mær at ivast í, um hetta er ein bólk­ur, ið vit skulu rokna við fer at vinna seg allan vegin til London. Tað var ógviliga trygt og pent, og gjørdist meir ella minnið ófarligt. Eg sakn­aði eitt sindur av einum broddi, sum gav tónleikinum ein greiðari samleika. Singer/songwriter stílurin verð­ur nógv spældur fyri tíð­ ina. Og Lív Hansen er spælur tón­leik frá tí traditiónini. Henn­ara framførðsla var ógvu­liga intim. Lív tekur seg væl út á pallinum, og hon hevur okkurt yvir sær, sum ger at ein trýr uppá tað ið hon sigur. Hennara bleyti, eymi tónleikur er væl skriv­ að­ur, og hon syngur teir eis­ini sera væl og inniligt. Or­kestreringin av fyrsta lag­num var tíðanverri ikki góð. Bólkuri spældi alt ov hart uppímóti hennara rødd, og hetta ørkymlaði ikki sørt. Tó gjørdu teir (saman við ljóðmanninum) alt gott aft­ ur í næsta lagi. Hetta er eitt eina­standandi lag, nokk tað besta á kvøldinum! At Lív ikki var vald at koma víðari, irriterar meg, tí at hon er eitt ordans talent, sum so sanniliga hevði kunna tik­ið plássið hjá onkum av hinum bólk­un­um í tjóðarfinaluni. Synarchy eru ein rokkbólkur, sum bara koyrur frameftir. Ljóðið hjá teimum er milt sagt rótut og órudd­ iligt, men teir eru stuttligir at upplivað, og teir hava nógv uppá hjarta. Men teir spæla ikki ser­liga væl, og burdu hugsa meiri um samanspæli, tí tað hevði lyft teirra tónleik á eitt heilt annað støð­ið. Eg hevði ilt við at hoyra løgini fyri larmi. Og tað kann ikki vera meiningin, ha? At enda kom ein nýggjur bólkur á pallin. Bólkurin Non Sence er av Eiði, og teir spæla rokk. Stílurin var rættiliga difusur – teir leita helst enn eftir tí rætta soundinum, men tað hoyrdist á teimum, at teir hava potentiali til at gerast góð­ ir. Teir spæla sum ein trio, og tað er rættiliga torført at fylla ljóð­mynd­ina út sum ein trio, og eisini krev­ur tað ótrúliga nógv av teimum ein­ støku tónleikarunum. Men tað sá ikki út til at nerva Non Sence, sum bara koyrdu á. Og teir gjørdi tað fínt. Nú var bara eftir at fáa at vita hvør ið var komin víðari, og hvør ið ikki slapp at luttaka í tjóð­ar­fin­al­uni. Teir flestu bólkarnir vóru upp­lagdir, og tá ið vit fingu at vita at Lama Sea, Týr, Frostbit, The Dreams, Moja og Synarchy komu víðari, var tað ikki eitt so øði­liga stórt yvirraskilisi. Tó haldi eg persónliga at Lív Hansen skuldi átt tað eina plássið. Eg gleði meg at hoyra meira frá henni. Javnstøðan hevur tað gott Hóskvøldið vóru 12 bólkar á pallinum. Og ofta hevur ver­ið kjakast um, at tað eru ov fá konufólk sum spæla tón­leik í Føroyum. Men í gjár upplivdu vit nakað deiligt. 6 kvinnur vóru á pallinum og sungu. Laila Hansen, Bar­bara Carlsen og Vanja Justinusen sungu í Moja, Lív Hansen syngur sjálvandi við Lív Hansen, Tor­fríð Arnfríðardóttir syngur í Purpur og Carla Martha Jos­en­ i­us syngur í Frostbit. Felags fyri allar kvinnurnar er, at tær allar syngja. Vón­andi fara vit skjótt at síggja tær spæla uppá bass, trumm­ur ella gittar. Mynd: Ning Mynd: Ning Mynd: Ning Mynd: Ning Myndir: Ning