fríggjadagur 13. januar 2006síða 17

Nr. 10 - 13. januar 2006 17 út úr donsku lívmóðrini. Høgna hóvar sjálvandi ikki nýkomnu støðuna, tað verður yvir hansara lík og floksins, at kolonistøðan verður formelt knæsett í al- tjóða samfelagnum. Eitt afturstig, sum ongin rætt- skikkaður republikanari kann taka undir við. Tað vistu vit eisini framman- undan. Tí tykiskt tað ør- kymlandi, at bara hendan kenda og klassiska stríðsás- in skuldi gerast meginfeltið í tíðindaflutninginum um hetta viðbrekna mál. Hvar er Fólkaflokkurin, Radikalt Sjálvstýrið, vorðin av í øllum meldrinum? Fyri sjálvstýrisfólkið í Føroyum er tað hann, sum er avgerandi parturin í tí, ið nú hendir, ella ikki hendir, í føroyskum sjálvstýrisstríði. Ikki hoyggjaríið og ósemj- urnar hjá Eidesgaard og Hoydal. Kallsberg kagaði undan hjalsvegginum eina løtu í tjaksendingunum, men tað var týðuligt, at hann ikki so frætt sum hevði lisið donsku fráboð- anina, sum hann sjálvur hevur atkvøtt ígjøgnum á Føroya Løgtingi, og sum nú er endað sum altjóða stað- festing um okkara avmark- ingar í millumtjóða sam- starvi. Táið hann so royndi seg við fintuni um, hvussu stóra ávirkan hann hevði á danskan politikk sum fólk- atingsmaður, fekk Hoydal sjálvandi ikki hildið sær, hann fekk láturkrampa. Hostaði sum ein nikotin- urga. Standandi skemti- søgan á Christiansborg er jú, at ein fólkatingsmaður í konservativa tingbólkinum nú ein dagin, eitt ár eftir valið, spurdi ein av norður- atlantisku mandatunum eft- ir, nær Lisbeth L. Petersen mundi fara at vísa seg aftur á Danatingi, um nakað álv- arsligt mundi vera hent henni, nú hon ikki hevði verið at sæð harniðri so- leingi. Táið hann fekk at vita veruligu søguna, og at viðkomandi sum var vald- ur, fyri ári síðani, var limur í hansara egna tingbólki, mundi sarkastiski láturin ongan endan fingið. Hann kundi bara taka undir við Finnboga Ísakson, sála, sum einaferð skrivaði, at fólkatingsmenninir hjá Fólkaflokkinum ikki tíma at møta á Fólkatingi fyrr- enn skrivstovudamurnar ringja og boða frá, at post- kassarnar eru so á tremur við pappírum, at teir noyð- ast at gera ein svipptúr til ríkisins metropol, um ikki annað, so fyri at sortera í pappírsrúgvunum. Lítil hjálp er eisini at heinta í donskum skrivara, sum ikki skilir føroyska málið. Danir eru heimsmeistarar í imperialismu. Høvdu ikki áneyðir at samráðast um hvørki yvirtøkulóg ella utt- anríkispolitiskar heimildir. Serveraðu alt á einum fati, spældu hund við Eides- gaard niðri í Keypmanna- havn og trýstu hann og samgonguna, harvið eisini Fólkaflokkin, at atkvøðu fólkatingslógirnar ígjøgn- um á Føroya Løgtingi, og tá var hundurin ikki bara hálvbardur, hann var av- bardur. Anfinn Kallsberg segði, at hetta var hansara lívsverk, sum nú var vorðið veruleiki. Samstundis be- dýraði hann, sjálvandi fyri at kyrra hin meira revoluti- onera veingin í flokkinum, at føroyska uppskotið og føroysku viðmerkingarnar vóru allur sannleikin í hes- um álvaramáli. Sjálvandi ignoreraðu danir hendan glantrileikin hjá radikalu sjálvstýrarunum totalt. Hvat skuldu teir brúka hetta fjantið til, sum bara var ætl- að illtonktum fólkafloks- monnum, soleiðis at teir ikki í ovursinni skuldu leypa framav. Teir høvdu fingið tað teir ætlaðu og skuldu, og í bráðskundi boðaðu teir Coffi Annan frá, at m. a. Fólkaflokkurin endaliga hevði givin skarvin yvir í føroyskum sjálvstýrisstrevi, meira enn hundrað ár eftir, at tað kyk- naði av álvara. Fyri valdsins sakir, í hesi postkolonialu donsku kommunuskipanini, valdu teir tjóðskaparliga yvirgev- ing, fyri at halda fast um treytaleysa tamarhaldið á Jóannesi í heimliga poli- tikkinum. Tað er sjálvandi eitt val. Sum serliga skal gagna sterku lobby’ini kring politiska hierarkiið í flokkinum, og tað er meira umráðandi nú enn nakr- antíð, táið almennu ognir- nar í komandi tíð skula flyt- ast úr almennum yvir í privatan eigaraskap. Setursfrøðingurin, Jógv- an Mørkøre, heldur, at væl- kenda definitiónin, um hvussu politiska skipanin er samanskrúvað, har ásar- nir ganga tvívegis, og ongin hevur ivast í tjóðskaparliga blokkinum, er farin úr spónalagnum. Fólkaflokk- urin er lopin frá og hevur nú lagt seg í heim- astýrisleguna. Tjóðveldis- flokkurin stendur einsa- mallur, sum garantur fyri føroyskum fullveldi. Hend- an tulkingin er ikki av leið, og tey flestu, eisini fólka- floksveljarar, munna vera samdir við honum í hesi meting. Miðvísa strevið hjá Bjarna og Óla sigraði um- síður. Ríkisfraktiónin eigur valdið, nú hanga Poul & Co. bara uppi í. Men teir hava framvegis ein møgu- leika fyri at prógva, um nøkur knota er eftir, táið uppskotið hjá Tjóðveldis- flokkinum, um í skundi at boða ST frá, at vit ikki eru partur av, tíansheldur taka undir við, donsku fráboð- anini, kemur fyri á Tingi í næstum. Edmund er ikki hugaður fyri at seta Tingið fyri ásettu tíðina, og Fólka- flokkurin er ikki ressaður, harvið mega vit í ótolni bíða eftir viðgerðini av hes- um fyri tjóðina lívsneyðuga uppskoti. Nú roykurin frá seinasta attentatinum er sogin út í atmosferuna, og krútroyk- urin ikki fjalir veruleikan, verður neyðugt hjá Djur- holm at gera eitt nýtt stunt um mánaðarskiftið kom- andi. At royna fólksins nai- vitet einaferð enn. Hvør uppdiktaði attentatmaðurin verður í hesi syftu, er ikki gott at vita, men ongin ivast í, at mikrofonstativini uppi í Sortudýki longu standa til at bresta av berum spenn- ingi. Knæsetingin av kolo- nistøðu Føroya skal ikki gravast uppaftur og broyt- ast. Tað verða teir og Bjarni garantarnir fyri. Onkur helt fyri, at so at siga onki mennandi var komið út úr sokallaða Set- húsinum, tilhaldið hjá Vinnumálaráðnum, síðani Brockie tókst við grísahald í kjallaranum - eitt skiftið undir seinra heimsstríði. Viðkomandi helt fyri, at meira hóskandi hevði verið, um Bjarni og øll hansara umsiting fluttu vesturum, í Skibsted Pakkhúsið, sum havnarmenn plagdu at rópa Vaðskítaneystið. Har kundi hann so sitið í friði og náð- um og gartera við sínum vátu kinesarum. Teir geva eisini nakað av royki, og tørvur verður á honum, táið tjóðveldisuppskotið um at halda fast um tjóðarinnar virðir og rættindi, kemur fyri í tí, sum nøkur fram- vegis halda vera evsta vald landsins. Eftir næsta pseu- do-attentatið má roknast við, at felagsmóttøkan verður flutt úr Vektarbúðini niður á Christiansborg, tástaðni er hon í líka góðum hondum sum sjálvstýris- málið. Fall Fólkafloksins er ófatiligt fyri okkum, sum kenna skismaði ímillum veljara og flokk. Harfyri eigur ongin at missa mótið, Tjóðveldisflokkurin letur seg ongantíð dragsa út av fullveldisbásinum, heldur ikki nú hann stendur einsa- mallur eftir í tí sferuni av føroyskum politikki. Riddarakrossarnir, hasi donsku leikapettini, gjørd- ust føroyingum eitt dýrt fornoyilsi. Ein heil tjóð rillar av hesum imperialist- iska bringuprýði, hetta má fáa avleiðingar, og teimum ræður einans fólkið fyri, tá- ið Jóannes um skamma stund fer at leggja kongin. Politiskt vacuum fremur onki. Dregur bara frá í mun til heimin annars. Stundin er komin til politiskt sys- temskiftið. At royta donsku tinglýsingina útaftur úr ark- ivunum í ST stjórnarskriv- stovunum, fyri síðani at boða teimum frá, at tjóðin tekur sína uppgávu í fullum álvara, sum ájavnur partur av heimssamfelagnum. Tað gerst bara ígjøgnum før- oyska statin. Republikkina. Frægasti kendi stjórnar- formur, sum higartil finst, sum karmur um viðurskift- ini hjá eini tjóð, bæði úteft- ir og inneftir. torbjornj@logting.fo VIÐMERKINGAR riddarakrossur? teimum frá, at tjóðin tekur sína uppgávu í fullum álvara, sum ájavnur partur av heimssamfelagnum. Tað gerst bara ígjøgnum føroyska statin. Republikkina. Frægasti kendi stjórna- rformur, sum higartil finst, sum karmur um viðurskiftini hjá eini tjóð, bæði úteftir og inneftir, sigur Tórbjørn Jacobsen »Danir eru heimsmeistarar í im- perialismu. Høvdu ikki áneyðir at samráðast um hvørki yvirtøk- ulóg ella uttanríkispolitiskar heimildir. Serveraðu alt á einum fati, spældu hund við Eidesgaard niðri í Keypmannahavn…« ” »Nú roykurin frá seinasta attentatinum er sogin út í atmosferuna, og krútroykurin ikki fjalir ver- uleikan, verður neyðugt hjá Djurholm at gera eitt nýtt stunt um mánaðarskiftið komandi. At royna fólksins naivitet einaferð enn. Hvør uppdiktaði attentatmaðurin verður í hesi syftu, er ikki gott at vita, men ongin ivast í, at mikrofonstativini uppi í Sortudýki longu standa til at bresta av berum spenningi…« ”