hósdagur 30. mars 2006síða 21

Joan M. Djordjevic, Stjørnan: – Verjan var knasandi Nr. 64 • hósdagur • 30. mars 2006 • 80. árgangur • www.sosialurin.fo Ein av mongu Stjørnu­leik­ arunum, sum í gjár vann enn eitt gullmerki, er Joan Midjord Djordjevic. Hon var sjálvsagt ógvuliga feg­in um, at tað eydnaðist Stjørn­ uni aftur at vinna før­oya­ meistaraheitið. – Eg haldi, at vit vóru meiri klárar til sjálva uppgávuna. Vit vóru uppsettar frá fyrsta bríksli, hóast tað gekk eitt sindur striltið við at koma ígongd. Soleiðis er tað tó ofta, tá ið man spælir slík­ ar dystir, at man hevur eitt sindur av nervum, tá ið dyst­ urin byrjar, segði Joan eftir dystin. Sjálvt helt Joan M. Djor­ dje­vic, at dysturin var merkt­ ur av tveimum sera væl virk­­andi verj­um og tveir ser­­stakliga væl­spæl­andi mál­­verj­­um. – Neistaverjan var góð, og vit høvdu stórar trupul­ leikar við at spæla okkum ígjøgnum í fyrra hálvleiki, og Manuela stóð eisini stak væl í málinum hjá Neis­t­an­um. Hinvegin haldi eg, at verjan hjá okkum var knasandi allan dystin, og ikki minst stóð Agne í málinum ein branddyst, segði spælskiparin hjá Stjørn­ uni eftir dystin. Eftir at tað í steðginum hevði verið ógvuliga javnt, dró Stjørnan frá Neistanum, og hóast klaksvíkskvinnur næstan ikki skiftu út, bilaði tað ikki við orkuni. – Vit høvdu ikki brúk fyri hvíldini. Tá ið tú liggur omaná, sum vit gjørdu í seinna hálvleiki, fært tú eyka orku, og tí fingu vit spælt við fullari orku allan dystin, segði Joan. Spælskiparin hjá Stjørn­ uni hevur verið við í nøkur ár nú og vunnið nógv, og hug­ urin at spæla er framvegis sera góður. – Vit eru ein stamma, ið hevur verið við leingi, og eg haldi, at tað hevur sera stóran týdning við hesari stammuni. So leingi sum tú vinnur, er hugurin at spæla eisini sera góður, so vit verða klárar aftur komandi kappingarár, segði Joan M. Djordjevic eftir dystin. Sjálv visti Joan ikki, hvat fór at henda í Klaksvík, tá ið Stjørnan kom heim aftur við gullinum, men hon ivað­ ist tó ikki í, at okkurt fór at verða gjørt. Hjálparvenjarin hjá Stjørn­ uni, Jógvan Leivur Nolsøe, var ein ógvuliga fegin mað­ ur eftir finalusigurin hjá Stjørnuni mikukvøldið, og hann ivaðist ikki í, at tað var eitt liðavrik, ið syrgdi fyri, at gullið nú kom aftur til Klaksvíkar. – Hetta var ein dystur, har allar arbeiddu hart fyri sak­ini, so talan var um eitt satt lið­av­rik. Eg haldi, at verjurnar hjá báð­ um liðunum vóru ser­stak­ liga góðar, og ikki minst málverjarnir. Tað vóru bestu málverjarnir í land­ inum, sum spældu í dag. Fyri nøkrum árum síðani var Manuela hjá Neist­ anum tann besti, men eg haldi, at okkara Agne nú hevur yvirhálað hana, og báðar vístu sínar dygdir í dag, segði Jógvan Leivur eftir dystin. Jógvan Leivur helt, at ein avgerandi munur millum liðini bæði, eru royndir, ið ein stórur partur av liðnum hjá Stjørnuni hevur. – Okkara eru ógvuliga roynd­ar, og tað hevur nógv at siga. Neistin hevur kanska ein breiðari hóp enn vit, men eg haldi, at okkara lið er sterkari, og tí er tað eisini uppiborið, at vit vunnu meistaraheitið í dag, segði hjálparvenjarin hjá Stjørnuni. Jógvan L. Nolsøe, Stjørnan: – Eitt liðavrik Tað vóru nakrar skuffaðar neistagentur, sum sótu eitt sindur fyri seg sjálvan, eft­ir at triði og seinasti finalu­ dysturin móti Stjørnuni var leiktur, og gullið var glopp­ ið teimum av hondum. Ein teirra, Ása á Neystabø, segði soleiðis eftir dystin: – Eg haldi, at munurin á liðunum báðum í dag er, at tær fáa meginpartin av sínum skotum inn, meðan vit ikki fáa. Vit raktu rættu­ liga ofta stengurnar, og tær vóru eitt sindur neyvari enn vit, segði Ása á Neystabø. Hon iðraði seg tí um, at tá ið nú Neistaverjan riggaði so mikið væl, sum hon gjørdi í seinasta finaludystinum, at tað ikki gekk betur í álops­partinum. – Eg má viðganga, at eg eri ómetaliga vónbrotin nú. Vit hava havt takið á teim­ um seinastu dystirnar, og eg haldi eisini, at vit hava eitt betur lið enn tær við einum breiðari hópi, segði Ása eftir dystin. Í mun til teir báðar undan­ farnu finaludystirnar hevði Neistin ikki Biritu Wardum við á liðnum hesaferð, tí henni barst undan at koma heim úr Danmark. Ása á Neystabø helt tó ikki, at sakn­urin var so eyðsýndur, sum man kanska hevði vænt­­að. – Sjálvandi saknaðu vit Biritu, men eg haldi ikki, at tað var tað, ið gjørdi munin. Birita er fyrst og fremst álit­ ið í verjuni hjá okkum, og verjan hjá okkum koyrdi knas­andi væl í dag. Tað var álopið, ið sveik, segði Ása. Unga Neistakvinnan legg­ ur tó dent á, at kappingarárið í ár hevur verið serstakliga gott hjá Neistanum. Hon sigur, at ikki minst hevur samanhaldið á liðnum ver­ ið ómetaliga gott, og hon ivast ikki í, at tær koma sterkt aftur komandi kapp­ ingarár. tn Ása á Neystabø, Neistin: – Ótrúliga vónbrotin Joan M. Djordjevic Jógvan L. Nolsøe Ása á Neystabø