fríggjadagur 28. apríl 2006síða 16

16 Nr. 82 -28. apríl 2006 – Nú gingu næstan 20 ár til eg var aftur á Viðareiði. Nú ætli eg mær skjótt norður aftur, sigur gásadalsmaðurin, Karl Mikkelsen. Í farnu viku var hann við á forvitnisligari ferð úr norðastu bygdini í Føroyum til heimbygdina – eitt strekki uppá 115,8 km. eftir asfalti! Tunnilsferð Snorri Brend Myndir: Jens Kr. Vang Gásadalur-Viðareiði t/r: Hann hevði ikki lovað allarbesta veður henda hós­ dagin. Boðað er frá regni av og á, eins og nakað av vindi. Men frá morgunstundini var kortini einki sum bendi á at veðurfrøðingarnir fóru at fáa rætt í sínum spádómum. Skuldi ein sagt frá veður­ líkindunum í Gásadali hós­ morgunin 20. apríl 2006 kl. 9:00 so vóru tey nøkurlunda hesi: Klárt í veðrinum, turt, eitt lítið lot og sólarglottar á Tindhólmi. Hitin um 5 stig. Karl hevur bjóðað okkum heitt, gott og sterkt kaffi. Hetta munaði væl henda morg­­unin, og nú gera vit klárt at fara á longu og for­ vitnis­ligu ferðina úr Gásadali til Viðareiðis. Ætlanin er at koyra – helst sum teir fyrstu nakrantíð – allan vegin av Viðareiði og aftur higar í einum. Hugskotið spratt úr huga­ heimi blaðstjóra Sosialsins, og skal nú setast í verk. Sam­band er fingið við ein av íbúgvunum í Gásadali, sum er sinnaður at gera hesa ferðina sum man fara at taka allan dagin. Avtala er fingin í lag við NCC um loyvi at koyra gjøgnum tunnilin á heim­ leiðini. Og avtala er fingið við Elisabeth Nybo á Viðareiði um at hava reinsdjórakjøt á døgurðaborðinum fyri okk­ um kl. 12:30. Nú er bert eftir at leggja til brots. Neyt og seyður Vit fara frá húsunum hjá Karli ovast í bygdini, men sleppa ikki soleiðis avstað. Nei, hann vil fegin vísa fram neytini og seyðin í fjósi sínum. Fjósið stendur fyrst í bygd­ ini, og her sleppa vit at heilsa uppá nakrar av ferføttu vinum hansara. Hundurin er trúfasti fylgisveinur hansara allan vegin, men hann slepp­ ur bert oman higar. So er hansara túrur liðugur. Vit steðga á eina løtu, tí Karl hevur stóran áhuga fyri neytahaldi og umboðini fyri tíðindatænastuna vilja fegin hoyra meiri um líkindini fyri hesi vinnuni í Gásadali. Nú er klárt at fara víðari á ferðini norðureftir. Hitt fjórða ferðafólkið sæst nærk­ ast fjósinum, og vit leggja leiðina norðuryvir. Prátið í bilinum fell­­ur nátúrliga inn á livium­støð­ urnar í hesi vestastu bygd­ ini á Vágoynni og munin á fyrr og nú. Tað skilst týði­ liga á teimum báðum ferða­ fólkunum at tey harmast um støðuna, sum heimbygd teirra hevur verið fyri. Fyrr var skúli, skúlabørn, lív og trivnaður í bygdini. Øll longdust eftir at fáa sam­ band við umheimin, men tá vegasambandið umsíðir kom, var tað ovseint: Fólkini vóru longu flutt aðrastaðir. Vit vita ikki rættiliga av fyrrenn vit hava koyrt gjøg­ num tríggjar tunlar og nú stendur Kollafjørður fyri framman. – Man Jákup nú standa her?, skimast kvinnuligi ferða­gestur okkara. Ein bilur stendur haruppi við tunnilsmunnan við tendrað­um ljósum. Man tað vera hann? Nei, tað er ikki hann. Tí maður hennara hevur sett bilin beint við rundkoyringina, og her steðga vit so. Hann fær konuna aftur, men ein sum man vera enn glaðari fyri heimkomuna, er hundurin í bilinum. Hann hevur ikki meiri enn fingið eygu á hana, so skilst at tey bæði eru vinir. – Hey, sigur hon við hund­ in. – Kom her, besti hjá mammu síni! Vit skiljast her við rund­ koyringina. Tey bæði og hund­urin fara til Havnar, meðan vit tríggir halda leið­ ina fram norðureftir til Leir­ víkar. 5 og 200 húsarhald Ferðin gongur gjøgnum Kollafjørð og víðari til Hós­ víkar. – Ja, nú komu vit so til Hósvíkar, siga vit. Orðini eru ikki meiri enn søgd, tá vit fáa eygu á ein bil, sum beinanvegin vekur okkara áhuga. Undir einum húsum sunnarlaga í bygdini stendur ein bláur jeepur parkeraður: Postbilurin. Her er frálíkur møguleiki hjá einum postmanni úr ein­ um lítlum øki at skifta orð við ein postmann í einum stórum postøki. Vit SNARa inn í bygdina júst sum postmaðurin hevur borið postin inn í næstu húsini. Tveir starvsfelagar taka í hondina á hvørjum øðrum. Lokali postmaðurin greið­ ur eitt sindur frá sínari rutu, og spyr so eftir rutu­ni í Gása­ dali. Hann er framm­anundan greiður yvir, at her man mun­ ur vera á. Sjálvur hevur hann um 200 hús á rutuni henda dagin, sum m.a. umfatar øll húsarhaldini í Hósvík. Tá er munur á at hava 5 ella 6 húski at fara til. – Tað tók mær langa tíð at læra hesa rutuna at kenna. Men í dag dugi kenni eg alt frá Hvalvík til Kvívíkar, greiðir hann frá. Karl spyr, um tað ikki er ringt at læra eina ella tvær so drúgvar rutur at kenna. – Jú, tað var ringt at læra alt. Tað tók mær langa tíð, men í dag gongur tað sum einki. – Her í Hósvík lættir tað eisini væl um, at allar gøt­ urnar hava navn og húsini hvør sítt gøtunummar, sigur hann. Teir práta saman eina løtu aftrat, men tíð er hjá okk­um at halda leiðini fram til Leirvíkar. Nú hevði verið kærkomið við einum kaffi­ munni onkustaðni á leiðini. Gott við kaffi Á Norðskála liggur Café Inn, og har man liggja fyri við einum kaffimunni ein slíkan fyrrapart. Men nei, – har letur fyrst upp kl. 11:30. Í Skálafirði er bæði bensin­ søla og kaffistova, so tað verð­ur okkara næsta mál á ferð­ini. Tað er skjótt at kaffi og ein køkubiti standa á borðinum. Vit skifta orð við ein mann úr Runavík, sum skal somu leið sum vit. Hann er NSÍ’ari um ein háls, tað vit vita. Hann situr nú og bíðar eftir bussinum úr Havn, sum skal føra hann víðari til Dúgvuna. Hann skal til skips sama dag. Karl hevur fingið eyga á ein stóran gráan bygning inni í bygdini. Er hatta sam­ komubygningurin hjá Keld­ uni? Jú, so er. Samkoman hevur megnað at bygt henda stóra bygningin og í løtuni verður arbeitt enn meiri við innrættingini. Klokkuni er nú farin at So langt sum vestur er frá – Her er sera vakurt, her á Viðareiði, staðfestir Karl. Hann hevur júst verið og vitjað mostur sína