hósdagur 11. mai 2006síða 33

36 Nr. 91 - 11.-14. mai 2006 Sangfuglur Snorri Brend snorri@sosialurin.fo Norröna: Tað er fullsett her í Viking Club. Tað er konsert og á palli stendur Heine Lützen. Sær við lið hevur hann góðar og royndar tón­leik­ar­ ar, sum allir brenna fyri at sangur og tónleikur skulu ganga saman hond í hond. Tilfarið hetta kvøldið er bæði nýtt og gott gamalt. – Eg veit ikki, um eri bliv­in í ørviti. Men mær dámar sera væl at syngja gamlar sálmar. – Eg haldi, at teir siga so nógv. Nú fari eg at syngja ein ordiliga gamlan – ein frá 1681!, kunngerð Heine. Sangurin er »Harmur og gleði í felag tey reika«, sum Kingo yrkti hetta árið og sum Christian Matras umsetti til føroyskt 240 ár seinni. Lagið er tað, ið m.a. varð nýtt í filminum um Barbaru. Hábærsliga og inniliga syngur Heine henda sangir, soleiðis at hann veruliga berg­tekur áhoyrarnar. Sjáld­ an áður man ein sangur sum hesin hava verið so væl fram­førdur. Sjálvt teir mest inni­ ligu og vælskrivaðu sálm­arnar frá eini farnari tíð fær hann latið í ein slíkan búna, at sjálvt ung nú­tíðarmenniskju geva sanginum – og boð­skap­ inum! – gætur. Hetta er eitt kynstur, sum ikki øll duga og megna. At tað er EIN sum megnar hetta fekst fullgott prógv fyri umborð á Norrönu um vikuskiftið. Trúfastur tónleikavinur Tað er neyvan neyðugt at greiða nágreiniligt frá, hvør Heine Lützen er. Tey sum bert vita eitt sindur um tónleik munnu kennast við mannin – og kanska serliga eyðkendu rødd hansara. Hann hevur verið at hoyrt í samband við tiltøk í kristiligum samkomum, og við tiltøkum sum ymiskar samkomur hava skipað fyri. Heine hevur verið nógv at hoyrt við vakra sangi sín­um á teimum trimum út­varpsrásunum, og hans­ ara fløgur munnu vera at finna í rættiliga nógvum føroyskum heimum. Hansara eyðkendu og vøkru rødd fingu eisini ferða­fólkini við Norrönu møguleika at hoyra nú um vikuskiftið, tá Smyril Line skipaði fyri serstøkum gospel-túri. Við fleiri av tiltøkunum umborð sang Heine, ann­að­hvørt afturvið tón­ leika­bólki ella trúfasta tón­ leikavini sínum, Jónsvein Heinesen á guittara. Lívssæla vissa Aftur til konsertina. Heine hevur júst sungið kenda sang­in »Vit vóru orsøk«, sum kann eins væl nýtast í samband við jól ella páskir. Hann syngur nakrar sangir aftrat, men ger nú greitt, at ætlan hansara er at skifta stíl – ikki bara eitt sindur, men fullkomuliga. – Eg fari nú at syngja ein kendan sang – í blues!, kunngerð hann fyri spentu áhoyrarafjøldini í Viking Club. Hetta eru helst nýggir tón­ar frá honum, og tú sært fólk rætta seg upp í stólin: Heine syngja blues?! Hoyrdu vit rætt?! – Hetta er ein sangur, sum nógv av tykkum kenna inni­haldið í. Men kanska ikki í blues-útgávu, sigur Heine. – Sangurin er Lívssæla vissa, sigur Heine, og setur tónleikararnar í gongd. Lívssæla vissa, Sælasta vissa ella Blessed Assur­ ance – kendur sangur, sum er farin víða, og sum verð­ur sungin á alskyns tungumálum kring allan heim­in. Og nú altso í blu­es- útgávu umborð á Norrönu! Sangurin varð sum heild sera væl móttikin av teimum yngru, – men treyð­ugt so: Onkur helt ikki, at hetta var mátin at syngja ein slíkan góðan sang uppá. Hinvegin, so kom boð­ skapurin týðiliga og greitt fram. Og tað var helst endamálið hjá Heina. Ófatandi Komið er nú miðskeiðis í konsertina, og Heine hevur rættiliga sungið seg heitan her í Viking Club. Ein blues’ari kemur aftr­at, áðrenn nýggir tón­ar skulu út til spentu áhoyr­ara­fjøldina. – Eg veit ikki, hvussu nógv av tykkum lurta eftir Lindini. Men har er ein send­­ing, sum hevur eitt ser­ stakt eyðkennislag. – Tað er sendingin hjá Jenisi av Rana, har hann spælir hetta lagið. Á føroyskum kallast tað “Kær­ leiki ófatandi”, og tað fari eg nú at syngja, sigur Heine. Hetta er ikki ein nýggjur sangur, tí Charles Wesley yrkti hann á sinni. Og tá ein sigur “á sinni” so er tað í øllum førum áðrenn 1788, tí tá andaðist yrkjarin. Heine letur nú henda sangin í ein nýggjan búna, og afturvið góðum munn­harpu-spæli frá sang­aranum sjálvum fer hesin sangurin eisini upp í hæddirnar. Ein avgamal sálmur til nútíðar ungdóm Røddin hjá Heina Lützen er søgd at vera tann besta í Føroyum. At tað veruliga er so, fingu ferðafólkini umborð á Norrönu at sanna í farnu viku, tá hann framførdi nakrar av hjartasangum sínum á árliga gospeltúrinum