hósdagur 11. mai 2006síða 36

Nr. 91 - 11.-14. mai 2006 39 Tunnilsekspressini« vøkru náttúruni í Gásadali í baksýni. Fyrstur at vera avmynd­ aður var ábyrgdar­blað­stjórin sjálvur – og hin seinasti var Páll á Reynatúgvu! Vit fara ikki at avdúka her, hvørji svarini til spurn­ ingarnar hjá okkum vóru, men tey munnu fara at koma í Sosialin so við og við... Nógv fólk var í Gásadali hesa løtu. Ein hópur av børn­um, sum vóru komin í Vágar á dansistevnu, dans­ aðu føroyskan dans, meðan vit steðgaðu. Okkara blaðmaður í far­ loyvi, Edvard í Skorini, sum nú er kunningarleiðari í Vágum, var mitt í øllum í rokanum. Á ferðini norður­yv­ir steðg­ aði ”Tunnils­eks­press­in” í túninum hjá Ann og mann­ inum, Sám­ali Christiansen, í Hós­vík. Ann hevur sit­ið á skrivstovuni hjá Sosi­alinum ein hálvan mans­aldur, og her situr hon framvegis. Hjúnini hugnaðu sær í túninum omanfyri húsini, nú sólin var komin upp á luftina, og rættiliga lýtt var í veðrinum. Í túninum høvdu tey hava­borð og stólar – og grill­in var tendrað til ein góðan bita. Ann og Sámal vóru blíð, og fólk fingu tað, tey vildu hava. Eingin var svangur, men kanska var onkur eitt sindur tystur... oman á góða smyrjibreyðið, vit høvdu etið í Gásadali. Úr Hósvík bar leiðin norð­ ur­yvir, og næsta »stopp« hjá non-stopp ekspressini, var uppi við bygdarhúsið í Leirvík, har hópur av fólki var samankomið, með­­an bíðað varð eftir, at Norð­ oya­tunnilin skuldi lata upp alment. Ellisakfør við promin­ent­ um persónum og øðrum og motorsúklur í hópatali settu sín serstaka dám á hesa løtu. Leirvíkingar vóru blíð­ir og bjóðaðu góða og væl­ smakkandi fiskasuppu í bygd­arhúsinum. Lagið var gott, bæði á meirilutanum og minni­lut­ anum í Leirvíkar bygdaráð, og eingin tosaði um togan og ósemjur – hvørki innanhýsis í Leirvík ella við landsins myndugleikar. Vit, sum vóru við í »Tunn­ ils­ekspressini«, fingu at vita frá ábyrgdar­blaðstjóranum, at vit fóru at teljast millum fyrstu bilarnar, sum sluppu ígjøgnum Norðoyatunnilin, tá ið tann løtan kom. Blaðstjórin er kendur sum optimistur, og tað er – sum oftast – ein góður eginleiki at hava sum blaðstjóri. Tá ið samanum kom, end­ aði »Tunnilsekspressin« – non stop - í eini langari bilrøð heilt úti á Vík í Leir­ vík, har vit bíðaðu í ein tíma ella meira, áðrenn vit sluppu heimeftir aftur og niður í dýpið undir Leir­ víksfirði. Eingin keddi seg, meðan vit bíðaðu... Endaðu á Viðareiði Tað var eitt stórt upplivilsi fyrstu ferð at koyra gjøgn­ um Norðoyatunnilin, og ferðin undir havbotninum gekk bæði skjótt og væl. Ferðin hjá ”Tunnils­eks­ press­ini” endaði fyribils hend­an hátíðardag á Við­ ar­eiði, har vit fingu góðan døgurða á Hotel Norð. Kanska var døgurðin eitt sindur kólnaður, tá ið vit komu norður, men tað gjørdi minni, tí veðrið var so gott... Nú høvdu vit koyrt ígjøgn­ um tilsamans átta tunlar og hvørja ferð, vit stóðu við ein tunnilsmunna, var ábyrgdarblaðstjórin úti á vegnum við myndatólinum. Vit steðgaðu á Viðareiði í nakar tímar, har vit prát­ aðu og hugnaðu okkum saman. Hetta var ein deilig og avslappandi løta. Um 23-tíðina bar leiðin aftur til Klaksvíkar, har vit at enda steðgaðu, meðan fýrverk um midnáttarleitið lýsti alla Klaksvíkina upp. Neyvan nakrantíð áð­ur man so nógv fólk hava verið úti á gøtuni í miðbýnum í Klaksvík samstundis. Tá ið hendan løtan var liðug, var okkara frálíka ferð úr Vágsbotni, vestur í Vágar og norður til Viðareiðis, eisini liðug á hesum sinni. Á veg norðureftir vitjaðu vit hjá Ann og Sámali í Hósvík Saman við Álvi vitjaðu nøkur av okkum blíð fólk í Klaksvík, áðrenn leiðin bar norður til Viðareiðis .. og so fara vit inn á Hotel Norð at fáa okkum ein góðan bita Nógv fólk, motorsúklur og bilar vóru við bygdarhúsið í Leirvík. Fólk vóru spent, og lagið var gott