mikudagur 17. mai 2006síða 13

Nr. 94 - 17. mai 2006 13 VIÐMERKINGAR stóru bløðum, sum virku­ liga royna reka óheftan tíð­ ind­aflutning, er at arvurin, sum er partapolitiska til­ knýtið, fer at hanga við fleiri ár fram í tíðina, áðrenn øll onnur enn teir seigastu tjóðveldismenninir kunnu siga, at vit hava eina óhefta pressu og í hesum tíðarskeiði er einki annað at gera hjá bløðunum enn at halda fram við óhefta strevinum. Høgni Hoydal heldur fram, beint eftir frammanfyri nevnda endurgivna brotið: “Men hvør hevur ábyrgdina av, at hetta (partapolitiski tíð­ ind­a­flutningurin í Sosialinum og á Portalinum) gongur fyri seg við almennum pengum í rygg­i­num og við pengum hjá øll­u­m brúkarum av Føroya Tele aft­anfyri?” Hetta er álvarsligt og fær meg at hugsa um, at sjónvarpið við almennum pengum setti Høgna Hoydal burturav sum journalist til at fara á botn í bankamálinum. So skjótt hann var liðugur við hetta journalistiska arbeiðið, sat hann sum formaður í Tjóð­ veldisflokkinum og á tingi. Var tað almennir pengar sum hjálptu tjóðveldisflokkinum at fáa ein nýggjan for­ mann? Ótøkk er verðsins løn. Tjóð­veldisfólk hava ikki skil fyri pengum, tá ið tað snýr seg blaðútgávu og tey hava sett sær fyri at brúka Sos­ialin sum málgagn, tí hes­in dugir at geva bløð út við vinningi. Sætt út frá einum journalistisk­um sjón­armiði er alt ov nógv av einkisigandi politiskum vrøvli í Sosialinum og her eigur tjóðveldisflokkurin bróð­ur­partin. Tað er ein háð­ an móti lesarum, og ein hótt­ an móti alheims skógum, sum levera pappírið, at vit verða tvungnir at síggja hes­ar lesarabrævsdublettir í Sosialinum og Dimmu. Hevði eg vald á Sosialinum í dag, so skuldi ein nógv strang­ari útveljing farið fram av tilfari sum politikkarar sjálv­ur skriva, ikki út frá ein­um partapolitiskum sjón­ ar­miði, men út frá einum journ­alistiskum sjónarhorni, har politiska tilfarið, tá ið politikarar fara í sjálvsving, skuldi verið vigað eftir um tað var relevant ella ikki. Eitt politiskt sjónar­mið sum var ordiliga relevant, átti slett ikki at komið rátt í blaðið, men heldur at ver­ ið viðgjørt at einum journ­ a­listi. Sosialurin hevur kanska verið størsta aktivið hjá Tjóðveldisflokkinum sein­astu ­ mongu árini. Tað er heilt óhoyrt uttan fyri landodd arnar, tá ið politikkarar siga við journ­ a­list­ar: “Nei, eg vil ikki út­tala meg til tín, men eg fari sjálvur at skriva um hetta málið í bløðunum.” Tí verri er hetta heilt vanligt í Føroyum. Høgni Hoydal og sannleikin Tá ið eg sum blaðungur, áðre­nn eg fekk dirvið til at skriva, starvaðist eitt stutt skifti á Dagblaðnum í 1976-77 gjørdist eg rætt­ u­liga skelkaður yvir hvat pol­i­tikkur var fyri nakað, so skelkaður, at eg fekk næst­an vaml fyri politikki. Tá íð ein politikkari er vald­ur, so er lítið samband meira millum tað sum hann lovaði í valstríðnum og tað sum hann fremur í politikki. Ideoligiskar sann­ før­ingar ­verða gloymdar í rossahandlum á tingi sum snúgva seg um at fáa sítt í gjøgnum og lítið samsvar er millum floksskrá og førdan politikk. Hetta er ikki vorðin betri við árunum. Eitt tað grellasta dømi um hvussu sannleikin kann verða snúgv­aður av trøllvaksnum monn­um upplivdi eg sum tíð­indaleiðari á Sosialinum fyrst í hesi øldini. Ein av okk­ara sera evnaríku og dugn­a­ligu journalistum, John Johannesen, hevði tos­ að við Tórbjørn Jacobsen, sum hevði úttalað, at sit­ andi løgmaður, Anfinn Kalls­berg var einki annað enn ein danskur lakajur ella leigusveinur. Her var talan um eina bandaða samrøðu og sjálvandi var hetta ein funn­­in fressur á forsíðuni. Vit skrivandi journalistar liva av at selja bløð. Fram í móti evsta marki henda dagin kemur greinin fyri oyruni á Høgna Hoydal, sum tá var landstýrismaður, mest í loysingarmálum, eitt mál, sum fylti alla pol­ it­isk­u skipanina, so alt ann­ að lá á láni, men sum er full­komiliga gloymd í dag og tað eru næstan somu menn og kvinnur, sum sita á tingi. Tá hugsaði Høgni Hoydal eitt sindur ørvísi enn hann ger í dag, nú hann í hvussu er fimm ferðir nevnir hugtakið ein fræls pressa í sínum fyr­ispurningi til leiðsluna í Føroya Tele. Tá var tað gam­alkommunisturin, sum hugsaði í Kreml-banum ella sum vanlig hugsan var handan jarntjaldið. Hann ringdi út til mín og vildi steðga greinini við góðum og illum. Hann kundi tó ikki koma við eini journalistiskari grundgeving, hóast útbúgvin í samskifti, sum kundi sann­ føra meg og greinin varð koyrd í blaðið. Nakað seinni, beint áðrenn prentstart, blað­ ið var farið úr húsinum og niðan á Prentmiðstøðina kem­ur sjálvasti Tórbjørn Jac­ob­sen út á Sosialin, sum tá helt til á Argjavegi 26. Tór­bjørn Jacobsen var tá so nýggjur í politikki, at journ­ a­listar tóku hann fyri fult og trúðu tí hann segði. Í dag er hann so vanur at eta tað hann sjálvur havnar, tá ið hann loypir fram av, at hann ivaleyst hevði fingið steðgað eini grein í bløðunum. Tá trúðu vit honum og hildu at hann var maður fyri tí hann segði. Torbjørn Jacobsen fekk held­ur ikki steðgað greinini. Hvat var nú til ráa at taka henda seinnapartin hjá leiðslu Tjóð­veldisflokksins. Nú var bara manipulatiónin eftir og tað eru teir meistarar í innan gátt tjóðveldisflokksins. Eitt tíðindaskriv kom sendandi í faksinum. Navnið hjá Tór­ bjørn Jacobsen, men ikki undirskrift hansaara, minn­ ist meg rætt, stóð undir og í hesum bedýrar hann, at hann ongantíð hevur kallað Anfinn Kallsberg, løgmann fyri ein danskan lakaj ella leigusvein og at hann heldur ongantíð kundi droymt um at gjørt tað. Eg siti við skrivstovuborð mítt í lokali nummar 11 á Sosialinum við tíð­ind­a­skriv­i­ num og bandaðu samrøðuni á borð­inum. Eg havi upplivað mangar løgnar støður júst inni á hesi skrivstovu og hetta er tann mest løgna. Á bandinum kallar Tórbjørn Jac­obsen Anfinn Kallsberg fyri ein danskan lakaj og í tíðindaskrivinum frá sama manni sigur hann seg ong­ an­tíð hava sagt hetta og at held­ur ikki kundi droymt um at sagt hetta. Og tað løgn­asta av øllum var, at Tór­bjørn fór beina leið inn í Eysturoynna, tá ið hann hevði verið á Sosialinum hend­an dagin, og hann kann so ikki hava skrivað tíð­ind­askrivið meðan hann koyrdi ella kundi hann? Vit tosaðu við hann í mobilini á veg norðureftir og vóru í hvussu er sannførdir um, at hann koyrdi bil meðan tíð­ind­ a­skrivi varð skrivað. Hinir fjølmiðlarnir fingu eis­ini hetta tíðindakskriv og gløggi tíðindastjórin á sjón­varpinum tevjar eina góða søgu. Løtu seinni er hann við kameramanni á úti á Sosialinum. Hann fær okkara prógv sum er band­ aða samrøðan og eg úttali meg sum tíðindaleiðari til sjónvarpið. Hevði Øssur Winth­ereig ikki tevjað hesa søgu, so hevði tíðindaskrivið staðið ósvarað sum sannleiki enn tann dag í dag. Seinni hevur Tórbjørn al­ment skrivað, at hann skrivaði slett ikki tíð­ind­a­ skriv­ið sjálvur, men at Høgni Hoydal skrivaði tað upp á nakkan á honum í vón um, at Sosialurin og Sjónvarpið ikki fóru at avdúka sjálvan sannleikan. Hevði ein ministari ver­ið avdúkaður fyri at hava logið beinleiðis fyri almenninginum í út­land­i­ num, so hevði hann fingið sekkin. Fyri Høgna Hoydal fekk tað ongar avleiðingar at hava logið upp á floksfelaga sín Tórbjørn Jacobsen. Tá ið manupulatiónin gerst ein kunstur Eg eri ikki virkin journalistur í løtuni og tað einasta eg fáist við hetta starv er at fylgja við og kanska gera mær mínar tankar. Og júst í hesum strevi stóð eg sum Kánus, tá ið Tórbjørn Jacobsen aftur gjørdi yvirskriftir, tí hann hevði koyrt skít herfyri. Eg hugsaði beinanvegin, nú man hann vera vorðin so mikið vaksin í politikki, at hann viðgongur at hann sum lóggevari hevur brotið landsins lógir og at hann fús­ ur og treytaleyst vil ganga undir ta revsing, sum lógin ásetir. At koyra skít hendir hjá monn­um. Øl er annar maður, og sjálvur havi eg ivaleyst onkuntíð koyrt við ov høgari promillum, tá ið eg drakk tamarhaldsleyst fyri skjótt 15 árum síðani. Ein drukkin maður er ikki við síni fullu fimm, og tá er skjótt, at hann eisini heldur seg vera føran fyri at koyra bil. Men nei. Nú byrjaði aft­ ur manupulatiónin í tjó­ð­ veldisflokkinum, ein sjón­ leikur, sum tók tann mest forheraða á bóli. Skjótt varð málið vent burtur frá, at tjóðveldispolitikkarin hevði ikki varnast ein lyktapela, sum stóð væl grundfestur í ein tonsatungan betongklossa undir jørð á veg til hús henda morg­unin aftan á góðan verts­ skap onkunstaðni. Nú snúði málið ikki um lógarbrot hjá einum fólkavaldum, sum helst skuldi verið fyrimynd fyri okkum aðrar vanligu borg­arar. Málið kom í man­ u­pulatiónsmaskinuna hjá tjóðveldisflokkinum og snúði seg nú um hvørt fútin hevði rætt at taka koyrikortið frá einum tingmanni. Nú var ikki longur talan um lóg­ arbrot fyri eina tíð, men um jus, løgfrøðiliga togtugan og mál­ið endaði við at Tórbjørn kom út sum sigursharr­in fyri at hava koyrt skít. Hann vann politisk poeng fyri at hava koyrt skít, og fór sjálv­­ur hátíðarliga til fútan at geva honum koyrikortið fyri at hava koyrt skít, eitt koyr­i­kort, sum allir aðrir borgarar missa, tá ið teir koyra við eini promillu, hægri enn eitt ávíst tal og verða uppdagaðir og tiknir væl at merkja. Eitt lógarbrot varð vent til fyrimun hjá lógarbrótaranum og fútin átti at skamma seg, at hava tikið koyrikortið frá einum fullum løgtingslimi. Ha? Hetta verð­ur aðrastaðir kallað at sjálv­hátíðarligheitin fer í sjálvsving. Herfyri var eg sjalvur vitni til eina tíðindasending í útvarpinum, har Tórbjørn Jac­obsen rópar og geylar, uttan virðing fyri um hann hevði fingið talutíð frá løgtingsformanninum ella ikki okkara hægsta em­bæti, har hann spyr um ting­­ið onga heimild átti at geva einum tingmanni, John Johannesen, sálarliga hjálp á statshospitalinum. So re­­spektleyst hevði eg ong­an­­tíð hugsað mær at ein ting­maður fór at uppføra seg móti formansskapinum í ting­inum. Ein niðurgering, sum fær tað at renna kalt niður eftir rygginum. Eg kenni ikki sálarligu støðuna hjá John Johannesen og veit, at einki forgjørt er í at tosa við ein sálarfrøðing ella sálarlækna, tá ið sálin hevur ilt. Havi sjálvur tosað við sálarfrøðing onkuntíð í lívinum og tað eigur ikki at vera ein skomm í dagsins Føroyum 2006. Eg eri heldur ikki førur fyri at meta um sálarstøðuna hjá Tórbjørn Jacobsen og tó eri eg eitt sindur illgrunasamur um alt er rætt samanstemmað í ovastu hædd hjá hesum manni, sum næstan dagliga loypir fram av og sum ikki treytaleyst biður um um­bering, tá ið so er. At fýra alt sítt gor og gall av fyrst og síðan treytaleyst biðja um eina lunkaða umbering, hev­ur ikki nógv við eina angr­andi umbering at gera. Treytaleyst er treytaleyst. Vælsignaði Høgni. Gev hesum monnum á Sos­i­al­ i­num ein møguleika. Teir royna í hvussu er alt sum stendur í teirra makt, at fáa eitt óheft blað út á gøtuna. Teir gera nakað sum tit tjóð­veldismenn ongantíð hava megnað. Kreditorar missa ikki pengar upp á blað­útgávu Sosialsins, eins og teir gera upp á tykkara royndir. Tey á Sosialinum sita og skriva eitt blað, sum í hvussu so er roynir at vera so óheft sum menniskjansligt gjørligt, og teir geva hetta blað út við vinningi. Tit hava gjørt tykkara royndir á blaðútgávuøkinum og dump­að. Tobbi svíður enn í milliónatapi fyri tað. Fregn­ ir var eitt flott blað í upp­ seting, men tað stinkaði so nógv av nationalismu, at tann hugsandi lesarin vendi tí bakið, 14. sep var so rein­ dyrk­aður nationalistiskur at har var ikki pláss fyri nøkr­ um øðrum, heldur ikki lesar­ aum. Teir á Sosialinum duga nakað sum tit ikki duga, við­ gangi tað. Gevið teimum ein møguleika. Politiskt eri eg heimleysur og politiskt heimleysur eri eg sloppin at arbeiða á Sos­ i­al­i­num í mong ár, eisini sum leiðandi medarbeiðari utt­an politiska stýring av nøkrum slagi. Óhefti Sos­i­ al­urin eydnaðist, og tað er kanska tað sum svíður all­ ar­mest í øvundsjúkuraktu tingmanning Tjóð­veldis­ floks­ins. gult cyan magenta svart Heimas ur Framkomnar web-loysnir www.vit.fo Undir Bryggjubakka 17 FO-100 Tórshavn Tlf. 319914 Alt innan hitaverk & sanitet so sum: Sp/f VVS-HORNIÐ Lágpríshandil Støkk inn á gólvið ella ring • Stoypijarnsketil • Sanitet • Kranar • Baðirúmsmøblar Landavegur 2 - 100 Tórshavn Tel. 318023 - Fax 310963 Sosialurin - 311820 ...tú fært tað munandi betri hjá HTH Sosialurin - 311820 Nýggir bóklingar Kom inn og fá Føroya snøggasta bókling. Alt um, hví tú fært tað munandi betri hjá HTH og 148 síður við køks- inspiratiónum. Fullveldi um nøkur fá ár Nr. 225 • mikudagur • 22. november 2000 • 74. árgangur • Kr. 10,00 Løgma›ur er danskur leigusveinur Sí›a 7 sí›a 5 7. flokkur endur- n‡tir pappír Sí›a 8-9 – Sleppi eg ikki at føra mín egna politikk, so r‡mi eg, sigur Tórbjørn Jac- obsen. Sambært honum hevur danski forsætisrá›harrin givi› løgmanni bo› um at krevja av Tórbjørn Jacobsen, at hann letur vera vi› at avtaka grundlógardagin sum frídag hjá skúlunum Fólk vald í 48 kommunust‡ri Tórbjørn Jacobsen, landsst‡risma›ur: Rúni hevur givi› avbo › Hondbóltslandsli›i›: Løgmaður er danskur leigusveinur Soleiðis sá forsíðan út á Sosialinum týskvøldið 21. november 2001. Tórbjørn Jacobsen var lopin fram av í úttalilsum um løg­ mann. Hetta mundi kostað honum starvið, men av tí at Høgni Hoy­dal skrivaði eitt tíðindaskriv upp á nakkan á Tórbjørn Jac­ob­sen, slapp hann við skrekkinum. Dagin eftir var Tórbjørn Jac­obsen avdúkaður fyri at lúgva - men at Høgni Hoydal hevði skriv­að tíðindaskrivið upp á nakkan á honum kom ikki fram fyrr enn 2. oktober 2004, tá høvdingarnir í Tjóðveldisflokkinum lógu í opnum stríði