mánadagur 26. juni 2006síða 14

14 Nr. 120 - 26. juni 2006 – Tær allarbestu løturnar hava verið at uppliva næmingar vaksa og blóma sigur Signar á Brúnni, sum eftir 37 ár í starvinum fór frá sum lærari fríggjadagin Samkoma Anna V. Ellingsgaard anna@sosialurin.fo Tað er ikki sørt, at hann er eitt sindur rørdur, har hann situr við eini heilsan frá 10.b í hondini, sum takkar honum hjartaliga fyri hansara stuðul og áhuga sum flokslærari seinastu árini. Eftir 37 ár í starvinum, hevði Signar á Brúnni sín seinasta starvs­ dag fríggjadagin. Størsta partin av tíðini hevur Signar starvast í Fuglafjarðar skúla, har lærarar, starvsfólk og skúla­stýri hátíðarhildu løt­ una saman við Signari og familju við røðum, gávum og sangi. Stórar løtur Lítið man vera at ivast í, at stuðulin og áhugin hjá Sign­ari, sum 10. b sipar til í heilsani, kemur frá hjart­an­ um. Spurdur, hvørjar løtur hava verið tær bestu hesum mongu árini sum lærari, ivast Signar ikki – Tær størstu løturnar hava uttan samanbering ver­ið, tá tað er eydnast at stuðla einum næmingi, sum kanska ikki var so sterkur, at røkka sínum málum, sigur Signar, sum eisini altíð hevur verið fúsur at royna aðrar undirvísingarhættir, har tað ikki bara er bókligi førleikin, ið verður løntur. Hann minnist við einum brosi eina verkætlan, har tveir flokkar skuldu gera eina stuttsøgu hjá Heðini Brú til film. – Næmingar, sum ofta høvdu tað tungt við tí bók­ liga, vístu seg tá brádliga sum sannir tekniskir snill­ ing­ar ella sum føddir sjón­ leik­arar. At síggja, hvussu tey vuksu og blómaðu við røttu avbjóðningini, var heilt ótruligt. Tað eru slíkar løtur, eg ikki vildi býtt um fyri nakað, sigur Signar. Stór broyting Longu sum heilt ungur setti Signar sær fyri at gerast lær­ari, og eftir trý ár sum vikarur í Gøtu skúla, var hann ikki longur í iva um, at tað var í hesum starvinum, hansara framtíð lá. Hann tók prógv á Læraraskúlanum í 1969, og burtursæð frá tíð­ ini sum løgtings- og lands­ stýrismaður, hevur hann starvast sum lærari síðani – tey allarflestu árini í Fuglafjarðar skúla. Størstu broytingina í skúl­ anum hesi árini held­ur Signar seg síggja í hug­burðinum til hetta at læra. Í gamla skúlanum høvdu næm­ingar sum heild iva­leyst kensluna av at verða tvungnir til at læra – í dag væntast teir at gera tað av áhuga. Sum ein avleiðing er stranga disiplinið sett til viks og størri sínamillum virðing millum lærarar og næmingar sett í staðin. Signar ásannar, at í ávísan mun hevur tað fakliga kanska goldið prís­in. Hinvegin ávarar hann staði­liga ímóti at bøta um tað á ein hátt, so menniskjaliga virðingin verður við skerdan lut. – Tað fakliga skal sjálvandi rað­festast høgt, men tað kann ikki standa einsamalt. Treytin fyri, at ein næmingur yvirhøvur kann læra nakað, er, at hann trívist í skúlanum, sigur Signar, sum kortini heldur, at skúlin eigur at ansa eftir ikki at pakka næm­ ingarnar inn í vatt. – At geva næmingunum eina spakuliga byrjan í skúl­ anum verður uttan iva gjørt í bestu meining. Men eftir mínum tykki gongur tað í so spakuliga onkuntíð. Spurn­ingurin er, um ikki stoyturin verður tess størri, tá næmingurin kemur í 3. ella 4. flokk, og so er lítið vunnið, heldur Signar. Okkurt, ið ikki samsvarar Ikki óvæntað leitar prátið sær í hesum sambandi til nógv umrøddu PISA kanningina. Nú fyrsti hvøkkurin hevur lagt seg, heldur Signar tíð­ ina vera komna at seta nakr­ ar kritiskar spurningar til kanningina, heldur enn at góðtaka úrslitið sum eina eintýðuga kolldøming av føroyska skúlaverkinum. – Sjálvandi skulu vit lurta eftir kritikki, har hann er uppá sítt pláss. Men okkkurt er, ið ikki samsvarar, tí fleiri kanningar hava í seinastuni víst, at føroyskir næmingar als ikki standa aftanfyri aðrar. Tað átti at fingi okkum at spurt, hvørji kriteriu verða brúkt í PISA kanningini, hvør stendur aftanfyri hana, og hvussu hon er skipað. So leingi, vit ikki kunnu fáa tað innlitið í kanningina, er tað eisini avmarkað, hvussu skilagott vit kunnu brúka úrslitið, sigur Signar. At ávis øki innan skúla­ verkið treingja til ábøtur, ivast Signar ikki í, og sum fyrrverandi landsstýrismaður í skúlamálum hevur hann eisini fylgt visjónskjakinum um skúlan neyvt. – Alt gott um stórar visj­ ónir, men so leingi játtan ikki fylgir við, verða tær ikki annað enn møsn. Ber tað ikki til at útvega peng­ arnar, er betur at stíla eitt sindur lægri, so tey, sum starvast í skúlanum, fáa ein møguleika at gera ætlaninar til veruleika, sigur Signar. Rætta løtan At Signar hevur valt at fara frá longu sum 61 ára gamal er heilt tilvitað. Skalt tú fara undir nakað nýtt, er tað heldur seint at byrja, tá tú nærkast teimum 70 heldur hann. Hvat hann fer at takast við, fer tíðin at vísa, men í øllum førum gleðir hann seg til at fáa betri tíð at røkja sín áhuga fyri ymsum skapandi arbeiði. – At fara nú kennist sum at fara úr eini veitslu, meðan hon er uppá sítt besta. Eg havi bara góð minni frá tíð­ ini sum lærari og havi ikki angrað eina løtu, at eg valdi mær hetta sum mítt lívsstarv, sigur Signar, sum heldur ikki ivast í, at hann framvegis fer at fylgja líka væl við í, hvussu tað gongst sínum gomlu næmingum – Tað havi eg altíð gjørt, og eg fegnist líka nógv hvørja ferð, eg síggi í blaðnum, at onkur av mínum gomlu næmingum hevur tikið prógv. So siti eg har og nikki og hugsi “Hygga síggj! – hatta væntaði eg altíð”, sigur Signar at enda. Signar farin frá: Sum at fara úr góðari veitslu Samkoman á Fuglafjarðar skúla fríggjadagin gjørdist ein serstøk løta fyri Signar og familjuna Gamli flokslærarin hjá 10.b var ikki sørt rørdur av vøkru heilsanini, tey sendu honum á hansara síðsta starvsdegi Frá skúlanum fekk Signar hesa vøkru grótplátuna, har hansara gamla arbeiðspláss, Fuglafjarðar skúli, er ristaður á (Mynd: Kjartan Madsen) nøvn