mánadagur 26. juni 2006síða 19

19 Nr. 120 - 26. juni 2006 Røddin hjá Brandi er út­viklað heilt nógv, og hann er í dag ein veruligur klassasangari. Hansara klang­ur er ógviliga góður og hann torir at “syngja ígjøgnum”. Harafturat ligg­ ur so væl fyri hjá honum at fáa samband við áhoyrarin, tí hann er opin og smæðist ikki fyri at práta millum løgini. Haðani skal ljóða eitt stórt “bravo” til teir ungu mennirnar í Anytime. The Dreams fingu lív í Tá ið The Dreams komu á pallin gjørdist ein beinan­ vegin greiður yvir, at teir eru mestsum stjørnur í Før­­oyum. Teir hava eina fest­liga “her koma vit” att i­ tydu, og hon leggur ein óhá­ tíðar­ligan dám yvir teirra framførslu. “Tú skuldi hitt hann – ein sjeik so fitt an”. Vit eru von at hoyra Nalju og Poppkorn syngja hett a lag. Men nú hava punkarirnir í The Dreams eisini tikið henda slagarin til sín. The Dreams hava júst givið út eina fløgu, við forpunkaðum útset­ingum av føroyskum slagarum, og hett a er nakað sum føroyski ungdómurin dámar. Tey ungu geylaðu við teimum, og bólkurin var tann fyrsti sum fekk veruligt lív í mannamúgvuna. The Dreams spæla sera væl. Teir drøna avstað við teirra títt a tónleiki, og teir er sera beinraknir í sínum tónleiki. Har er ikki so nógv fjas í tónleikinum. Teir koyra bara ahead. Sjálv­ur haldi eg, at teirra spæli­stílur er rætt iliga eins­ tátt aður, men tað tykist sum um, at tey yngru dáma tað rætt iliga væl. Deja Vu tá teir eru bestir Eg havi altíð verið av tí fatan, at Deja Vu eru bestir tá ið teir hava gott , stórt ljóð. Tað fingu teir á Jóansøkufestivalinum, og hett a var tann feitasta Deja Vu konsertin, eg havi hoyrt í longri tíð. Hóast tað sindri av fólki ið eru á festivaløkinum ikki ordiliga livdu við fram­førsl­ uni hjá Deja Vu, so var als onki galið við framførsluni. Hon svingaði heilt væl, og fekk eg persónliga nógv meir burturúr henni, enn eg havi fingið frá teim­ um seinastu Deja Vu kon­ sertunum. Teir tykjast heilstoyptir og samantvinnaðir, og løg­ini liggja so væl hjá teimum, at tú hómar yvirskot á pall­ inum. Serliga haldi eg at Rógvi hevur tikið seg nógv fram sum bassleikari. Hann hev­ ur ein lekran, rundan klang, og so hevur er hann eisini tryggur á botninum. Bólkurin spældi væl, og tá ið íslendsku Dikta komu á pallin aftaná, merkti tú ikki nakað veldugt lop í dygd... kanska heldur øvugt. Íslendsku Dikta fingu ikki ordiliga fatur á suðuroyingum Hóast teir spæla væl, og hava onkur sera góð løg, so gjørdist Dikta konsertin ein linligari konsert, enn eg hevði roknað við. Ljóðið var óruddiligt, og hett a darv­ aði ljóðmyndini so mikið, at eg ikki ordiliga fataði allan tónleikin. Onkuntíð visti eg ikki um tað var brek á ljóðinum, ella um tónleikurin bara átt i at ljóða soleiðis. Men tað vísti seg, at har var okkurt brek í, so tá ið tað varð rætt að, gjørdist konsertin beinanvegin nógv betri. Sang­arin er sera dugnaligur. Hansara sangstílur líkist eini samanrenning millum sangaranum í Saybia og sang­aranum í Muse. Tón­ leik­urin er rokk/popp, og onkur av løgunum bera brá av, at teir eru sera dugnaligir lag­smiðir. Eftirsum at tað vóru so fá fólk til staðar, var torført hjá okkum ið lýða á, at koma í rætt a hýri. Dikta var eitt av teimum “størru” útlendsku nøvnunum, men áhoyrarin gav teimum als ikki ans. Nú byrjaði tað at gerast ørkymlandi at so fá fólk vóru komin á staðið. Páll, Finnur... Teir eru kendir undir heitin­ um Páll Finnur Páll. Men fríggjadagin var tann fyrri (ella tann seinni?) Pállurin ikki við. Tangentleikarin Páll fekk forfall, og tí­ skil mátt u hinir limirnir royna at klára seg sum fræg­ast. Okkara føroysku hitmak­ arar #1 eru ikki smædnir á pallinum. Hóast teir mangl­ aðu ein mann á pallinum, so koyrdu teir bara á. Og tað riggaði bara heilt væl. Fólkið geylaði við, tá ið teir trivu í tær vælkendu landaplágurnar, og bólkurin má sigast at rigga sera væl til festival tiltøk. Vit vóru enntá so heppin, at vit sluppu at hoyra onkur nýggj løg, sum verða at hoyra á tí komandi PFP fløguni. Hesi løgini eru sterkari og meiri nýmótans, enn tey sum vit kenna so væl frammanundan. “Maðurin og Lívið” er eitt nýtt lag, sum riggar ólukksáliga væl. Páll Finnur Páll prógvaðu enn einaferð, at teir eru ein sannur fongur hjá teimum ið skipa fyri slíkum tiltøkum. Hóast bólkurin spæld onkrar feilir, so tóku teir tað bara við einum smíli. Thorbjørn Risager Blue7 eru ótrúligir Tá ið teir komu á pallin vóru fólk kanska nakað ivasom. “Eitt bluesorkestur á jóansøkufestivali...?”, tókt­ist vera tann kollektiva hugs­anin. Men tá ið teir blástu fyrstu tónarnar út, trokaði tey fáu fólkini seg fram móti pallinum. Thorbjørn Risager Blue7 spæla eitt feitt slag av blues. Tónleikurin svingar og er harður, og so síggja teir eisini knall gott út á pallinum. Teir liva við fram­ førsluni, og hett a peppar eisini okkum áhoyrarar upp. Teirra vælsvingandi blues­ tónleikur er so lívsjátt andi og væl spældur, at tú bara kannst rópa “Ja!!!”. Teir tóku øll á bólið, og tað var ongin ivi um, at tónleikararnir eru 100% pro­ fessionellir í síni upptraðkan. Fyri­reikararnir skulu eiga eitt stórt herðaklapp fyri at hava fingið hesar framúr dugnaligu tónleikar­ ar til at framføra á Jóan­ søkufestivali. Kontroversiellur boðskapur frá 200 “Vit vita at vit eru politiskt ókorektir, men tað skíta vit”. Við einum tílíkum setningi kann man næstan samanfata framførsluna hjá okkara fólkakæru, men samfelagsrevsandi punk­ ar­um. 200 leveraðu eina frálíka og stutt liga konsert. Teir borðreiddi við onkrum nýggjum tilfari, sum verður at hoyra á komandi fløguni “Graceland”. M.a. spældu teir eitt lag sum teir kallað “Smuglarin”, og hett a lagið fer helst at verða kjakast nógv um runt um í landinum tá ið fløgan kemur út. Hett a tí at teir traðka á tærnar hjá trúboðarum. 200 spæla ótrúliga væl saman. Hóast tónleikurin drønar avstað við 200 Km/ h, so eru teir tryggir og tjekkaðir meðan teir spæla. Tað var týðiligt at síggja, at fólkið dámar hesar ónøgdu fýrarnar. Onki er betur enn at geva miðfingurin aftur­ við 200. 200 skulu spæla nógv í summar. Teir skulu m.a. spæla á navnframa Ros­ kilde festivalinum, og fram­førslan fríggjakvøldið vitn­ aði um, at teir eru í topp­form. Carpark North – Ongin slingur í valsinum Høvuðsnavnið í fríggja­ kvøld­ið var Carpark North. Skráin fríggjakvøldið var tíanverri nógv darvað av seinkingum. Bólkurin skuldi eftir ætlan byrja at spæla kl. 23.45, men ikki fyrr enn klokkan 02 sluppu teir í gongd. Hett a var sera óheppið, og tað var týðiligt at fólkið ótolnaðist. Tað vóru enntá nøkur ið valdu at fara inn í dans, heldur enn at lurta eftir Carpark North, og hett a heldur undir­ritaði verða ófatiligt. Men tað var vátt og kalt at bíða so leingi, og tískil kann man skilja at onkur velur tí heitari loysnina. Tó kann tað tykjast løgið, at fyriskipararnir velja at byrja dansin áðrenn konsertirnar vóru lidnar. Men hett a var helst vegna tí drúgvu seinkingina, og tað mugu fyriskipararnir bara taka á sínar herðar. C.N. vóru utt an iva hædd­ arpunktið fríggja­kvøld­ið á Jóansøkufestivalinum. Ljóðgóðskan hjá teimum, var klassar omanfyri tað ið vit høvdu hoyrt framm­ an­undan. Hett a lyfti fram­ førsluna fleiri støði upp, og tú merkti at hesir menninir eru 100% professionellir. Hóast teir so seint sum í síðstu viku spældu í Park­ ini í Keypmannahavn, so merktist onki til at teir nú stóðu frammanfyri eini fjøld sum (bara eftir teirra málistokki) taldi eini 600 fólk. Teir spældu nógv av tí gamla tilfarinum hjá teim­ um, men eisini okkurt heilt nýtt . Teir eru í ferð við at skriva tónleik til eina nýggja fløgu, og lagið “With­ in My Reach” tykist at boða frá góðum. Tað var eitt lítið sindur av einum anti-klimaks, tá ið CN spældu. Tá ið manna­múgvan er so lítil, og festivaløki so stórt, so kemur tú ikki ordiliga í rætt a hýri. Tónleikurin lá als ikki eftir fríggjakvøldið, men áskoðararnir vóru heilt einfalt ov fáir í talið, til at fáa tiltakið at røkka tær hæddir, sum tað hevði uppiborið. Í fjør var nógv kjakast um, teir mongu festivalarnar her á landið. Kanska síggja vit nú eina avleiðing av hesum kjakið. Kappingin er hørð, og utt an eina stóra fólkamongd, fært tú ikki eitt tílíkt tiltak at bera seg fíggjarliga. Livst so spyrst. tíðindi