hósdagur 13. juli 2006síða 21

Nr. 133 - 13. juli 2006 21 tíðindi hjá vanligum, frískum fólk­ um, men stórverk í mínum hugaheimi, greiðir Jenny frá. Eingin forðan Men hóast viðgerðin hjá Jenny enn er klár í huga­ heimi hennara, hugsar hon dagliga ikki um, at hon er vakstrartarnað: – Eg havi ongantíð hugs­ að, at eg síggi øðrvísi út. Og tað, at eg bert eri 1,35 metrar til longdar, hevur ongantíð forðað mær í at gjørt nakað sum helst. Sjálvsálitið hevur altíð ver­ ið í topp, sigur Jenny og leggur afturat, at tað tó ofta eru fleiri, sum hyggja eitt sindur eftir henni og spyrja ymiskt, tá tey síggja hana á gøtuni: – Nú ein dagin, eg var í Leirvík, segði eitt barn við meg: ‘Hví ert tú so lítil?’ Tá svaraði eg honum bara aftur, at øll síggja ikki eins út, og at summar mammur eru lítlar, meðan aðrar kanska eru langar, klænar og tjúkkar. Og tað haldi eg eisini, at hann skilti. Børnini hjá Jenny hava heldur ongantíð verið darv­ að av, at hon ikki er líka stór sum hinar mammurnar. Heldur ikki Hilmar, sum eftir summarfrítíðina byrjar í øðrum flokki: – Tað eru altíð so nógv børn inni hjá okkum á vitj­ an. Øll hava vant seg við, at eg ikki eri so stór, og tað halda tey ikki vera løgið, sigur Jenny. Tvey vælskapt børn Vakstrartarnað hava ofta trupulleikar við at fáa børn, men Jenny hevur verið hepp­in og fingið, sum sagt, tvey væl skapt børn: – 50% av okkum, sum eru vakstrartarnað, fáa børn, ið somuleiðis eru vakstrar­ tarnað. Og tá eg fekk at vita, at eg var við barn, vildi eg ikki vita frá jarðar­móðurini, um barnið hjá mær somu­ leiðis hevði trupul­leikar við vøkstrinum, men tíbetur høvdu børnini ikki hetta brek, sigur Jenny og skoytir uppí, at barnsburðarskeiðið hjá henni gekk sum eftir ánni: – Hóast eg eri lítil, orkaði eg væl at bera børnini hjá mær. Eg tók ikki meira enn trý kilo uppá, sigur hon glað. Keypir klæðir allastaðni Jenny ásannar, at tað onk­ untíð kann vera trupult at finna klæðir, ið passa til hennara. Men hon keypir tó ongantíð klæðir í einum barnahandli: – Serliga er tað trupult at finna buksur, ið passa. Men antin leggi eg tær upp, ella keypi eg stuttar summ­ arbuksur, ið sum oftast hóska væl til mín, sigur Jenny og leggur afturat, at tað ongantíð er trupult at finna blusur, jakkar ella skógv­ar: – Væl at merkja, um eg altso røkki upp á hand­ ilshillarnar, men so rópi eg bara á starvsfólkini og sigi, hvat eg skal hava, sigur hon at enda við einum stórum brosi. Vit takka fyri gott gesta­ blídni og gott drekka. Jenny ger seg klára til at taka myndir, og vit fara út í garðin. Tá stingur ein maður høvdið út um granna­dyrnar: – Sosialurin á vitjan? Er fitta Jenny nú aftur vaksin nakrar senti­ metrar?, sigur grannin flenn­andi. Myndamaðurin tekur myndirnar og vit takka fyri okkum og fara rullandi við Snar, ið er bil­ urin hjá Sosialinum, aftur til Sandavágs. Fall fyri sjarmuni Fyri tveimum árum síðani giftust Jenny og Evan í kirkjuni í Sørvági. Hóast Evan er 1,80 metrar til hæddar, hevur hann ongantíð verið keddur ella hugsað um, at kona hansara er um hálvan metur minni enn hann. Og tá Jenny minnir hann á, at hon bert var 1,20 metur, tá tey komu saman, svarar Evan brosandi og argandi: - Ha? Vart tú so lítil? Men hann leggur tó alt fyri eitt afturat, at hann við fyrsta eygnabrá fall fyri sjarmuni. Nú ein dagin, eg var í Leirvík, segði eitt barn við meg: ‘Hví ert tú so lítil?’ Tá svaraði eg bara aftur, at øll síggja ikki eins út, og at summar mammur eru lítlar, meðan aðrar kanska eru langar, klænar ella tjúkkar. Og tað haldi eg eisini, at hann skilti. ” Trý ára gamla Sólja blaðar í einari fotomyndabók. Í bókini eru millum annað myndir av Jenny á sjúkrahúsinum, og Jenny greiðir alt fyri eitt Sólju frá, hvussu læknarnir royndu at hjálpa sær Jenny til uppvenjingar stutt eftir skurðviðgerðina.